Wzorzec apigeniny — CAS 520-36-5, 4′,5,7-trihydroksyflawon, C₁₅H₁₀O₅

1. Czym jest ten materiał

Ta strona opisuje apigeninę dostarczaną jako wzorzec analityczny: odważona ilość pojedynczej zidentyfikowanej substancji, przeznaczona jako punkt odniesienia, względem którego mierzy się inną próbkę. Jest to izolat, a nie ekstrakt. Rozróżnienie to nie jest pedanterią. Ekstrakt z definicji jest mieszaniną pozyskaną z matrycy roślinnej i charakteryzuje się tym, co zawiera łącznie, podczas gdy materiał odniesienia charakteryzuje się pojedynczą tożsamością i wszystkim, czego nie zawiera. Liczba taka jak 99 procent opisuje izolat; nie może opisywać ekstraktu, a oferta używająca obu słów jednocześnie opisuje dwa różne produkty.

Apigenina jest aglikonem dużej rodziny glikozydów roślinnych i jednym z najczęściej oznaczanych flawonów w analizie żywności i ziół. Jest to związek, na którym opiera się chemometryczna ocena jakości herbaty rumiankowej [27], analit w teście immunologicznym opracowanym dla selera w 2025 roku [26], jeden z pięciu flawonoidów oznaczonych ilościowo w klasycznym przeglądzie jadalnych roślin tropikalnych [18] oraz rutynowy cel w pracy z ziołami, takiej jak oznaczanie zawartości flawonoidów w Viola tricolor [22]. We wszystkich tych zastosowaniach związek pełni tę samą funkcję: jest markerem, którego zmierzona ilość mówi coś o tożsamości lub jakości surowca. Ta funkcja wymaga kalibranta, a kalibrant musi być właściwą cząsteczką.

Bycie właściwą cząsteczką to miejsce, w którym ten związek staje się trudny, i jest to trudne na dwa niezależne sposoby, których pojedynczy pomiar nie rozstrzygnie.

Pierwszą jest izobaryczność. Apigenina dzieli wzór i dokładną masę z klasą związków obejmującą genisteinę, baicaleinę, galanginę, emodynę oraz kilka innych trihydroksyflawonów (sekcja 4). Żaden pomiar masy, niezależnie od rozdzielczości, ich nie rozróżnia. Drugi to problem: aglikon czy glikozyd (sekcja 5). W roślinach apigenina występuje głównie związana z cukrami, a standardowy zabieg laboratoryjny przekształcania form związanych z powrotem w aglikon działa na jedną klasę wiązań glikozydowych i zawodzi bez śladu na innej. Laboratorium raportujące apigeninę całkowitą po hydrolizie może zatem utracić całą pulę analitu, bez żadnych wskazań na chromatogramie, że taka strata miała miejsce.

Oba problemy rozwiązuje się w ten sam sposób: poprzez posiadanie materiału o potwierdzonej tożsamości, przeprowadzenie go w tych samych warunkach co próbka i porównanie retencji, kształtu pasma ultrafioletowego oraz fragmentacji, a nie samej masy. Porównaj, jak ten problem wygląda gdzie indziej w tym katalogu. Dla substancji tadalafil niejednoznaczność jest stereochemiczna, a cztery stereoizomery mają jedną dokładną masę; dla substancji alpha-GPC jest ona pozycyjna i rozstrzyga ją NMR fosforu; dla substancji mebicar związek w ogóle nie ma chromoforu i detektor UV jest bezużyteczny. Apigenina jest przeciwnym przypadkiem pod tym ostatnim względem — jej molowy współczynnik absorpcji wynosi około 2 × 10⁴, dlatego wiele rutynowych prac nad nią wykonuje się za pomocą chromatografii cieczowej z detekcją ultrafioletową i nigdy nie trafia do spektrometru mas. Problem tutaj nie polega na tym, że nie widać piku. Problem polega na tym, aby wiedzieć, do którego z kilku związków o tej samej masie należy pik.

Warunki dostawy tego i wszystkich pozostałych materiałów odniesienia zebrano w kategorii wzorców analitycznych.

2. Tożsamość i identyfikatory rejestrowe

Trzy wiersze w tej drugiej tabeli mają większą wagę niż sugeruje ich pozycja. Jedno wiązanie obrotowe to pojedyncze wiązanie łączące dwa systemy pierścieniowe, i jest to jedyna swoboda konformacyjna, jaką ma cząsteczka; wszystko inne stanowi zespoloną, płaską, sprzężoną ramę. Trzy donory wiązań wodorowych to trzy fenolowe grupy hydroksylowe, a jedna z nich — 5-OH — jest zaangażowana w wewnętrzne wiązanie wodorowe do 4-karbonylu, które nigdy nie opuszcza cząsteczki, i które powraca w sekcji 8 jako najbardziej prawdopodobny powód, dla którego obliczone i zmierzone współczynniki podziału się różnią. Jedna jednostka kowalencyjnie związana rozstrzyga kwestię istotną komercyjnie: ten materiał to wolny fenol, nie sól i nie hydrat, więc 270,24 to masa dostarczonej substancji. Poszukiwania soli sodowej, soli potasowej, chlorowodorku, monohydratu i dihydratu nie przynoszą żadnych wyników, a znana pułapka polegająca na podawaniu masy wolnej zasady w miejsce masy soli nie występuje tutaj.

3. Dwa numery EC i inne zapisy ewidencyjne, które trafiają do dokumentów

Zanim przejdziemy do chemii, najpierw dokumentacja — ponieważ ten rekord gromadzi identyfikatory należące do mieszanki botanicznej obok identyfikatorów należących do czystego związku, a oba są łatwe do pomylenia.

Drugi numer EC należy do olejku eterycznego

Sekcja numerów Europejskiej Wspólnoty w rekordzie zawiera dwa wpisy. Jednym z nich jest 208-292-3, numer EINECS dla apigeniny. Drugim jest 628-919-8, należący do substancji Olejek rumianku niemieckiego — substancji UVCB, czyli materiału o nieznanym lub zmiennym składzie, zdefiniowanego przez źródło i proces, a nie przez strukturę cząsteczkową. Olejek eteryczny i krystaliczny flawon to nie ten sam obiekt regulacyjny i tylko pierwszy z tych dwóch numerów wolno przypisać tej substancji w dokumencie, w danych strukturalnych lub w nagłówku karty charakterystyki.

Na parę rumiankową trzeba szczególnie uważać, ponieważ nie ogranicza się ona do listy odrzuconych nazw: CAS 8002-66-2 znajduje się w sekcji identyfikatora rekordu. Osoba kopiująca numer CAS z agregowanej strony ma więc przed sobą dwa aktywne numery, z których jeden opisuje olejek destylowany parą wodną. Konsekwencja nie jest czysto teoretyczna. Karta charakterystyki oznaczona numerem olejku opisuje inną substancję, o innym składzie, innej klasyfikacji i historii regulacyjnej, podczas gdy etykieta na butelce wskazuje apigeninę.

Dlaczego rekord jest zestawiony w ten sposób

Żadna z tych kwestii nie stanowi wady rejestru. Apigenina jest składnikiem rumianku pospolitego, więc oba podmioty są rzeczywiście powiązane i baza danych agregująca połączy je. Agregacja nie może jednak oznaczyć, który identyfikator należy do którego podmiotu w sposób, który przetrwa skopiowanie do arkusza kalkulacyjnego. Zasada dla każdego przygotowującego dokumentację jest na tyle krótka, że można ją zapisać przy stanowisku pracy: dla tej substancji dokładnie jeden numer EC i dokładnie jeden numer CAS są poprawne — 208-292-3 i 520-36-5 — a oba numery olejku rumiankowego są poprawne dla czegoś innego.

Nazwy nieodnoszące się do żadnej substancji

Pokrewny problem dotyczy fragmentów nazwy systematycznej. Pełny ciąg lokantów to 4′,5,7-trihydroksyflawon, i zawiera przecinki. Rozcięty na tych przecinkach przez procedurę importu daje fragmenty takie jak 7-trihydroksyflawon, który w ogóle nie jest nazwą chemiczną: trihydroksy wymaga trzech lokantów, a jeden lokant to nie trzy. Fragmenty tego rodzaju nie odnoszą się do żadnego związku w jakimkolwiek rejestrze, a tam, gdzie przetrwają w nawigacji katalogowej lub w polu specyfikacji, są ślepymi uliczkami, które wyglądają jak chemia. Gdy nazwa jest używana jako klucz wyszukiwania, cały ciąg lokantów musi pozostać nienaruszony albo nazwy nie używa się wcale.

