Mebicar (Temgicoluril), wzorzec analityczny — CAS 10095-06-4, C₈H₁₄N₄O₂

1. Czym jest ten materiał

Ta strona opisuje mebikar dostarczany jako wzorzec analityczny: określona ilość pojedynczej zidentyfikowanej substancji, przeznaczona jako punkt odniesienia, względem którego mierzy się inne próbki.

Mebikar to bicykliczny bismocznik — glikoluryl z grupą metylową na każdym z czterech atomów azotu. Nosi międzynarodową nazwę niezastrzeżoną temgicoluril oraz kod anatomiczno-terapeutyczno-chemiczny N06BX21 [6]; jest sprzedawany jako lek na Łotwie i w Rosji pod marką Adaptol, a w 2025 roku opublikowano badanie kliniczne tabletki 500 mg [24]. Nie ma pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w Polsce, nie ma go w procedurze centralnej Unii Europejskiej ani w Stanach Zjednoczonych [8][9][10]. To połączenie — prawdziwy lek gdzie indziej, substancja niezarejestrowana tutaj i brak statusu substancji kontrolowanej gdziekolwiek — to dokładnie profil, z jakim laboratorium celne lub kryminalistyczne styka się w przesyłce: nie ma czego zatrzymać, ale jest obowiązek identyfikacji.

Dwie inne karty w tym katalogu poruszają ten sam rodzaj problemu z różnych perspektyw: chlodantane, gdzie amid jest rutynowo mylony z aminą, oraz tadalafil, gdzie cztery stereoizomery mają tę samą masę dokładną. W przypadku substancji Mebicar jest to izomeria konstytucyjna.

To identyfikacja sprawia trudność w przypadku tego związku, i to na trzy niezależne sposoby. Ma on izomer konstytucyjny o tym samym wzorze i tej samej masie dokładnej, którego spektrometria mas nie rozróżnia (sekcja 4). Jego pik podstawowy w widmie jonizacji elektronami jest analitycznie bezużyteczny (sekcja 8). Jest też przezroczysty dla chromatografii w układzie faz odwróconych z detekcją w nadfiolecie, po którą większość laboratoriów sięga w pierwszej kolejności (sekcja 6). Każda z tych trudności jest powodem, by mieć materiał o potwierdzonej tożsamości, zamiast polegać na dopasowaniu do biblioteki widm.

Warunki dostawy tego i wszystkich pozostałych materiałów odniesienia zebrano w kategorii wzorców analitycznych.

2. Tożsamość i identyfikatory rejestrowe

Dwa z tych wierszy zasługują na uwagę w pierwszej kolejności. Zero donorów wiązań wodorowych to rzecz nietypowa w cząsteczce z czterema atomami azotu i zarazem najbardziej diagnostyczna cecha mebikaru: każdy atom azotu ma grupę metylową, więc w całej strukturze nie ma ani jednego wiązania N–H. Zero wiązań rotacyjnych oznacza, że cząsteczka jest całkowicie sztywna. Oba fakty powracają w sekcji 4, gdzie okazują się jedynym praktycznym sposobem odróżnienia tego związku od jego izomeru.

3. Pułapki tożsamości w samych numerach

Zanim przejdziemy do chemii, sprawy ewidencyjne — z tą substancją wiążą się bowiem trzy odrębne problemy z identyfikatorami, a każdy z nich może sprawić, że na dokumencie znajdzie się błędny numer.

Dwa wycofane numery CAS, które zachowują się różnie

Rejestr zawiera dwa przestarzałe numery CAS, a one nie są równoważne [1]:

Traktowanie ich jako zamiennych to drobny błąd o praktycznych konsekwencjach: świadectwo podające 106780-29-4 cytuje numer zastąpiony, ale nadal działający, natomiast świadectwo podające 65407-24-1 cytuje numer, który prowadzi donikąd.

Czwarty numer należy do czegoś innego

Powszechnie stosowany zbiór właściwości niebezpiecznych zawiera wpisy dla obu Mebicar i Mebicar-A pod pojedynczym numerem 101809-59-0. Numer ten ma poprawną postać — jego cyfra kontrolna jest arytmetycznie prawidłowa — ale nie należy do sprzedawanej tu substancji. Odnajduje się go wyłącznie w bazie substancji rejestru, jako wpis zdeponowany z wycofanego indeksu toksykologicznego, którego synonimami są dokładnie Mebicar-A oraz sam numer, przy czym wpis nie ma zdeponowanej struktury ani rekordu związku. Prawidłowy rekord substancji z tej strony wymienia numer 10095-06-4 dziesięć razy, a 101809-59-0 ani razu. Dzieło referencyjne połączyło dwa hasła pod jednym numerem; rejestry niczego nie zgubiły.

Powtórzone identyfikatory w jednym rekordzie

Rekord zawiera dwa identyfikatory substancji z amerykańskiej bazy danych środowiskowych oraz dwa numery z japońskiego słownika chemicznego. Jest to zwykłe porządkowanie rejestru, a nie sprzeczność, ale ma znaczenie, gdy szablon dokumentu przewiduje dokładnie jedną wartość na pole: niezależnie od wyboru system dalszego przetwarzania, uzgadniający dane z drugą wartością, zgłosi niezgodność, która w rzeczywistości nie istnieje.

I nazwa, która nie istnieje nigdzie

Nazwa Mebikarat krąży jako nazwa tej substancji w ofertach handlowych. Nie ma jej wśród siedemdziesięciu synonimów zgromadzonych w rejestrze, nie jest międzynarodową nazwą niezastrzeżoną ani nazwą handlową. Istnieje prawdziwa łacińska forma farmakopealna, Mebicarum, używana w krajach, w których lek jest zarejestrowany — ale to inne słowo i nie ono figurowało na tamtej stronie.

