Flmodafinil, wzorzec analityczny — CAS 90280-13-0, ≥99% wg HPLC

1. Tożsamość substancji i dane rejestracyjne

Flmodafinil to 2-[bis(4-fluorofenylo)metylosulfinylo]acetamid: modafinil z atomem fluoru w pozycji para każdego pierścienia fenylowego [1]. Cała reszta szkieletu jest niezmieniona — ten sam węgiel benzhydrylowy, ta sama siarka sulfinylowa, to samo ramię pierwszorzędowego acetamidu. To jedyna modyfikacja strukturalna i, jak pokazuje sekcja 6, wystarcza, by całkowicie zmienić problem analityczny.

Każdy identyfikator poniżej pochodzi z publicznego autorytatywnego rejestru [1][3], dzięki czemu laboratorium odbierające może porównać materiał ze swoim systemem inwentaryzacyjnym bez żadnych wątpliwości.

Flmodafinil, bisfluoromodafinil, lauflumide, CRL-40,940 - czym się różnią?

Brak różnic na poziomie substancji: wszystkie cztery nazwy odnoszą się do tej samej cząsteczki, CAS 90280-13-0. Flmodafinil to nazwa używana na Liście substancji i metod zabronionych WADA, która podaje obok niej nazwę IUPAC [2]. Bisfluoromodafinil jest nazwą opisową. CRL-40,940 to kod rozwojowy z oryginalnej serii Lafon i oznaczenie używane w większości literatury analitycznej [5][7]. Lauflumide, a kod NLS-4, pojawiają się w późniejszych pracach farmakologicznych [11]. Wyszukiwanie tylko jednego z nich pomija część literatury — praktyczna uwaga dla każdego, kto przeprowadza własny przegląd.

Nie należy mylić go z fladrafinil (CRL-40,941, CAS 90212-80-9), który jest analogiem N-hydroksylowym: C₁₅H₁₃F₂NO₃S, o 16 Da cięższy [1]. Oba związki figurują obok siebie na Liście substancji i metod zabronionych [2] i zostały scharakteryzowane razem do celów kontroli antydopingowej [6].

2. Struktura molekularna

Dwa podstawniki fluorowe jednocześnie wykonują trzy rzeczy, z których każda uwidacznia się w innym pomiarze.

Przesuwają diagnostyczny fragment w widmie mas. Kation benzhydrylowy dominujący w widmie jonów potomnych modafinilu staje się kationem bis(4-fluorofenylo)metylowym, przesuwając się z m/z 167,086 do m/z 203,067 — różnica wynosząca 35,98 Da. Sekcja 6.2 wyjaśnia, dlaczego ta liczba jest najbardziej użyteczną rzeczą na tej stronie.

Dodają akceptory wiązań wodorowych bez zwiększania polarności tam, gdzie ma to znaczenie. Obliczona liczba akceptorów wzrasta z trzech do pięciu w porównaniu z modafinilem, a topologiczna powierzchnia polarna pozostaje niezmieniona i wynosi 79,4 Ų [1]. Fluor organiczny jest słabym akceptorem i algorytmy go uwzględniają, ale w niewielkim stopniu przyczynia się do solwatacji w wodzie. W praktyce oznacza to, że zachowanie retencyjne jest zbliżone do modafinilu — nieco bardziej lipofilowe, ale bez znaczących różnic.

Blokują pozycje para. Wszelka chemia metaboliczna lub syntetyczna, która prowadziłaby do hydroksylacji pierścieni, jest zablokowana. Jest to typowy powód fluorowania w pozycji para w seriach związków chemii medycznej i ma tu znaczenie, ponieważ określa, jakich metabolitów powinno szukać laboratorium badawcze [6].

Analogi strukturalne w tym katalogu

Modafinil jest związkiem macierzystym i najważniejszym związkiem porównawczym: identyczny szkielet, o 35,98 Da lżejszy, chiralny w ten sam sposób i wymieniony w tej samej klasie S6.A [2]. Metoda mająca obejmować całą serię musi rozdzielić i prawidłowo przypisać oba związki, a wykazanie tego wymaga obu materiałów o potwierdzonej tożsamości.

Bromantan łączy z nim tylko klasa regulacyjna; jest achiralnym, oznaczonym halogenem przedstawicielem tej samej grupy stymulantów, a kontrast z chiralnym sulfotlenkiem jest pouczający. Z kolei wzorzec analityczny oksyracetamu wyznacza polarny koniec tego samego katalogu przy ustalaniu zakresu gradientu.

3. Obliczone deskryptory i ich przewidywania

Co te liczby przewidują w laboratorium

Zestaw deskryptorów jest prawie identyczny z tym dla modafinilu, co stanowi jego największą użyteczność: metoda sprawdzająca się w przypadku modafinilu stanowi racjonalny punkt wyjścia dla tego związku, wymagający raczej dostosowania niż przeprojektowania. Należy oczekiwać porównywalnej retencji na C18 przy fazie ruchomej o średniej zawartości składnika organicznego, nieco późniejszej niż dla związku macierzystego ze względu na nieco wyższy obliczony logP.