4. Klasa izobaryczna przy 270,0528

To jest sekcja, która decyduje o tym, czy wynik oznaczenia apigeniny ma jakiekolwiek znaczenie.

Genisteina nie jest ciekawostką. Jest to komercyjnie dostępny materiał odniesienia, występuje w produktach pochodzenia roślinnego i jest omawiana razem z apigeniną w literaturze przeglądowej właśnie dlatego, że te dwie substancje często występują razem [17]. Pomylenie ich to realny wynik laboratoryjny, a nie teoretyczny eksperyment.

A para nie jest parą. Wyszukiwanie wzoru w rejestrze dla C₁₅H₁₀O₅ zwraca maksymalną liczbę żądanych rekordów — czterysta — więc klasa jest co najmniej tak duża. Odczytując pierwsze sześćdziesiąt z tych rekordów i pobierając tytuł, masę molową, masę monoizotopową oraz InChIKey dla każdego z nich, otrzymujemy następującą listę substancji sprzedawanych jako wzorce analityczne.

Przeczytaj drugą kolumnę. Nie jest to rodzina bliskich analogów różniących się położeniem jednej grupy hydroksylowej, chociaż trzy z nich dokładnie tym są. Zawiera również izoflawon, w którym cały pierścień B przemieścił się z C-2 do C-3; jest też flawonol, który ma dodatkowy tlen przy C-3 pierścienia piranonowego; oraz dwa antrachinony, które nie są flawonoidami w ogóle i które osiągają ten sam wzór z zupełnie innego kierunku biosyntezy. Związki mają różne chromofory, różną polarność, różne zachowanie chromatograficzne i różną chemię. Nie różnią się natomiast masą.

Co to oznacza dla procedury opartej na cząsteczce protonowanej

Metoda ukierunkowana oparta na cząsteczce protonowanej widzi prekursor przy m/z 271,0601 — wartość zapisaną w polach spektrometrii mas samego rekordu [1]. Ten prekursor jest wspólny dla każdego związku w powyższej tabeli. Metoda jednokwadrupolowa monitorująca 271 lub metoda wysokiej rozdzielczości wyodrębniająca 271,0601 przy wąskim oknie zintegruje pik dla dowolnego z nich, który przypadkowo eluuje w oknie retencyjnym, i zaraportuje go jako apigeninę, ponieważ jest to nazwa, którą metoda przypisała do przejścia.

Ruchliwość jonów nie zamyka luki całkowicie, ale ją zawęża. Rekord zawiera przekroje czynne zderzeń wynoszące 154,59 i 154,86 Ų dla cząsteczki protonowanej, 150,54 Ų dla jonu powstałego przez utratę wody i 171,75 Ų dla adduktu sodowego, wszystkie wartości z techniki travelling-wave, skalibrowane za pomocą polialaniny i wzorców leków [1]. Są to przydatne liczby, ale rozrzut między dwoma oznaczeniami tego samego jonu — 154,59 wobec 154,86 — sam w sobie wynosi jedną piątą procenta, a izobary w tabeli są strukturalnie na tyle bliskie, że żaden opublikowany przekrój czynny nie rozdziela ich wiarygodnie. Przekrój jest potwierdzeniem; nie jest identyfikacją.

5. Aglikon czy glikozyd i hydroliza, która po cichu traci pulę

Drugie pytanie dotyczące tożsamości jest innego rodzaju. Tutaj masy rzeczywiście różnią się i to bardzo — właśnie dlatego pułapka jest proceduralna, a nie spektrometryczna, i dlatego utrzymuje się w laboratoriach, które mają swoją spektrometrię mas całkowicie pod kontrolą.

W roślinach apigenina występuje głównie w postaci związanej z cukrami. Glikozydy są odrębnymi związkami posiadającymi osobne rekordy w rejestrze i różne masy.

Etap przejścia z aglikonu do monoglikozydu dodaje 162,05 Da, resztę jednostki anhydroglukozy; apiina, która zawiera glukozę i apiozę, znajduje się 294,10 Da powyżej aglikonu i waży ponad dwa razy więcej [15]. Te różnice są ogromne według standardów spektrometrii mas. Nikt nie pomyli 270 z 564.

Trzy, które ważą tyle samo

Spójrz ponownie na wiersze drugi, trzeci i czwarty. Apigenino-7-O-glukozyd, witeksyna i izowiteksyna są wzajemnie izobaryczne: ten sam wzór, ta sama średnia masa 432,4, ta sama masa monoizotopowa 432,10564683 Da. Odróżnia je InChIKey i nic, co potrafi zrobić waga czy analizator mas — KMOUJOKENFFTPU, SGEWCQFRYRRZDC i MYXNWGACZJSMBT odpowiednio [3][4][5]. Struktura izobaryczna sekcji 4 powtarza się o jeden poziom wyżej, na warstwie glikozydowej, z tego samego powodu: są to izomery, a nie homologi.

Hydroliza rozwiązująca tylko połowę problemu

Konsekwencją jest najcichszy tryb awarii na tej stronie. Laboratorium oznaczające apigeninę całkowitą w materiale roślinnym przez hydrolizę ekstraktu i oznaczenie ilościowe uwolnionego aglikonu względem wzorca odzyska aglikon, który był już wolny, plus wszystko, co było związane przez tlen — przy czym brak tego, co było związane przez węgiel. C-glikozydowa pula przechodzi przez procedurę jako witeksyna i izowiteksyna, eluuje we własnych czasach retencji i nigdy nie zostaje policzona. Podana wartość jest zaniżona o taką część zawartości flawonów, jaką matryca akurat przechowywała jako C-glikozydów, a ten udział zależy od gatunku, tkanki i pory roku.

Nic na chromatogramie nie wskazuje, że to się stało. Pik aglikonu jest obecny, symetryczny i w oknie retencji; kalibracja jest liniowa; odzysk dodanego wzorca aglikonu jest doskonały, ponieważ dodany aglikon nie jest C-glikozydem i nie ma w nim czego przetrwać. Każdy wskaźnik kontroli jakości, który sprawdza metoda, wskazuje sukces. Opublikowana praca na temat zachowania apigenino-7-O-glukozydu podczas hydrolizy warta jest przeczytania właśnie dlatego, że traktuje etap hydrolizy jako przedmiot badań, a nie jako coś danego [14], a szersza literatura na temat flawonów wyraźnie oddziela pulę aglikonów od puli glikozydów z tego samego powodu [16].

6. Struktura i stereochemia

Apigenina jest flawonem: rdzeń benzopiran-4-onu, pierścień A zawiera grupy hydroksylowe przy C-5 i C-7, oraz para-hydroksyfenylowy pierścień B przyłączony w pozycji C-2. Cała struktura jest płaska i sprzężona, a grupa hydroksylowa w pozycji 5 uczestniczy w sześcioczłonowym wewnętrznym wiązaniu wodorowym z grupą karbonylową w pozycji 4. To wewnętrzne wiązanie ma największy wpływ na opisane tu właściwości: odpowiada za intensywną absorpcję w zakresie długich fal, żółtą barwę, zmniejszoną dostępność jednej z trzech grup hydroksylowych jako donora oraz — prawdopodobnie — za rozbieżność we współczynnikach podziału w sekcji 8.

Stereochemia jest określona w rekordzie jednoznacznie, a cztery liczniki są cytowane dosłownie [1]:

Apigenina jest achiralna. Nie ma enancjomerów, diastereoizomerów ani skręcalności optycznej do określenia i nie ma nic do rozdzielenia na kolumnie chiralnej. InChIKey kończy się na UHFFFAOYSA, blok kodujący brak warstwy stereochemicznej, co jest niezależnym potwierdzeniem tego samego faktu z innej części identyfikatora. Każdy atom węgla w cząsteczce jest aromatyczny, alkenowy, karbonylowy lub połączony pierścieniowo; żaden nie ma czterech różnych podstawników.

Wynikają z tego trzy praktyczne konsekwencje, i warto być w tej kwestii precyzyjnym, ponieważ przeciwne twierdzenia są łatwe do sformułowania, ale niemożliwe do obrony.