Ani amid, ani sulfotlenek nie ulegają jonizacji w użytecznym zakresie pH, dlatego pH fazy ruchomej ma niewielki wpływ na retencję — jest to wygodne, ponieważ eliminuje częste źródło dryfu międzylaboratoryjnego. Pięć wiązań rotujących i brak centrum jonizowalnego oznaczają również, że kształt piku zależy od fazy stacjonarnej, a nie od chemii buforu.

Jedno ostrzeżenie wynika z identycznej powierzchni polarnej przy wyższej liczbie akceptorów: selektywność względem związku macierzystego na zwykłej fazie C18 może być niewielka. Gdy oba związki trzeba rozdzielić z zapasem, a nie jedynie uzyskać ich rozdzielenie, standardowym kolejnym krokiem jest faza pentafluorofenylowa lub faza z wbudowaną grupą polarną, bezpośrednio wykorzystująca aromatyczne atomy fluoru.

4. Stereochemia: czy flmodafinil jest chiralny?

Tak, i dokładnie w ten sam sposób jak jego związek macierzysty. Rekord w rejestrze podaje zero zdefiniowanych i jedno niezdefiniowane atomowe centrum stereogeniczne [1], a standardowy InChIKey kończy się na UHFFFAOYSA — brak warstwy stereochemicznej. Centrum stereogeniczne to siarka sulfinylowa, nie jest to węgiel: nosi podwójnie związany tlen, parę swobodną, węgiel benzhydrylowy i metylen grupy acetamidowej oraz nie ulega inwersji w temperaturze pokojowej.

Dostarczany materiał jest zatem racematem. Dwie konsekwencje mają znaczenie w praktyce:

• Wartość składu enancjomerycznego ma sens w przypadku tej substancji, a metoda chiralna jest uzasadnioną częścią pełnej charakterystyki - w przeciwieństwie do achiralnych wzorców w tym katalogu, dla których żadnej takiej metody nie da się zwalidować.
• Żaden jednoenancjomeryczny produkt flmodafinilu nie jest nigdzie dopuszczony do obrotu, co jest przeciwieństwem sytuacji z modafinilem, gdzie (R)-enancjomer występuje jako osobno dopuszczony do obrotu armodafinil. Analiza chiralna flmodafinilu jest zatem kwestią badawczą i jakościową, a nie kwestią tożsamości produktu.

Przeglądy dotyczące postępowania ze stereoizomerami w kontroli antydopingowej wyjaśniają, dlaczego enancjoselektywne podejście ma znaczenie dla tej klasy analitów w ogóle [8].

5. Zachowanie w stanie stałym i przygotowanie roztworu

To, co można powiedzieć, wynika ze struktury. Związek jest obojętnym, umiarkowanie lipofilowym krystalicznym ciałem stałym z jednym donorem wiązań wodorowych; nie przewiduje się, aby był wyraźnie higroskopijny, i nie ma grupy jonizowalnej, która mogłaby utrudniać postępowanie z nim. Metanol, acetonitryl i aceton są odpowiednimi rozpuszczalnikami do chromatograficznych roztworów podstawowych, tak jak w przypadku związku macierzystego. Woda nie jest użytecznym rozpuszczalnikiem przy praktycznie istotnych stężeniach.

Ponieważ nie istnieje certyfikowana wartość rozpuszczalności, stężenie robocze należy ustalić grawimetrycznie dla konkretnej partii, zamiast przejmować je z innych źródeł. Zważ, rozpuść, potwierdź całkowite rozpuszczenie, zweryfikuj na podstawie odpowiedzi detektora UV lub MS i zapisz wynik.

6. Stosowanie jako wzorzec analityczny

6.1 Dlaczego nowo wpisana na listę substancja pilnie potrzebuje wzorca

Flmodafinil jest wymieniony z nazwy w klasie S6.A Listy substancji i metod zabronionych WADA 2026, obok pełnej nazwy IUPAC [2]. Laboratorium nie może wykazać, że jego wstępna procedura badawcza wykrywa substancję z wymaganą czułością ani że procedura potwierdzająca identyfikuje ją jednoznacznie, jeśli nigdy nie miało tej substancji w czystej postaci. W przypadku substancji nowo dodanej do listy luka ta nie jest teoretyczna — to obecny stan większości metod przesiewowych, dopóki materiał o potwierdzonej tożsamości nie trafi do laboratorium. Krug i współpracownicy scharakteryzowali metabolizm i eliminację flmodafinilu oraz fladrafinilu właśnie po to, aby tę lukę wypełnić [6].

6.2 Fragment m/z 203,067 i to, co rozwiązuje

W jonizacji przez elektrorozpylanie w trybie dodatnim protonowany flmodafinil przy m/z 310,071 fragmentuje do kationu bis(4-fluorofenylo)metylowego przy m/z 203,067 — fluorowanego odpowiednika kationu benzhydrylowego, który dominuje w widmie modafinilu przy m/z 167,086. Różnią się one o 35,98 Da, co odpowiada masie dwóch wodorów zastąpionych przez dwa fluory.

6.3 Pułapka chromatografii gazowej — ostrzeżenie, które ma największe znaczenie

Jest to ustalenie, które powinno kierować wyborem metody dla tego związku, i nie jest ono oczywiste.

Dowling i współpracownicy zbadali zachowanie modafinilu, kwasu modafinilowego, adrafinilu, CRL-40,940 (flmodafinil) i CRL-40,941 (fladrafinil) w ogrzewanym dozowniku chromatografu gazowego, w szeregu rozpuszczalników. Wszystkie z nich ulegają termicznemu rozkładowi w dozowniku. W przypadku członków niefluorowanych produkty rozkładu obejmują difenylometanol i 1,1,2,2-tetrafenyloetan; w przypadku fluorowanych — odpowiedni analog tetrafluorowy [5].

6.4 Materiał odniesienia do badań przesiewowych suplementów i produktów

Flmodafinil jest jednym z analogów modafinilu występujących w produktach sprzedawanych jako suplementy diety. Bakota i Nandrea opracowali i zwalidowali metodę chromatografii cieczowej—wysokorozdzielczej spektrometrii mas do identyfikacji i ilościowego oznaczania modafinilu wraz z czterema analogami nieobjętymi wykazami substancji kontrolowanych — adrafinilem, CRL-40,940, CRL-40,941 oraz N-metylo-4,4-difluoromodafinilem — i zastosowali ją do produktów nabytych w ramach zakupu kontrolowanego [7]. Ich ujęcie problemu jest tu właściwe: analogi nie są dopuszczone do obrotu, a w Stanach Zjednoczonych nie są objęte kontrolą, i właśnie to połączenie sprawia, że są atrakcyjne jako składniki produktów konsumenckich.

Laboratorium wykonujące tę pracę potrzebuje materiału o potwierdzonej tożsamości dla każdego analogu, którego wykrywanie deklaruje. Szerzej zakrojone przeglądy środków pobudzających w sporcie [10] oraz przeglądy niemedycznego rynku środków poprawiających funkcje poznawcze [16][17] opisują to samo zapotrzebowanie z innej perspektywy. Dostępne w katalogu wzorzec modafinilu a wzorzec bromantanu obejmują dwie pozostałe substancje z listy S6.A w tym katalogu, a procedurę przesiewową opracowaną dla jednej z nich należy zakwalifikować względem wszystkich trzech.

6.5 Odróżnianie flmodafinilu od jego analogów

Kluczowy jest fragment: flmodafinil i fladrafinil mają wspólny m/z 203,067, a modafinil i adrafinil mają wspólny 167,086. W obrębie każdej klasy fluorowania fragment nie rozróżnia związków, więc rozróżnienie muszą zapewnić masa prekursora i czas retencji. Metoda przypisująca wyłącznie na podstawie jonu potomnego pomyli amid z kwasem hydroksamowym — różnica 16 Da jest niewidoczna po fragmentacji.

7. Referencyjne dane spektralne

8. Specyfikacja partii i świadectwo analizy

Układ świadectwa analizy oraz metodę podaną przy każdym parametrze można obejrzeć tutaj: wzór świadectwa analizy.

9. Postępowanie, przechowywanie i stabilność

• Przechowywanie. Przechowywać szczelnie zamknięte, w chłodnym i suchym miejscu, chronić przed światłem.
• Nietrwałość termiczna jest głównym ryzykiem przy postępowaniu z substancją. Rozkład w dozowniku udokumentowany przez Dowlinga i współpracowników [5] jest właściwością cząsteczki, a nie aparatu. Unikać ogrzewania tego związku. Nie suszyć go w suszarce, nie odparowywać roztworów do sucha w podwyższonej temperaturze i traktować każdą procedurę z długotrwałym ogrzewaniem jako mogącą zmienić próbkę.
• Utlenianie. Sulfotlenek jest stopniem utlenienia pośrednim między sulfidem a sulfonem. Dalsze utlenienie do odpowiedniego sulfonu jest chemicznie oczywistą drogą rozkładu; nieoczekiwany, później eluujący pik należy rozważyć jako potencjalny sulfon, zanim zostanie uznany za niezidentyfikowany.
• Stabilność roztworu. Przygotować roztwory w metanolu, acetonitrylu lub acetonie, przechowywać schłodzone i chronić przed światłem oraz ponownie sprawdzać stabilność zamiast zakładać jej utrzymanie przez długi czas. Nie znaleziono opublikowanych badań stabilności dla roztworów flmodafinilu.
• Ochrona osobista. Stosować rękawice, ochronę oczu, zabezpieczenie przed pyłem, pracować pod wyciągiem. Patrz sekcja 10 — powodem tego zalecenia jest brak danych, a nie ich obecność.