• Wszelkie stwierdzenia dotyczące formy prawoskrętnej lub lewoskrętnej, formy L- lub D-, nadmiaru enancjomerycznego lub czystości enancjomerycznej apigeniny są z definicji zmyślone. Nie istnieje taka wielkość do zmierzenia. Skręcalność właściwa zgłoszona dla tego związku musiałaby wynosić zero w granicach błędu pomiaru, a wartość niezerowa wskazywałaby na zanieczyszczenie chiralne raczej niż właściwość apigeniny.
• Kolumna chiralna jest tu bezużyteczna. Cały ciężar specyficzności spoczywa na separacji w odwróconym układzie faz, kształcie pasma ultrafioletowego oraz fragmentacji — trzech drogach omówionych w sekcji 7. Jest to sytuacja odwrotna niż w przypadku substancji tadalafil, gdzie dwa zdefiniowane stereocentra sprawiają, że rozdział chiralny jest całą kwestią, a spektrometria mas bezużyteczną techniką.
• Izomeria, która istnieje tutaj, jest konstytucyjna, a nie konfiguracyjna. Każdy związek w tabeli w sekcji 4 jest izomerem konstytucyjnym: atomy są połączone inaczej, a nie inaczej rozmieszczone w przestrzeni. Izomery konstytucyjne są rozdzielane przez chromatografię i fragmentację, nigdy przez polarymetrię.

7. Co faktycznie odróżnia apigeninę od jej izobarów

Trzy drogi, w malejącej kolejności ich dostępności.

Kształt pasma ultrafioletowego, który jest bezpłatny

Rekord zawiera dwa wpisy ultrafioletowe, a razem dają one klasyczny dwupasmowy obraz flawonu: λ_max 269 i 340 nm w etanolu, z molowymi współczynnikami absorpcji wynoszącymi odpowiednio 18 800 i 20 900 [1]. W konwencji flawonoidów pasmo krótkofalowe to pasmo II, związane z częścią benzoilową chromoforu — pierścień A i grupa karbonylowa — a pasmo długofalowe to pasmo I, związane z częścią cynamoilową, pierścień B sprzężony przez C-2 i C-3 z grupą karbonylową.

To drugie pasmo jest diagnostyczne. Istnieje, ponieważ pierścień B flawonu jest przyłączony w pozycji C-2 i dlatego jest sprzężony z grupą karbonylową przez wiązanie podwójne C-2/C-3. W cząsteczce typu izoflawon pierścień B jest przyłączony w pozycji C-3, co przerywa tę ścieżkę sprzężenia; pasmo długofalowe redukuje się do ramienia, a widmo staje się zasadniczo jednopasmowe. Detektor diodowy rejestruje całe widmo w każdym punkcie piku bez dodatkowych kosztów, a obecność lub brak dobrze uformowanego pasma I w okolicy 340 nm pozwala odróżnić flawon od izoflawonu na podstawie danych już zebranych przez aparat.

Retencja względem autentycznego wzorca

Chromatografia rozdziela izomery konstytucyjne, ponieważ ich polarność i wzorce tworzenia wiązań wodorowych różnią się nawet wtedy, gdy ich wzory są identyczne. Apigenina, genisteina, baicaleina i galangina mają grupy hydroksylowe w różnych miejscach i oddziałują z powierzchnią C18 w inny sposób; eluują w różnym czasie. Opublikowane metody, które zajmują się tymi związkami w rzeczywistych matrycach, działają dokładnie w ten sposób — ocena zawartości flawonoidów Viola tricolor [22], jednoczesne oznaczanie siedmiu flawonoidów w ekstrakcie z liści bambusa [24], wspólna ekstrakcja apigeniny i luteoliny z nasion selera przy użyciu głębokiego eutektycznego rozpuszczalnika [25] oraz strategia niezależnej od danych akwizycji dla kompleksowego profilowania flawonoidów [23] opierają się na retencji jako podstawowym kryterium identyfikacji, z masą jako potwierdzeniem.

Haczyk jest strukturalny i nieunikniony: Czas retencji jest kryterium identyfikacji tylko w odniesieniu do wzorca analitycznego mierzonego na tej samej kolumnie, w tej samej fazie ruchomej i tego samego dnia. Nie da się go przenieść z publikacji. Nie jest własnością cząsteczki. Jest własnością cząsteczki i danego układu, a jedynym sposobem na jego uzyskanie jest wstrzyknięcie autentycznego materiału.

Fragmentacja w tandemowej spektrometrii mas, z zastrzeżeniem dotyczącym liczb

Flawony i izoflawony ulegają fragmentacji w różny sposób. Charakterystyczną ścieżką dla obu klas jest rozszczepienie retro-Dielsa–Aldera pierścienia C, które dzieli cząsteczkę na fragment A-pierścieniowy i B-pierścieniowy; ponieważ B-pierścień jest przyłączony w innym miejscu w obu klasach, rozkład masy między tymi fragmentami różni się. Na tej podstawie tandemowa spektrometria mas odróżnia je i dlatego literatura MS/MS dotycząca flawonoidów jest tak obszerna. Dane LC-MS własnego rekordu są oparte na badaniu składu fenolowego kakao za pomocą chromatografii cieczowej z jonizacją przez elektrorozpylanie i tandemową spektrometrią mas [20], a istnieją i zostały opublikowane zwalidowane metody ilościowe dla apigeniny w matrycach biologicznych [21].

Metoda, która by to rozstrzygnęła, a której publicznie brak

W przypadku pytań dotyczących pozycji — czy grupa hydroksylowa znajduje się przy C-6, czy C-8, czy pierścień B jest przy C-2, czy C-3 — decydującym eksperymentem jest NMR korelacji heterojądrowych przez wiele wiązań, która pokazuje, które protony sprzęgają się z którymi węglami oddalonymi o dwa i trzy wiązania, co pozwala na bezpośrednie odwzorowanie podstawników. W sekcji 9 zapisano, co zawierają publiczne zbiory widm. Nie ma tam widma HMBC dla apigeniny. Brak również COSY, HSQC i NOESY. Technika, która odpowiada na pytanie, jakie stawia ten związek, to technika, której nikt nie zdeponował.

8. Dane fizykochemiczne, z przypisaniem do każdej wartości

Poniżej przedstawiono dane zawarte w rekordzie, z przypisaniem wartości, a następnie wyraźną listą tego, czego rekord nie zawiera. Brakujące informacje są podane jako wyniki, a nie pominięcia: każdy brak został sprawdzony poprzez programowe przejście przez sekcje właściwości rekordu, a nie przez nieznalezienie czegoś.

Współczynniki podziału różnią się o 1,3 jednostki logarytmicznej

Liczby krążące bez oparcia w rejestrze

Warto wymienić trzy rodzaje liczb, ponieważ pojawiają się one w ofertach handlowych tej substancji i nie są to wartości rejestrowe.

Wartość pH, zwykle podawana jako wąski zakres bliski 3. Rekord nie zawiera wartości pH ani stałej dysocjacji. Poza brakiem tych danych, jest to niewłaściwy rodzaj wielkości: pH jest właściwością roztworu wodnego, a ten związek nie ma podanej rozpuszczalności w wodzie i jest opisany jako rozpuszczalny w etanolu, pirydynie, stężonym kwasie i rozcieńczonej zasadzie — nie w wodzie. Wartość pH podana dla krystalicznego ciała stałego o takim opisie nie jest pomiarem, który mógłby zostać wykonany w przedstawionej formie.

Gęstość, zwykle około 1,4 g·mL⁻¹ w temperaturze 20 °C. W rekordzie nie podano żadnej gęstości. Konwencja jednostkowa jest również znacząca: gramy na mililitr z określoną temperaturą to sposób raportowania cieczy, natomiast substancję stałą topiącą się w pobliżu 347 °C podaje się jako gęstość rzeczywistą lub nasypową, a są to różne wielkości mierzone różnymi metodami.