10. Klasyfikacja zagrożeń — i jej brak

Wobec braku danych uzasadnionym założeniem roboczym jest, że z flmodafinilem należy postępować co najmniej tak starannie jak modafinil, którego zagregowana klasyfikacja GHS to hasło ostrzegawcze Uwaga oraz H302 (Działa szkodliwie po połknięciu), H332 (Działa szkodliwie w następstwie wdychania), H361d (Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki) i H373, co odpowiada klasom Acute Tox. 4, Repr. 2 i STOT RE 2. Obie cząsteczki różnią się dwoma atomami fluoru na wspólnym szkielecie i nie ma podstaw do zakładania, że fluorowany analog jest łagodniejszy.

W praktyce: rękawice, ochrona oczu, odciąg miejscowy do kontroli pyłu oraz ocena ryzyka w miejscu pracy uwzględniająca obawy dotyczące toksyczności reprodukcyjnej związane z substancją macierzystą jako potencjalnie mające zastosowanie tutaj, dopóki dane nie wskażą inaczej. Każda osoba, która jest lub może być w ciąży, powinna zapoznać się z kartą charakterystyki przed przystąpieniem do pracy z substancją. Karta charakterystyki dostarczona z partią jest dokumentem nadrzędnym.

11. Historia odkrycia i rozwoju

Flmodafinil należy do serii CRL opracowanej w Laboratoire L. Lafon we Francji, w ramach programu, który dał adrafinil (CRL-40028), a następnie modafinil (CRL-40476). W tej serii para fluorowanych analogów CRL-40,940 i CRL-40,941 to związki, w których pozycje para obu pierścieni aromatycznych zablokowano fluorem [5]. Kody przetrwały w literaturze analitycznej i nadal są najbardziej niezawodnymi hasłami wyszukiwania tego związku.

W przeciwieństwie do związku macierzystego flmodafinil nigdy nie został dopuszczony do obrotu jako produkt leczniczy. Ponownie pojawił się w literaturze naukowej znacznie później i z innej strony: jako lauflumide, oznaczany również jako NLS-4, w badaniu z 2018 roku, w którym Luca i współpracownicy porównali jego działanie podtrzymujące czuwanie z działaniem modafinilu u myszy [11]. Ta praca jest głównym pierwotnym źródłem farmakologicznym dla tego związku i została opisana w sekcji 12.

Szerszy kontekst stanowi program analogów modafinilu w farmakologii akademickiej, który dał znaczną serię strukturalnie spokrewnionych związków badanych jako atypowe ligandy transportera dopaminy [12][13][14]. Flmodafinil sytuuje się na obrzeżach tego programu, a nie w jego centrum: jest to analog, który trafił na rynek konsumencki, a nie do kliniki. Wynika z tego jego obecność w produktach sprzedawanych jako suplementy [7], a następnie na Liście substancji i metod zabronionych na 2026 rok [2].

12. Farmakologia przedkliniczna

Źródłem pierwotnym są Luca i współpracownicy, którzy badali lauflumid (NLS-4) u myszy C57BL/6J z ciągłą rejestracją elektroencefalograficzną i elektromiograficzną przez 24 godziny po wstrzyknięciu dootrzewnowym na początku fazy jasnej. Donieśli, że NLS-4 w dawce 64 mg/kg wywoływał istotnie dłuższy czas czuwania niż modafinil w dawce 150 mg/kg; że żadne z podań nie wywołało istotnego odbicia snu w porównaniu z odpowiednim podłożem kontrolnym; oraz że analiza widmowa późniejszego EEG snu non-REM wykazała zwiększoną moc delta i zmniejszoną moc theta po NLS-4 [11].

Nie znaleziono danych farmakologicznych na poziomie celu molekularnego swoistych dla flmodafinilu. Istnieją jedynie dane na poziomie klasy: modafinil i jego analogi strukturalne zostały szeroko przebadane jako nietypowe inhibitory wychwytu dopaminy — związki, które wiążą się z transporterem dopaminy, wywołując jednocześnie profile behawioralne odmienne od klasycznych stymulantów [12]. W ramach tego programu powstała seria celowo zaprojektowanych analogów, badanych pod kątem motywacji związanej z wysiłkiem [13] oraz wpływu stereochemii na selektywność wobec transportera [14]; w porównawczych badaniach przedklinicznych zestawiano też ze sobą środki podtrzymujące czuwanie o różnych mechanizmach działania [15]. Ze względu na budowę flmodafinil może należeć do tej klasy. Nie potwierdzono tego jednak pomiarami.

13. Literatura dotycząca badań klinicznych

Dla kontekstu istniejąca baza dowodów klinicznych obejmuje związek macierzysty i inne dopuszczone do obrotu środki podtrzymujące czuwanie — modafinil, solriamfetol, pitolisant — których porównawczą skuteczność w narkolepsji oceniono w metaanalizie sieciowej [18]. Dopuszczony do obrotu związek macierzysty i jego dane kliniczne opisuje wzorzec modafinilu. Flmodafinil nie pojawia się w tej literaturze. Przeglądy dotyczące niemedycznego stosowania w celu poprawy funkcji poznawczych, które wspominają o analogach tego rodzaju, opisują raczej wzorce konsumpcji i szkody niż skuteczność [16][17].

Osoby napotykające twierdzenia o klinicznych efektach flmodafinilu powinny pamiętać, że przytoczone powyżej dowody stanowią całość danych pierwotnych: jedno badanie na myszach [11].

14. Status regulacyjny

Czy flmodafinil jest zakazany w sporcie?

Tak. Jest wymieniony z nazwy w klasie S6.A Listy substancji i metod zabronionych WADA 2026 i zabroniony w trakcie zawodów [2]. Ponieważ należy do klasy S6.A, a nie S6.B, jest to nieokreślona substancja, co pociąga za sobą inne konsekwencje na gruncie Światowego Kodeksu Antydopingowego. Ten materiał jest dostarczany po to, aby laboratoria mogły ją wykrywać; nie może być używany przez sportowców ani im dostarczany.

Czy flmodafinil jest legalny w Polsce?

Nie jest substancją kontrolowaną według polskiego wykazu środków odurzających, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych [4] ani dopuszczonym do obrotu produktem leczniczym. Jest dostarczany wyłącznie jako analityczny materiał odniesienia na warunkach określonych w sekcji 15. Brak na liście substancji kontrolowanych nie jest równoznaczny z dopuszczeniem do jakiegokolwiek stosowania u ludzi, a nic na tej stronie nie oferuje go w takim celu.

15. Dozwolone zastosowanie i warunki dostawy

16. Często zadawane pytania

Do czego flmodafinil jest używany w laboratorium?

Jako wzorzec analityczny: do ustalenia czasu retencji i przejść do jonów potomnych we własnej metodzie laboratorium, do scharakteryzowania zachowania związku w dozowniku, zanim zaufa się metodzie chromatografii gazowej, do wzbogacania matrycy ślepej, tak aby można było zmierzyć rzeczywistą granicę wykrywalności, do przygotowania próbek kontroli jakości oraz do wykazania selektywności względem modafinilu, adrafinilu i fladrafinilu. Głównymi użytkownikami są laboratoria kontroli antydopingowej oraz laboratoria badające produkty konsumenckie pod kątem niezadeklarowanych analogów.

Czy ten produkt jest przeznaczony do spożycia przez ludzi?

Nie. Jest to odczynnik chemiczny i analityczny materiał odniesienia dostarczany wyłącznie do użytku laboratoryjnego in vitro. Nie jest produktem leczniczym, suplementem ani żywnością, nigdzie nie posiada pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i nie może być spożywany ani podawany ludziom lub zwierzętom.

Jaki jest prawidłowy wzór sumaryczny i masa cząsteczkowa flmodafinilu?

C15H13F2NO2S, o średniej masie cząsteczkowej 309,3 grama na mol oraz masie monoizotopowej 309,06351 daltona. W ofertach handlowych często krąży wzór z czterema atomami fluoru i trzema atomami tlenu oraz masą około 359 gramów na mol; nie opisuje on ani flmodafinilu, ani fladrafinilu i należy go uznać za błąd. Prawidłowe są podane powyżej wartości rejestrowe.

Czy flmodafinil to to samo co fladrafinil?

Nie. Flmodafinil, CAS 90280-13-0, jest acetamidem, C15H13F2NO2S, a jego związkiem macierzystym jest wzorzec modafiniluFladrafinil, CAS 90212-80-9, to analog N-hydroksylowy (C15H13F2NO3S), o szesnaście daltonów cięższy. Oba związki mają ten sam fragment benzhydrylowy przy stosunku masy do ładunku wynoszącym 203,067, więc ten jon nie pozwala na ich rozróżnienie; musi to zrobić masa prekursora i czas retencji. Oba są wymienione na liście substancji zabronionych WADA 2026.

Czy flmodafinil znajduje się na Liście substancji i metod zabronionych WADA?

Tak. Flmodafinil jest wymieniony z nazwy, wraz z pełnym oznaczeniem IUPAC, w klasie S6.A, Niesprecyzowane Stymulanty, Listy substancji i metod zabronionych Światowej Agencji Antydopingowej 2026 i jest zabroniony podczas zawodów. Fladrafinil figuruje obok niego, a modafinil i adrafinil są w tej samej klasie. Ten materiał odniesienia jest dostarczany laboratoriom, które potrzebują wzorca o potwierdzonej tożsamości do wykrywania i potwierdzania substancji, i nie może być używany przez sportowców ani im dostarczany.