Maksimum rozkładu w temperaturze około 275 °C, czasem z dołączoną konwersją na stopnie Fahrenheita. Tę kwestię można odrzucić bez odwoływania się do jakichkolwiek zewnętrznych źródeł, i to dwukrotnie. Po pierwsze, związek ma dwa niezależne wpisy dotyczące temperatury topnienia: 345–350 °C oraz 347,5 °C [1]; substancja, która rozkłada się w temperaturze 275 °C, nie mogłaby mieć zarejestrowanej temperatury topnienia o siedemdziesiąt stopni wyższej, ponieważ nic by już nie pozostało do stopienia. Po drugie, arytmetyka konwersji zwykle się nie zgadza: 275 °C to dokładnie 527,0 °F, a liczba Fahrenheita wynosząca 529 odpowiada 276,1 °C, więc para jest wewnętrznie niespójna o dwa stopnie Fahrenheita i żadna z tych liczb nie jest przeliczeniem drugiej. Para liczb, która nie przechodzi własnego przeliczenia jednostek, nie została zmierzona; została złożona.

Pozycja rejestrowa dotycząca zachowania termicznego to pojedyncze zdanie jakościowe — ostry dym i drażniące opary podczas ogrzewania do rozkładu — bez podanej temperatury. To wszystko, a stwierdzenie tego wprost jest bardziej użyteczne niż którakolwiek z trzech powyższych liczb.

Uwaga dotycząca wyszukiwania brakującej wartości pK_a

Stałe dysocjacji trzech fenolowych grup hydroksylowych byłyby naprawdę przydatne, ponieważ określają, jak retencja reaguje na pH fazy ruchomej i jak związek zachowuje się w rozcieńczonej zasadzie, w której jest opisany jako bardzo łatwo rozpuszczalny. Nie ma ich w rekordzie. Są one także wyjątkowo trudne do znalezienia poprzez przeszukiwanie literatury, z powodu, który nie ma nic wspólnego z chemią: wyszukiwarki bibliograficzne nie są wrażliwe na wielkość liter, więc zapytanie o pKa także zwraca bardzo obszerną literaturę na temat kinazy białkowej A. Liczba trafień z takiego zapytania nie jest miarą literatury fizykochemicznej i nie powinna być cytowana jako taka. Zapisujemy pK_a jako nie został ustalony zamiast podawać liczbę, której nie możemy przypisać.

9. Widma: 1 598 widm mas i brak HMBC

Apigenina jest jednym z lepiej udokumentowanych związków w publicznym zbiorze danych spektralnych. To sprawia, że kształt tego, czego brakuje, jest szczególnie pouczający, ponieważ nie można go wyjaśnić zaniedbaniem.

Dwie cechy tej tabeli zasługują na to, aby czytać je razem, a nie osobno.

Technika nadreprezentowana i pytanie, na które nie potrafi odpowiedzieć

Istnieje 1 598 widm mas z chromatografii cieczowej i 63 tandemowe widma. Nie ma ani jednego eksperymentu NMR dwuwymiarowego. Sekcja 4 ustaliła, że masa jest jedynym pomiarem, który nie odróżnia apigeniny od jej izobarów, a w sekcji 7 ustalono, że heterojądrowa korelacja przez wiele wiązań jest eksperymentem rozstrzygającym bezpośrednio o położeniu podstawnika. Publiczny rekord jest zatem najbogatszy dokładnie w technikę, która nie potrafi odpowiedzieć na pytanie o tożsamość, a pusty w zakresie techniki, która to potrafi. Nie jest to krytyka deponentów, którzy zdeponowali to, co wyprodukowały ich instrumenty; jest to opis luki, którą laboratorium posiadające autentyczny materiał i spektrometr zdolny do 2D mogłoby zamknąć dla siebie w ciągu popołudnia, a której nikt publicznie nie zamknął.

Porównaj przeciwną skrajność w tym katalogu: chlodantane, dla którego liczba zdeponowanych widm wynosi zero we wszystkich technikach, więc nie ma możliwości dopasowania do biblioteki. Apigenina ma przeciwny problem — obfitość w jednym wymiarze, cisza w innym — a obfitość łatwiej pomylić z wystarczalnością.

Pochodzenie jest podane dla niektórych widm, a nie dla innych

Wpisy dotyczące spektroskopii w podczerwieni i Ramana zawierają nazwę dostawcy próbki, a nawet kod katalogowy dostawcy, co jest wyjątkowo dobrą praktyką i oznacza, że te widma można powiązać z fizycznym materiałem. W widmach protonowych nie podano częstotliwości ani rozpuszczalnika. Widmo protonowe bez podanej siły pola i rozpuszczalnika jest użyteczne do rozpoznawania wzorców, ale nie nadaje się jako wzorzec ilościowy: przesunięcia chemiczne protonów fenolowych zmieniają się w zależności od rozpuszczalnika, stężenia i temperatury, a całkowanie względem wzorca wewnętrznego wymaga znajomości warunków pomiaru. Porównując własne widmo ze zdeponowanym, należy sprawdzić, z którym z dwóch rodzajów depozytu jest porównywane.

10. Postać stała: luka, którą pozostawia otwartą publiczny rekord

Wszystko w sekcji 9, co brzmi 0 dotyczy związku w stanie stałym. W dokumentacji widmowej nie ma dyfraktogramu proszkowego, termogramu, NMR w stanie stałym ani struktury krystalicznej. Tymczasem temperatura topnienia jest zapisana dwukrotnie liczbowo, co oznacza, że ktoś przeprowadził pomiar termiczny i tylko punkt końcowy przetrwał w rekordzie.

Ma to większe znaczenie dla apigeniny niż dla większości związków, ponieważ literatura dotycząca jej postaci stałej jest obszerna i dotyczy wciąż tego samego: zachowanie materiału podczas rozpuszczania zależy od jego stanu.

Siedem niezależnych linii badań, obejmujących lata 2013–2025, wszystkie skupiające się na tej samej właściwości. Wyraźnie wynika z tego, że apigenina występuje w więcej niż jednym stanie stałym i że stan, w jakim się znajduje, wpływa na jej zachowanie, podczas rozpuszczania, w zawiesinie oraz w każdej procedurze, w której materiał musi przejść w roztwór, zanim może zostać zmierzony.

Dlaczego wartość czystości nie mówi nic o tym

Wartość czystości uzyskana jako procent powierzchni pików w chromatogramie opisuje, jaka część materiału jest apigeniną, a jaka czymś innym. Nie mówi ona absolutnie nic o tym, jak apigenina jest upakowana. Dwie partie nierozróżnialne przy 99% powierzchni pików mogą różnić się krystalicznością, wielkością cząstek, uwodnieniem i szybkością rozpuszczania, a różnica ujawni się jako brak powtarzalności przy sporządzaniu roztworu podstawowego znacznie wcześniej niż w oznaczeniu zawartości. Jest to najsilniejszy argument na tej stronie za scharakteryzowaniem partii, którą masz przed sobą, zamiast polegania na liczbie na etykiecie: pomiary, które ustaliłyby formę stałą, są tanie, brakuje ich w publicznym rekordzie, i nikt inny ich nie posiada. Dyfraktogram i termogram zarejestrowane na własnym materiale są, dla tego związku, naprawdę nowymi danymi.

11. Klasyfikacja zagrożeń i sposób jej ustalania

Apigenina posiada klasyfikację zagrożeń. W rzeczywistości ma ich nawet dwie, a one nie są ze sobą zgodne — co jest bardziej przydatną informacją niż każda z nich z osobna.

Klasyfikacja jest zagregowana ze zgłoszeń własnych przesłanych przez firmy do europejskiego spisu klasyfikacji i oznakowania. Nie jest to klasyfikacja zharmonizowana: w przebadanym materiale dla tej strony nie znaleziono żadnego wpisu dotyczącego tej substancji w załączniku VI do rozporządzenia CLP, co oznaczamy jako ustalenie o średniej pewności, ponieważ brak w bazie agregującej jest słabszym dowodem niż bezpośredni eksport z rejestru źródłowego, którego nie wykonaliśmy [7].

Jak czytać te dwie tabele

Cztery punkty w kolejności wpływu na zmianę obrazu.

Po pierwsze, oba bloki klasyfikują substancję inaczej. Blok A jest zdominowany przez punkt końcowy dotyczący środowiska, H412; blok B jest zdominowany przez trzy punkty końcowe dotyczące miejscowego podrażnienia i nie wspomina o środowisku. Ta sama substancja jest opisywana przez dwie grupy zgłaszających, które doszły do istotnie różnych wniosków. Każda pojedyncza linia w formie Uwaga, H315 ukrywa ten podział.