Czy flmodafinil można analizować za pomocą GC-MS?

Tylko z dużą ostrożnością, a najlepiej wcale. Opublikowane badanie dotyczące modafinilu, kwasu modafinilowego, adrafinilu, CRL-40,940 i CRL-40,941 wykazało, że wszystkie te związki ulegają termicznemu rozkładowi w ogrzewanym dozowniku chromatografu gazowego, tworząc 1,1,2,2-tetrafenyloetan ze związków niefluorowanych i jego analog tetrafluorowy z fluorowanych. Analiza metodą chromatografii gazowej może zatem wykazywać piki, które powstały w dozowniku i nigdy nie były obecne w próbce, a ponieważ rozkład jest systematyczny, powtarza się on w sposób odtwarzalny. Chromatografia cieczowa jest odpowiednią techniką dla tej klasy związków.

Jak potwierdza się obecność flmodafinilu za pomocą spektrometrii mas?

Protonowany flmodafinil pojawia się przy stosunku masy do ładunku 310,071 i fragmentuje do kationu bis(4-fluorofenylo)metylowego przy 203,067. Ten fragment leży o 35,98 daltona powyżej kationu benzhydrylowego modafinilu przy 167,086, co wyraźnie odróżnia oba związki. Unika również interferencji, która utrudnia oznaczanie modafinilu, którego fragment jest wspólny z powszechnym lekiem przeciwhistaminowym - difenhydraminą. Rolą wzorca analitycznego jest ustalenie przejścia, czasu retencji i stosunków jonów kwalifikujących na własnym aparacie laboratorium.

Czy materiał jest chiralny?

Tak, na atomie siarki sulfinylowej, dokładnie jak w modafinilu. Rekord w rejestrze podaje zero określonych i jedno nieokreślone centrum stereogeniczne, więc substancja jest dostarczana jako racemat. Wartość składu enancjomerycznego ma sens dla tego związku, a metoda chiralna stanowi uzasadnioną część pełnej charakterystyki, ale w przeciwieństwie do modafinilu nie istnieje osobno dopuszczony do obrotu produkt jednoenancjomeryczny, od którego trzeba by go odróżniać.

Jaka jest temperatura topnienia flmodafinilu?

W autorytatywnych rejestrach nie opublikowano żadnej zwalidowanej wartości doświadczalnej i ta strona nie podaje żadnej. To samo dotyczy temperatury wrzenia, gęstości, rozpuszczalności i doświadczalnego współczynnika podziału. Jest to nietypowa luka w przypadku związku dostępnego na rynku; zostaje ona odnotowana, a nie uzupełniona danymi z ofert katalogowych. Należy korzystać z wartości zmierzonych dla dostarczonej partii.

Jakie są zagrożenia?

Nie istnieje klasyfikacja zagrożeń dla tej substancji. Flmodafinil nie posiada klasyfikacji GHS, a także brak jest wpisów dotyczących jego klasyfikacji i oznakowania w ECHA, co oznacza, że żadna osoba ani instytucja nie przypisała mu słowa ostrzegawczego, zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia ani zwrotów określających środki ostrożności. Brak klasyfikacji nie jest deklaracją bezpieczeństwa; odzwierciedla jedynie fakt, że nikt nie sklasyfikował tej substancji. Uzasadnionym założeniem roboczym jest ostrożne obchodzenie się z nią przynajmniej tak, jak z modafinilem, którego klasyfikacja obejmuje szkodliwość po połknięciu, szkodliwość po wdychaniu, podejrzenie o szkodliwy wpływ na dziecko w łonie matki oraz możliwość uszkodzenia narządów w wyniku powtarzającego się narażenia. Wymagane są rękawice, ochrona oczu i zabezpieczenie przed pyłem, a karta charakterystyki dostarczona z partią jest dokumentem nadrzędnym.

Jak należy przechowywać materiał?

Przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku, w chłodnym, suchym i zaciemnionym miejscu. Szczególne ryzyko dla tego związku stanowi ciepło: ulega on rozkładowi termicznemu, dlatego nie należy go suszyć w suszarce, odparowywać do sucha w podwyższonej temperaturze ani poddawać żadnemu długotrwałemu ogrzewaniu. Dalsze utlenianie sulfotlenku do odpowiedniego sulfonu jest chemicznie oczywistą drogą rozkładu, więc nieoczekiwany, później eluujący pik należy rozważyć jako potencjalny sulfon, zanim zostanie uznany za niezidentyfikowany.

Co tak naprawdę mówią opublikowane badania na temat flmodafinilu?