Po drugie, procenty i liczby zgłoszeń to dwa różne mianowniki, a żaden z nich nie jest duży. Procenty są odsetkami raportów, a rekord pokazuje własne obliczenia dla bloku B: 27 z 110 raportów stwierdza, że nie jest spełnione żadne kryterium GHS, co daje podane wyżej 24,5%, a zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia są zawarte w 83 z tych 110 raportów, co stanowi 75,5%. Liczba zgłoszeń to inna i znacznie mniejsza liczba — dwanaście odrębnych zgłoszeń za blokiem B i cztery za blokiem A — a jedno zgłoszenie może być powiązane z kilkoma firmami, a tym samym z kilkoma raportami. Blok A pokazuje efekt małej liczby zgłoszeń najwyraźniej: jego dwie wartości, 28,6% i 71,4%, są dokładnie dwiema siódmymi i pięcioma siódmymi, więc klasyfikacja tam opiera się na niewielkiej liczbie zgłoszeń, niezależnie od tego, ile raportów jest zagregowanych za nimi. Procent wygląda jak pomiar konsensusu; tutaj jest to proporcja puli raportów zebranych z małej liczby niezależnych opinii, i te dwie wartości nie powinny być cytowane jako jedna liczba.

Po trzecie, około jedna czwarta zgłaszających z bloku B stwierdza, że substancja nie spełnia żadnych kryteriów GHS. Nie jest to niższa klasyfikacja; jest to spór o to, czy w ogóle jest coś do sklasyfikowania. Stoi to w rekordzie obok 75 % zgłaszających podrażnienie skóry, oczu i dróg oddechowych, a oba stanowiska są deklaracjami własnymi.

Czwarty punkt: powiązanie bloków z dwoma numerami EC jest wnioskiem, a nie odnotowanym faktem. Rekord zawiera dwa numery EC (sekcja 3) oraz dwa bloki klasyfikacji i naturalne jest przypuszczenie, że jeden z nich dotyczy czystego związku, a drugi pozycji olejku rumiankowego. Rekord nie oznacza ich w ten sposób. Podajemy to przyporządkowanie jako prawdopodobną interpretację, a nie pomiar, ponieważ nie zostało zmierzone.

12. Status regulacyjny

Każde negatywne stwierdzenie w tej sekcji zostało zmierzone względem określonego dokumentu, a każdy z tych pomiarów był sparowany z kontrolą pozytywną — substancją, o której wiadomo, że występuje w tym samym dokumencie, wyszukiwaną w ten sam sposób. Wyszukiwanie, które nie zwraca nic, wygląda identycznie jak wyszukiwanie, które nigdy nie zostało uruchomione, a kontrola jest tym, co odróżnia je od siebie.

Zastosowania przypisane w rekordzie poza badaniami

Warto przytoczyć adnotacje dotyczące zastosowań niebadawczych tego rekordu, ponieważ często są one wypierane przez coś bardziej modnego. Apigenina jest barwnikiem. Rekord stwierdza, że “była używana do barwienia wełny zaprawionej chromem na żółto” oraz że “kolor jest odporny na mydło”, a związek opisuje jako bezpośredni barwnik o ograniczonym zastosowaniu jako składnik ekstraktu do farbowania włosów na bazie rumianku [1]. To jest historyczna tożsamość przemysłowa tej cząsteczki: naturalny żółty barwnik, stosowany z zaprawą, na wełnie.

Kolor nie jest tylko elementem dekoracyjnym. Jest to ten sam układ sprzężony, który odpowiada za pasmo przy 340 nm opisane w sekcji 7 oraz molowy współczynnik absorpcji wynoszący około 2 × 10⁴ co sprawia, że detekcja ultrafioletowa jest wystarczająca do rutynowych oznaczeń. W tym kontekście apigenina należy do tej samej grupy co inne intensywnie zabarwione wzorce analityczne w katalogu — błękit metylenowy jest skrajnym przypadkiem, gdzie chromofor jest tak dominujący, że definiuje zarówno metodę analityczną, jak i historyczne zastosowanie. Dla apigeniny kolor, chromofor, chemia barwnika i granica wykrywalności to cztery opisy jednego faktu strukturalnego.

13. Co mówi literatura i jaka jej część została wycofana

O literaturze dotyczącej apigeniny trzeba powiedzieć dwie rzeczy, zanim przytoczymy jakiekolwiek cytaty. Jest ona obszerna, a mierzalna jej część została wycofana. Oba fakty zmieniają sposób dokumentowania materiału odniesienia dla tego związku.

Skala, wraz z porównaniami

Apigenina ma około dwustu czterdziestu razy więcej literatury biomedycznej niż bromantan i mniej więcej jedną czwartą tego, co kwercetyna. Praktyczna konsekwencja jest prosta i ogranicza tę stronę: przy takiej ilości literatury nigdy nie ma powodu cytować słabego źródła. Jeśli coś nie jest tu ustalone, to dlatego, że pomiar nie istnieje, a nie dlatego, że trudno było go znaleźć.

W tej literaturze rozkład jest nierównomierny w sposób zgodny ze wszystkim powyżej. Oznaczanie w matrycach i metodyka chromatograficzna to kilka tysięcy rekordów; glikozydy, apiina i witeksyna około dwóch tysięcy; tandemowa spektrometria mas i fragmentacja kilkaset; rozpuszczalność i szybkość rozpuszczania ponad sześćset. Liczby dotyczące bezpośrednio luk wskazanych w sekcjach 9 i 10 są znacznie mniejsze: około osiemdziesięciu pięciu rekordów dotyczących dyfrakcji proszkowej, analizy termicznej lub krystaliczności, ok. pięćdziesięciu dotyczących kokryształów flawonów oraz mniej niż czterdzieści dotyczących apigeniny w szczególnym sensie wzorca analitycznego lub artykułu farmakopealnego. Literatura dotycząca stanu stałego i wzorców analitycznych jest błędem zaokrąglenia w porównaniu z farmakologią.

Czego dotyczy literatura

Chemia analityczna. Podstawowym punktem odniesienia dla tej karty jest badanie z 1997 roku, które analizowało właściwości apigeniny oraz jej trytowanego analogu i opracowało metodę analityczną wokół nich [19] — rzadki artykuł, który traktuje zachowanie fizykochemiczne i pomiar jako jeden problem. Współczesne prace obejmują zwalidowaną kwantyfikację w matrycy biologicznej [21], strategie profilowania z wykorzystaniem akwizycji niezależnej od danych [23] oraz badania technikami łączonymi wysokiej rozdzielczości nad złożonymi preparatami ziołowymi [28], przy czym zielona chemia ekstrakcji odpowiada za przygotowanie próbek [25].

Analiza żywności i ziół oraz kontrola jakości. To jest miejsce, gdzie wzorzec analityczny dla apigeniny wykonuje najwięcej pracy: ocena jakości herbaty rumiankowej metodą chemometryczną [27], test immunologiczny dla selera [26], siedem flawonoidów rozdzielonych w ekstrakcie z liści bambusa [24], zawartość flawonoidów w jadalnych roślinach tropikalnych [18] oraz ilościowe oznaczenie flawonoidów fiołka trójbarwnego w surowcu zielarskim [22]. Zauważ, co te mają wspólnego z izolatami botanicznymi gdzie indziej w tym katalogu — forskolina oraz standaryzowany materiał stojący za produktem lwia grzywa stają przed tym samym pytaniem w innej matrycy: związek markerowy jest tylko markerem, jeśli kalibrant jest jednoznaczny.

Synteza i substancje pokrewne. Przegląd z 2024 roku dotyczący syntezy pochodnych apigeniny [36] stanowi praktyczny punkt wyjścia dla każdego, kto zastanawia się nad tym, co pozostawia za sobą droga syntetyczna, ponieważ prawdopodobne zanieczyszczenia w partii syntetycznej są strukturalnie bliskie celowi i w kilku przypadkach izobaryczne z nim.

Literatura biologiczna, przedstawiana jako literatura. Istnieją przeglądy dotyczące farmakokinetyki i interakcji [37], badań dermatologicznych [38] oraz miejsca związku w badaniach nad snem i starzeniem się [39]. Są to fakty bibliograficzne dotyczące opublikowanych prac na temat cząsteczki. Nie są to właściwości produktu oferowanego na tej stronie, nie są to twierdzenia dotyczące działania tego odczynnika i nic w nich nie jest powodem do jego pozyskania — powody pozyskania wzorca analitycznego znajdują się w sekcjach 4, 5, 7 i 10.

Piętnaście wycofanych publikacji, w tym jedna znacząca

Piętnaście wycofanych publikacji w literaturze liczącej osiem tysięcy to nie jest niezwykły odsetek i nie jest to argument przeciwko związkowi. To argument dotyczący higieny cytowań, i ma on dwie konkretne konsekwencje dla każdego dokumentującego pracę z tą substancją.

Pierwsza jest taka, że szeroko powtarzane twierdzenie dotyczące apigeniny nie jest przez to zweryfikowane. Wycofany artykuł z 2014 roku był cytowany przez lata, zanim pojawiło się powiadomienie o jego wycofaniu, a twierdzenie w nim zawarte krążyło później w źródłach wtórnych. Stwierdzenie skopiowane z przeglądu, który skopiował je ze źródła pierwotnego, jest tylko tak rzetelne jak łańcuch, którego nikt nie sprawdził ogniwo po ogniwie.

Druga konsekwencja ma charakter proceduralny i jest tania: sprawdzenie statusu wycofania źródeł, na których opiera się specyfikacjaw momencie jej tworzenia. Status wycofania jest czytelny maszynowo, można go wyszukać za pomocą tego samego indeksu metadanych użytego powyżej [13], i zajmuje to sekundy na identyfikator cyfrowego obiektu. Dla związku o tak dużej liczbie publikacji i tylu wycofanych pozycjach, to sprawdzenie powinno być częścią przepływu pracy dokumentacyjnej, a nie polegać na czyjejś pamięci.

Zauważamy również, jako pomiar dotyczący naszego własnego przyrządu, że pierwsza próba zbudowania tej sekcji z przykładów pochodzących z pamięci przyniosła trzy identyfikatory obiektów cyfrowych, które okazały się wcale nie być wycofaniami. Metoda pracy polegała na filtrze metadanych, który zwrócił artykuł wycofany wraz z powiadomieniem o jego wycofaniu — dopasowana para stanowi dowód, że zapytanie jest skierowane na właściwy cel. Przywołane przykłady nie były dowodem niczego.

14. Postępowanie i przechowywanie

15. Co certyfikujemy i czego nie certyfikujemy

16. Warunki dostawy

Ten materiał jest dostarczany jako odczynnik laboratoryjny i analityczny materiał odniesienia, przeznaczony do użytku in-vitro przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonym laboratorium. Nie jest to produkt leczniczy, suplement diety, żywność, pasza lub składnik kosmetyczny, aromat ani barwnik spożywczy i nie jest dostarczany do podawania ludziom lub zwierzętom jakąkolwiek drogą.

Składając zamówienie, nabywca potwierdza, że jest profesjonalnym użytkownikiem nabywającym materiał do celów laboratoryjnych; że będzie się z nim obchodzić zgodnie z sekcją 14 oraz własną oceną ryzyka instytucjonalnego; że nie poda go ludziom ani zwierzętom, ani nie dostarczy go żadnej osobie zamierzającej to zrobić; oraz że jest odpowiedzialny za przestrzeganie wszystkich przepisów obowiązujących w miejscu przeznaczenia. Dwa otwarte pytania w sekcji 12 — status nowej żywności i wpis na listę składników kosmetycznych — są otwarte właśnie dlatego, że zależą od jurysdykcji, a nabywca jest lepiej przygotowany niż dostawca do ich rozstrzygnięcia dla swojej jurysdykcji i zamierzonego użycia.

Nic na tej stronie nie stanowi porady medycznej, dietetycznej ani oferty produktu leczniczego. Pełne warunki dotyczące każdego materiału odniesienia w tym katalogu są zebrane w kategorii wzorców analitycznych.

17. Pytania i odpowiedzi

Dlaczego spektrometr mas nie może potwierdzić, że jest to apigenina?

Ponieważ masa nie jest unikalna dla apigeniny. Genisteina, baicaleina, galangina, norwogonina, emodyna, aloe-emodyna i kilka pozycyjnych izomerów trihydroksyflawonu mają ten sam wzór C₁₅H₁₀O₅, średnią masę 270,24 oraz masę monoizotopową 270,05282342 Da — identyczną do ostatniego miejsca po przecinku, ponieważ są zbudowane z tych samych atomów. Nie ma różnicy masy do rozróżnienia, więc wyższa zdolność rozdzielcza niczego nie zmienia. Identyfikacja pochodzi z retencji względem wzorca analitycznego, kształtu pasma ultrafioletowego, wzorca fragmentacji i InChIKey na świadectwie analizy.

Ile związków dzieli ten wzór?

Co najmniej czterysta. Wyszukiwanie według wzoru zwraca maksymalną liczbę żądanych rekordów, która wynosiła czterysta, więc klasa jest większa niż liczba zwróconych wyników. Tylko garstka z nich to związki, które laboratorium zajmujące się flawonoidami mogłoby realistycznie napotkać, ale ta garstka obejmuje kilka, które same są sprzedawane jako wzorce analityczne.

Jaki jest najszybszy praktyczny sposób odróżnienia apigeniny od genisteiny?

Przyjrzyj się widmu ultrafioletowemu zarejestrowanemu już przez detektor diodowy. Flawon wykazuje dwa pasma; dla apigeniny są one przy 269 i 340 nm w etanolu, ze współczynnikami absorpcji wynoszącymi odpowiednio 18 800 i 20 900. W izoflawonie pierścień B znajduje się na pozycji C-3, a nie C-2, droga koniugacji do grupy karbonylowej jest przerwana, a pasmo długofalowe redukuje się do ramienia. Potwierdź względem własnych wzorców — podajemy zmierzone liczby tylko dla apigeniny, a zachowanie izoflawonu traktujemy jako wiedzę ogólną, a nie wartość certyfikowaną.

Które numery CAS i WE powinny znaleźć się na mojej dokumentacji?

CAS 520-36-5 i EC 208-292-3, i nic więcej. Zagregowany rekord zawiera również CAS 8002-66-2 i EC 628-919-8 w sekcjach identyfikatorów aktywnych; oba należą do olejku z rumianku pospolitego, mieszaniny UVCB, a nie do tego związku. CAS 461015-54-3 to przestarzały numer dla tej substancji i może pojawiać się na starszych dokumentach; cztery kolejne numery w kształcie CAS znajdują się na liście usuniętych synonimów i nie powinny być używane w ogóle.

Czy to aglikon, czy glikozyd?

Aglikon: C₁₅H₁₀O₅, 270,24, CAS 520-36-5. Apigenino-7-O-glukozyd, witeksyna i izowiteksyna mają wszystkie C₂₁H₂₀O₁₀ o masie 432,4, a apiina to C₂₆H₂₈O₁₄ o masie 564,5. Ten materiał kalibruje pik aglikonu i żadnego z pozostałych.

Dlaczego wynik oznaczenia całkowitej apigeniny mógłby być niski?

Ponieważ hydroliza kwasowa lub enzymatyczna uwalnia aglikon z O-glikozydów i nie narusza C-glikozydów. Witeksyna i izowiteksyna są przyłączone przez wiązanie węgiel–węgiel na pozycjach C-8 i C-6 pierścienia A, którego wrzący kwas nie rozrywa. Ta pula przetrwa procedurę i nigdy nie jest liczona. Nic na chromatogramie nie sygnalizuje utraty: pik aglikonu jest obecny i w oknie retencji, kalibracja jest liniowa, a dodany wzorzec aglikonu odzyskuje się doskonale, ponieważ nigdy nie miał wiązania, które musiałby przetrwać.

Czy apigenina jest chiralna?

Nie. Zero zdefiniowanych i zero niezdefiniowanych centrów stereogenicznych atomowych, zero zdefiniowanych i zero niezdefiniowanych centrów stereogenicznych wiązań oraz InChIKey kończący się blokiem kodującym brak warstwy stereo. Kolumna chiralna nie ma tu nic do rozdzielenia, a jakiekolwiek twierdzenia o skręcalności optycznej, formie L- lub D- albo czystości enancjomerycznej dla tego związku są z definicji zmyślone. Izomeria, która tu występuje, to izomeria konstytucyjna.

Jaka jest temperatura topnienia?

W rekordzie znajdują się dwie niezależne wartości: zakres 345–350 °C oraz punktowa wartość 347,5 °C. Obie są podane osobno, bez ujednolicenia. Nie ma informacji o temperaturze wrzenia ani o numerycznej temperaturze rozkładu — jedynie jakościowe stwierdzenie, że ogrzewanie do rozkładu powoduje wydzielanie ostrego dymu i drażniących oparów.