Bardzo niewiele i, mówiąc uczciwie, dane pierwotne obejmują jedno badanie na gryzoniach. Luca i współpracownicy donieśli w 2018 roku, że związek, pod nazwą lauflumid lub NLS-4, wywoływał u myszy dłuższy czas czuwania niż modafinil podany w wyższej dawce, ze zmianami w widmie EEG podczas późniejszego snu non-REM. Jest to jedno badanie, na jednym szczepie myszy, jedną drogą podania, mierzące stany czuwania, a nie działanie na cel molekularny, i, o ile nam wiadomo, nie zostało niezależnie powtórzone. Nie przeprowadzono żadnego badania klinicznego flmodafinilu i żaden organ regulacyjny ds. leków go nie oceniał.

Jakie rozmiary opakowań są dostępne?

Jedenaście: 1 g, 3 g, 5 g, 10 g, 20 g, 40 g, 80 g, 100 g, 250 g, 500 g i 1000 g; każde opakowanie zawiera proszek krystaliczny, a do partii dołączane jest świadectwo analizy. Numery katalogowe tworzy się według schematu opartego na numerze CAS, NSA-90280-13-0, z dołączoną wielkością opakowania, na przykład NSA-90280-13-0-10G.

17. Źródła i weryfikacja treści tej strony

Ograniczenia wskazane wprost

1. Bibliografia jest krótka — celowo. Przytoczono osiemnaście źródeł, podczas gdy inne strony w tym katalogu zawierają trzydzieści lub czterdzieści. Nie jest to skrót redakcyjny: pierwotna literatura dotycząca flmodafinilu składa się z kilku prac analitycznych i jednego badania farmakologicznego. Uzupełnianie listy materiałami pobocznymi zniekształciłoby obraz stanu wiedzy, co jest przeciwieństwem celu strony wzorca analitycznego.
2. Brak doświadczalnych danych fizykochemicznych. Nie opublikowano wartości temperatury topnienia, temperatury wrzenia, gęstości, rozpuszczalności ani zmierzonego logP. Każda liczba w sekcji 3 jest obliczona i oznaczona jako taka.
3. Nie ma żadnej klasyfikacji zagrożeń. Sekcja 10 wyjaśnia, co to oznacza i czego nie oznacza, oraz dlaczego jest to powód do większej ostrożności, a nie mniejszej.
4. Zapis widmowy to pojedyncze widmo Ramana. Nie zdeponowano żadnego widma mas, widma w podczerwieni ani widma NMR jakiegokolwiek jądra. Masa fragmentu podana w sekcji 6.2 jest obliczona arytmetycznie, a nie odczytana z widma.
5. Farmakologia opiera się na jednym niepowtórzonym badaniu na gryzoniach. Sekcja 12 mówi o tym wprost, a przytoczona obok literatura dotycząca całej klasy opisuje związki pokrewne, a nie ten związek.

Jeszcze nie na tej stronie

Ta strona nie zawiera obecnie autora o wskazanych kwalifikacjach zawodowych, recenzenta technicznego ani danych laboratoryjnych wygenerowanych wewnętrznie dla konkretnej partii - brak chromatogramu, widma czy zmierzonych przez nas danych retencyjnych. W przypadku substancji z tak ograniczonymi publicznymi danymi te luki są bardziej istotne niż zwykle i wskazuje się je tutaj, ponieważ strona określająca zasady weryfikacji powinna stosować je najpierw do siebie.

18. Bibliografia

Cytowania są zgodne ze stylem chicagowskim w wariancie autor–data. Wszystkie linki zewnętrzne mają atrybut rel="nofollow". Dostęp do pełnych tekstów jest regulowany przez polityki poszczególnych wydawców.

Rejestry i źródła regulacyjne

1. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 13271852, Flmodafinil." PubChem. Accessed August 22, 2026. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/13271852.
2. World Anti-Doping Agency. 2025. World Anti-Doping Code International Standard: Prohibited List 2026. Obowiązuje od 1 stycznia 2026 r. Flmodafinil wymieniony w klasie S6.A, Niesprecyzowane stymulanty, strona 15. https://www.wada-ama.org/en/prohibited-list.
3. U.S. Food and Drug Administration. 2026. "Global Substance Registration System: UNII 174R2IG4T0, Flmodafinil." Accessed August 22, 2026. https://gsrs.ncats.nih.gov/ginas/app/beta/substances/174R2IG4T0.
4. Minister Zdrowia. 2024. Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 17 czerwca 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych. Dziennik Ustaw 2024, poz. 1139. https://eli.gov.pl/eli/DU/2024/1139.