Jaka jest wartość logP?

Dwie wartości, a różnica między nimi jest kluczowa. Zmierzona wartość log K_ow wynosi 3,02; obliczona wartość XLogP3 to 1,7. Różnica wynosząca 1,3 jednostki logarytmicznej odpowiada mniej więcej dwudziestokrotnej różnicy i najprawdopodobniej odzwierciedla wewnętrzne wiązanie wodorowe między grupą 5-hydroksylową a grupą 4-karbonylową, którego algorytmy addytywne nie uwzględniają. Do celów pracy metodycznej należy używać zmierzonej wartości i zawsze podawać, którą wartość się cytuje.

Czy posiadają Państwo informacje o wartości pH, gęstości lub temperaturze rozkładu?

Nie, i nie ma ich też żaden rejestr, do którego mamy dostęp. Wartości tego typu krążą w ofertach handlowych dla tej substancji i nie są wartościami rejestrowymi. Dwie z nich można odrzucić już na podstawie wewnętrznych przesłanek: pH jest właściwością roztworu wodnego, a dla tego związku nie odnotowano żadnej liczbowej rozpuszczalności w wodzie, natomiast maksimum rozkładu w temperaturze około 275 °C nie może współistnieć z dwoma wpisami temperatury topnienia o siedemdziesiąt stopni wyższymi.

Jakie istnieją widma i którego brakuje?

1 598 widm LC-MS, 98 GC-MS, 75 innych widm mas, 63 widma tandemowe, 8 ATR-IR, 7 Ramana, 3 NMR węgla-13, 2 NMR protonowe i 2 wpisy w ultrafiolecie. Brakuje: wszystkich eksperymentów dwuwymiarowego NMR, całego NMR ciała stałego, całej dyfrakcji proszkowej, całej analizy termicznej. Brakująca technika — heterojądrowa korelacja przez wiele wiązań — to ta, która bezpośrednio rozstrzygnęłaby pozycję podstawienia, czyli pytanie, które ten związek faktycznie stawia.

Jaka klasyfikacja zagrożenia ma zastosowanie?

Uwaga, według zgłoszeń własnych, w dwóch niezgodnych ze sobą blokach. Jeden blok podaje H315 i H412 na podstawie czterech zgłoszeń; drugi podaje H315, H319 i H335 na podstawie dwunastu. Około jedna czwarta raportów z drugiego bloku stwierdza, że substancja nie spełnia żadnych kryteriów GHS. Nic z tego nie jest zharmonizowane, więc nic nie jest prawnie wiążące, a wyciągnięcie z tego pojedynczej uspokajającej lub alarmującej linii byłoby błędnym przedstawieniem rekordu źródłowego.

Czy jest to substancja kontrolowana lub zabroniona w sporcie?

Nie znajduje się w polskich wykazach substancji kontrolowanych i nie jest wymieniona z nazwy na Liście substancji i metod zabronionych na 2026 rok. Oba wyniki negatywne zmierzono z kontrolami pozytywnymi w tych samych dokumentach, które zadziałały zgodnie z oczekiwaniami. Należy osobno zauważyć, że wyszukiwanie tekstowe Listy dla rdzenia „flavon” zwraca trzy trafienia należące do 7,8-benzoflawonu, innego, syntetycznego związku; jest to fakt dotyczący tamtej cząsteczki, a nie tej.

Czy forma stała ma znaczenie i czy certyfikują ją Państwo?

Ma znaczenie; nie certyfikujemy jej. Siedem niezależnych nurtów opublikowanych prac — dyspersje stałe, kokryształy, układy koamorficzne, nanokryształy, układy nanoemulgujące i przetwarzanie nadkrytyczne — dotyczy tej samej właściwości, czyli tego, jak związek przechodzi do roztworu. Nic, co opisuje jego stan stały, nie zostało zdeponowane publicznie: brak dyfraktogramu, termogramu i NMR ciała stałego. Wartość czystości opisuje, jaka część materiału to apigenina, i nic nie mówi o tym, jak jest upakowana.

Dlaczego rejestr wycofań ma znaczenie dla wzorca analitycznego?

Ponieważ specyfikacje są tworzone na podstawie cytowań. Zapytanie metadanych filtrowane pod kątem powiadomień o wycofaniu zwraca dziesięć rekordów dla tego związku, a przeszukiwanie tytułów zwiększa całkowitą liczbę zidentyfikowanych tutaj do piętnastu, w tym znaczącą pracę neurobiologiczną z 2014 roku wycofaną na podstawie powiadomienia z 2022 roku. Status wycofania jest możliwy do odczytu maszynowego i sprawdzenie go zajmuje sekundy dla każdego identyfikatora; sprawdzanie go należy do przepływu pracy dokumentacyjnej, a nie do czyjejś pamięci.

Jaką gwarantują Państwo czystość?

Sekcja 15 określa, co jest i nie jest certyfikowane. Nie podajemy deklarowanej czystości w katalogu, ponieważ czystość bez określonej metody i numeru partii to liczba, a nie specyfikacja. W przypadku tego konkretnego związku ważniejszym dokumentem jest ten zawierający InChIKey oraz chromatogram, ponieważ sekcja 4 pokazuje, że sama masa nie może odróżnić materiału od kilku dostępnych na rynku związków łudząco do niego podobnych.

Bibliografia

Źródła rejestracyjne, regulacyjne i bazodanowe

1. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 5280443, Apigenin." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/5280443.
2. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 5280961, Genistein." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/5280961.
3. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 5280704, Apigenin 7-O-Glucoside." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/5280704.
4. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 5280441, Vitexin." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/5280441.
5. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 162350, Isovitexin." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/162350.
6. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 5280746, Apiin." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/5280746.
7. European Chemicals Agency. 2026. "Information on Chemicals — substance information, EC 208-292-3." ECHA. https://echa.europa.eu/information-on-chemicals.
8. World Anti-Doping Agency. 2026. "World Anti-Doping Code International Standard: Prohibited List 2026." https://www.wada-ama.org/en/prohibited-list.
9. Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. 2026. "Rejestr Produktów Leczniczych." https://rejestry.ezdrowie.gov.pl/rpl/search/public.
10. Minister Zdrowia. 2024. "Obwieszczenie w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych." Dziennik Ustaw. https://isap.sejm.gov.pl/.
11. National Center for Advancing Translational Sciences. 2026. "Global Substance Registration System — UNII 7V515PI7F6, apigenin." https://gsrs.ncats.nih.gov/ginas/app/beta/substances/7V515PI7F6.
12. Office of Dietary Supplements, National Institutes of Health. 2026. "Dietary Supplement Label Database." https://dsld.od.nih.gov/.
13. Crossref. 2026. "REST API — works, filtered on update-type: retraction." https://api.crossref.org/works.

Aglikon, glikozydy i sąsiedzi izobaryczni

14. Wang, Y., Z. Xu, Y. Huang, X. Wen, Y. Wu, Y. Zhao, and Y. Ni. 2018. "Extraction, Purification, and Hydrolysis Behavior of Apigenin-7-O-Glucoside from Chrysanthemum morifolium Tea." Molecules 23 (11): 2933. https://doi.org/10.3390/molecules23112933.
15. Xu, Z., Z. S. Zhu, H. Z. Jia, and J. Kong. 2026. "Convergent Evolution and De Novo Reconstitution of Apiin Biosynthesis." Plant Biotechnology Journal 24: 2562–2575. https://doi.org/10.1111/pbi.70510.
16. Hostetler, G. L., R. A. Ralston, and S. J. Schwartz. 2017. "Flavones: Food Sources, Bioavailability, Metabolism, and Bioactivity." Advances in Nutrition 8 (3): 423–435. https://doi.org/10.3945/an.116.012948.
17. Ji, X., K. Liu, Q. Li, Q. Shen, F. Han, Q. Ye, and C. Zheng. 2022. "A Mini-Review of Flavone Isomers Apigenin and Genistein in Prostate Cancer Treatment." Frontiers in Pharmacology 13: 851589. https://doi.org/10.3389/fphar.2022.851589.
18. Miean, K. H., and S. Mohamed. 2001. "Flavonoid (Myricetin, Quercetin, Kaempferol, Luteolin, and Apigenin) Content of Edible Tropical Plants." Journal of Agricultural and Food Chemistry 49 (6): 3106–3112. https://doi.org/10.1021/jf000892m.

Metody analityczne i zastosowania

19. Li, B., D. H. Robinson, and D. F. Birt. 1997. "Evaluation of Properties of Apigenin and [G-3H]Apigenin and Analytic Method Development." Journal of Pharmaceutical Sciences 86 (6): 721–725. https://doi.org/10.1021/js960383s.
20. Sánchez-Rabaneda, F., O. Jáuregui, I. Casals, C. Andrés-Lacueva, M. Izquierdo-Pulido, and R. M. Lamuela-Raventós. 2003. "Liquid Chromatographic/Electrospray Ionization Tandem Mass Spectrometric Study of the Phenolic Composition of Cocoa (Theobroma cacao)." Journal of Mass Spectrometry 38 (1): 35–42. https://doi.org/10.1002/jms.395.
21. Zhu, S., J. Zhang, Z. Lv, and M. Yu. 2021. "LC-MS/MS Determination of Apigenin in Rat Plasma and Application to Pharmacokinetic Study." Current Pharmaceutical Biotechnology 22 (2): 274–280. https://doi.org/10.2174/1389201021666200807113144.
22. Vukics, V., B. Hevesi Tóth, T. Ringer, K. Ludányi, A. Kéry, G. K. Bonn, and A. Guttman. 2008. "Quantitative and Qualitative Investigation of the Main Flavonoids in Heartsease (Viola tricolor L.)." Journal of Chromatographic Science 46 (2): 97–101. https://doi.org/10.1093/chromsci/46.2.97.
23. Alves, M. F., A. Katchborian-Neto, P. C. P. Bueno, F. Carnevale-Neto, R. Casoti, M. S. Ferreira, M. Murgu, et al. 2024. "LC-MS/DIA-Based Strategy for Comprehensive Flavonoid Profiling: An Ocotea spp. Applicability Case." RSC Advances 14: 10481–10498. https://doi.org/10.1039/d4ra01384k.
24. Gu, L. L., X. Yao, R. M. An, and X. Guo. 2024. "Determination and Antioxidant Analysis of Seven Flavonoids in Bamboo-Leaf Extracts" (in Chinese). Se Pu (Chinese Journal of Chromatography) 42 (10): 972–978. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39327661/.
25. Hang, N. T., T. Thi Tu Uyen, and N. Van Phuong. 2022. "Green Extraction of Apigenin and Luteolin from Celery Seed Using Deep Eutectic Solvent." Journal of Pharmaceutical and Biomedical Analysis 207: 114406. https://doi.org/10.1016/j.jpba.2021.114406.
26. Sun, D., C. Cao, F. Sun, Y. Liu, Z. Jin, Q. Zhao, Y. He, Y. Zhang, and Y. Cui. 2025. "Development of Apigenin Monoclonal Antibodies and an Immunoassay for the Quantification of Apigenin in Celery." Food Chemistry 497: 146989. https://doi.org/10.1016/j.foodchem.2025.146989.
27. Blažeković, B., I. J. Cicin-Mašansker, M. Kindl, L. Mahovlić, and S. Vladimir-Knežević. 2025. "Chemometrically-Supported Quality Assessment of Chamomile Tea." Acta Pharmaceutica 75 (3): 331–355. https://doi.org/10.2478/acph-2025-0028.
28. Han, Y., L. Jiao, H. Zhou, S. Sang, G. A, R. Liu, Y. Du, et al. 2025. "Exploring the Mechanism of Feiyanning Formula and Its Extract Apigenin against EGFR-TKIs Resistance in Non-Small Cell Lung Cancer Based on UPLC-HRMS and Experimental Validation." Journal of Ethnopharmacology 351: 120120. https://doi.org/10.1016/j.jep.2025.120120.

Postać stała, rozpuszczanie i formulacja

29. Rosiak, N., E. Tykarska, A. Miklaszewski, R. Pietrzak, and J. Cielecka-Piontek. 2025. "Enhancing the Solubility and Dissolution of Apigenin: Solid Dispersions Approach." International Journal of Molecular Sciences 26 (2): 566. https://doi.org/10.3390/ijms26020566.
30. Petrick, T., A. Grunwald, and D. E. Braun. 2024. "Flavone Cocrystals: A Comprehensive Approach Integrating Experimental and Virtual Methods." Crystal Growth & Design 24 (10): 4195–4212. https://doi.org/10.1021/acs.cgd.4c00293.
31. Li, B., Y. Hu, T. Wu, Y. Feng, C. Jiang, H. Du, and S. Lu. 2022. "Apigenin-Oxymatrine Binary Co-Amorphous Mixture: Enhanced Solubility, Bioavailability, and Anti-Inflammatory Effect." Food Chemistry 373: 131485. https://doi.org/10.1016/j.foodchem.2021.131485.
32. Zhang, J., Y. Huang, D. Liu, Y. Gao, and S. Qian. 2013. "Preparation of Apigenin Nanocrystals Using Supercritical Antisolvent Process for Dissolution and Bioavailability Enhancement." European Journal of Pharmaceutical Sciences 48 (4-5): 740-747. https://doi.org/10.1016/j.ejps.2012.12.026.
33. Morakul, B., V. Teeranachaideekul, W. Limwikrant, and V. Junyaprasert. 2024. "Dissolution and Antioxidant Potential of Apigenin Self-Nanoemulsifying Drug Delivery System (SNEDDS) for Oral Delivery." Scientific Reports 14: 8851. https://doi.org/10.1038/s41598-024-59617-z.
34. Stasiłowicz-Krzemień, A., N. Rosiak, G. F. Racaniello, N. Denora, and J. Cielecka-Piontek. 2025. "Effective and Stable Senomorphic Apigenin Delivery System Obtained by Supercritical Carbon Dioxide Processing." International Journal of Molecular Sciences 26 (17): 8126. https://doi.org/10.3390/ijms26178126.
35. Sun, Y., M. Guo, X. Zhao, and R. Wu. 2023. "Imaging Supermolecular Interactions of the Pharmaceutical Cocrystal of Apigenin-Nicotinamide Binding with Serum Albumin." Turkish Journal of Chemistry 47 (3): 554-571. https://doi.org/10.55730/1300-0527.3560.

Zakres literatury oraz pozycje z niej wycofane

36. Liu, S., X. Zheng, Z. Luo, C. Tang, Y. Hu, Q. Peng, P. Mi, H. Chen, and X. Yao. 2024. "The Synthesis and Bioactivity of Apigenin Derivatives." Fitoterapia 179: 106228. https://doi.org/10.1016/j.fitote.2024.106228.
37. Tang, D., K. Chen, L. Huang, and J. Li. 2017. "Pharmacokinetic Properties and Drug Interactions of Apigenin, a Natural Flavone." Expert Opinion on Drug Metabolism & Toxicology 13 (3): 323-330. https://doi.org/10.1080/17425255.2017.1251903.
38. Majma Sanaye, P., M. R. Mojaveri, R. Ahmadian, M. Sabet Jahromi, and R. Bahramsoltani. 2022. "Apigenin and Its Dermatological Applications: A Comprehensive Review." Phytochemistry 203: 113390. https://doi.org/10.1016/j.phytochem.2022.113390.
39. Kramer, D. J., and A. A. Johnson. 2024. "Apigenin: A Natural Molecule at the Intersection of Sleep and Aging." Frontiers in Nutrition 11: 1359176. https://doi.org/10.3389/fnut.2024.1359176.
40. Patil, S. P., P. D. Jain, J. S. Sancheti, P. J. Ghumatkar, R. Tambe, and S. Sathaye. 2014. "RETRACTED: Neuroprotective and Neurotrophic Effects of Apigenin and Luteolin in MPTP Induced Parkinsonism in Mice." Neuropharmacology 86: 192-202. https://doi.org/10.1016/j.neuropharm.2014.07.012.
41. Patil, S. P., P. D. Jain, J. S. Sancheti, P. J. Ghumatkar, R. Tambe, and S. Sathaye. 2022. "Retraction Notice to ‘Neuroprotective and Neurotrophic Effects of Apigenin and Luteolin in MPTP Induced Parkinsonism in Mice’ [Neuropharmacology 86 (2014): 192–202]." Neuropharmacology 202: 108876. https://doi.org/10.1016/j.neuropharm.2021.108876.