Metodologia analityczna i wykrywanie

5. Dowling, G., P. V. Kavanagh, B. Talbot, J. O'Brien, G. Hessman, G. McLaughlin, J. Twamley, and S. D. Brandt. 2017. "Outsmarted by Nootropics? An Investigation into the Thermal Degradation of Modafinil, Modafinic Acid, Adrafinil, CRL-40,940 and CRL-40,941 in the GC Injector: Formation of 1,1,2,2-Tetraphenylethane and Its Tetra Fluoro Analog." Drug Testing and Analysis 9 (3): 518-528. https://doi.org/10.1002/dta.2142.
6. Krug, O., S. Guddat, C. Görgens, K. Walpurgis, F. Toma, A. Thomas, and M. Thevis. 2026. "Investigations into the Metabolism and Elimination of Flmodafinil and Fladrafinil for Sports Drug Testing Purposes." Drug Testing and Analysis 18 (8): 1076–1087. https://doi.org/10.1002/dta.70100.
7. Bakota, E. L., and J. M. Nandrea. 2025. "Development and Validation of an Analytical Method to Identify and Quantitate Novel Modafinil Analogs in Products Marketed as Dietary Supplements." Journal of Dietary Supplements 22 (2): 329-344. https://doi.org/10.1080/19390211.2024.2417673.
8. Thomas, A., and M. Thevis. 2022. "Stereoisomers in Sports Drug Testing: Analytical Strategies and Applications." Journal of Chromatography A 1674: 463154. https://doi.org/10.1016/j.chroma.2022.463154.
9. Nowak, K., M. Zawadzki, and P. Szpot. 2025. "Beware of Misattributing 'Modafinil' in Diphenhydramine-Positive Cases." Forensic Toxicology 43 (2): 349–355. https://doi.org/10.1007/s11419-025-00716-5.
10. Deventer, K., K. Roels, F. T. Delbeke, and P. Van Eenoo. 2011. "Prevalence of Legal and Illegal Stimulating Agents in Sports." Analytical and Bioanalytical Chemistry 401 (2): 421–432. https://doi.org/10.1007/s00216-011-4863-0.

Farmakologia przedkliniczna

11. Luca, G., M. Bandarabadi, E. Konofal, M. Lecendreux, L. Ferrié, B. Figadère, M. Tafti, and A. Vassalli. 2018. "Lauflumide (NLS-4) Is a New Potent Wake-Promoting Compound." Frontiers in Neuroscience 12: 519. https://doi.org/10.3389/fnins.2018.00519.
12. Tanda, G., M. Hersey, B. Hempel, Z.-X. Xi, and A. H. Newman. 2021. "Modafinil and Its Structural Analogs as Atypical Dopamine Uptake Inhibitors and Potential Medications for Psychostimulant Use Disorder." Current Opinion in Pharmacology 56: 13–21. https://doi.org/10.1016/j.coph.2020.07.007.
13. Ecevitoglu, A., N. Meka, R. A. Rotolo, G. A. Edelstein, S. Srinath, K. R. Beard, A. Original, and J. D. Salamone. 2024. "Potential Therapeutics for Effort-Related Motivational Dysfunction: Assessing Novel Atypical Dopamine Transport Inhibitors." Neuropsychopharmacology 49 (8): 1309–1317. https://doi.org/10.1038/s41386-024-01826-1.
14. Kalaba, P., K. Pacher, P. J. Neill, V. Dragacevic, M. Zehl, J. Wackerlig, E. Kirchhofer, et al. 2023. "Chirality Matters: Fine-Tuning of Novel Monoamine Reuptake Inhibitors Selectivity through Manipulation of Stereochemistry." Biomolecules 13 (9): 1415. https://doi.org/10.3390/biom13091415.
15. Krief, S., I. Berrebi-Bertrand, I. Nagmar, M. Giret, S. Belliard, D. Perrin, P. Uguen, et al. 2021. "Pitolisant, a Wake-Promoting Agent Devoid of Psychostimulant Properties: Preclinical Comparison with Amphetamine, Modafinil and Solriamfetol." Pharmacology Research & Perspectives 9 (5): e00855. https://doi.org/10.1002/prp2.855.

Kontekst: zastosowanie niemedyczne i porównawcza skuteczność dopuszczonych środków

16. Schifano, F., V. Catalani, S. Sharif, F. Napoletano, J. M. Corkery, D. Arillotta, S. Fergus, A. Vento, and A. Guirguis. 2022. "Benefits and Harms of 'Smart Drugs' (Nootropics) in Healthy Individuals." Drugs 82 (6): 633–647. https://doi.org/10.1007/s40265-022-01701-7.
17. Schifano, F., S. Bonaccorso, D. Arillotta, J. M. Corkery, G. Floresta, G. Papanti Pelletier, and A. Guirguis. 2025. "Focus on Cognitive Enhancement: A Narrative Overview of Nootropics and 'Smart Drug' Use and Misuse." Biology 14 (9): 1244. https://doi.org/10.3390/biology14091244.
18. Yan, Z., J. Li, Y. Yu, S. Qiu, B. Wang, and J. Tang. 2025. "Comparative Efficacy of New Wake-Promoting Agents for Narcolepsy — a Network Meta-Analysis." BMC Neurology 25 (1): 466. https://doi.org/10.1186/s12883-025-04328-9.