4. Izomer, którego nie widzi spektrometria mas

Mebicar jest jednym z wielu związków o wzorze C₈H₁₄N₄O₂. Wyszukiwanie według wzoru w rejestrze zwraca ponad dwieście rekordów. Większość z nich jest nieistotna. Jeden jest istotny.

Żaden pomiar masy ich nie rozróżnia. Masa dokładna daje tę samą liczbę z dokładnością do pięciu miejsc po przecinku, ponieważ jest to ten sam zestaw atomów. Fragmentacja jonu molekularnego przy jonizacji elektronami również raczej nie będzie rozstrzygająca, ponieważ oba związki są bismocznikami zbudowanymi na tym samym szkielecie bicyklicznym.

To, co wyraźnie je odróżnia, to spektroskopia protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego, i różnica jest wyraźna, a nie subtelna:

Porównaj, jak różnie to wygląda w innych częściach katalogu. Dla bromantan obraz izotopowy halogenu przesądza o tożsamości bez jakiejkolwiek chromatografii; dla modafinil i flmodafinil pojedyncze centrum stereogeniczne przy siarce jest otwartym pytaniem; dla alpha-GPC jest to izomer pozycyjny rozróżnialny wyłącznie za pomocą NMR fosforu. Mebikar to przypadek, w którym spektrometr mas, detektor UV i kolumna w układzie faz odwróconych zawodzą jednocześnie, a cały ciężar spoczywa na widmie protonowym.

Decydująca obserwacja jest najprostszą w tabeli: mebikar w ogóle nie ma wymiennego protonu. Jedno widmo protonowe, które pokazuje jeden singlet metylowy, jeden sygnał metinowy i nic, co zanikałoby po wymianie na deuter, rozstrzyga sprawę. Izomer wykazuje przeciwny obraz pod każdym względem.

To praktyczny argument za posiadaniem materiału o potwierdzonej tożsamości. Rozróżnienia nie da się oprzeć na widmie mas, a dla żadnego z tych związków nie zdeponowano dwuwymiarowych widm NMR, do których można by się odwołać (sekcja 8). Ktoś musi raz zarejestrować widmo znanej próbki, a ta próbka musi być naprawdę znana.

5. Brakujące dane i dane, które istnieją tam, gdzie nikt nie zagląda

Rekord mebikaru w rejestrze nie ma w ogóle sekcji dotyczącej właściwości eksperymentalnych. W części właściwości fizycznych i chemicznych podano wyłącznie wartości obliczone [1]. Ten brak sprawdzono w trzech kolejnych źródłach, z których każde zawierałoby te liczby, gdyby ktokolwiek je zdeponował:

Nie opublikowano temperatury topnienia, nie podano temperatury wrzenia, gęstości ani rozpuszczalności w wodzie. Wartości dla wszystkich czterech parametrów pojawiają się w ofertach handlowych; żadna z nich nie ma weryfikowalnego źródła.

Jeden rzeczywisty pomiar i to, gdzie naprawdę się znajduje

Jedyne dane doświadczalne, jakie rejestr udostępnia dla mebikaru, dotyczą toksyczności ostrej: mediana dawki śmiertelnej u szczura wynosi 3450 mg·kg⁻¹ a u myszy 3800 mg·kg⁻¹, w obu przypadkach po podaniu dootrzewnowym i w obu przypadkach z niemieckiego zgłoszenia patentowego. Wartości te warto podać precyzyjnie, bo należą do nielicznych twardych liczb związanych z tą substancją — i warto opatrzyć je zastrzeżeniem, ponieważ nie znajdują się w samym rekordzie. Rekord zawiera jedynie odnośnik do zewnętrznej tabeli prowadzonej oddzielnie. Liczba cytowana spoza rekordu, do którego zdaje się należeć, może zniknąć bez żadnej zmiany w rekordzie, co jest powodem, by archiwizować wartość, a nie link.

6. Dlaczego domyślna metoda zawodzi i co zrobić zamiast tego

Przyjrzyj się ponownie obliczonym deskryptorom: logP −0,9, zero donorów wiązań wodorowych, zero wiązań obrotowych, brak formalnego ładunku, brak grupy jonizowalnej, brak rozszerzonej koniugacji [1]. Każdy z nich wyklucza standardowe narzędzie analityczne.

Jedyną dedykowaną metodą ilościową w zindeksowanej literaturze jest miareczkowanie cerometryczne z 1979 roku [21] — oznaczenie metodą chemii mokrej wymagające ilości miligramowych, opublikowane, zanim powstała większość aparatury współczesnego laboratorium. Kliniczne badanie farmakokinetyczne z 1985 roku oznaczało związek u pacjentów [22], więc metoda bioanalityczna wówczas istniała, ale ani ona, ani żadna późniejsza nie występuje jako zwalidowana procedura chromatografii cieczowej ze spektrometrią mas w źródłach, które możemy przeszukać.

Co działa

Są to punkty wyjścia do opracowywania metod, a nie zwalidowane procedury:

• Chromatografia oddziaływań hydrofilowych zamiast układu faz odwróconych. Bardzo polarny, obojętny, niejonizowalny analit to podręcznikowy przypadek jej zastosowania, a logP −0,9 zamienia się w niej z problemu w mechanizm retencji.
• Porowaty węgiel grafitowy jako alternatywna faza stacjonarna, która zatrzymuje sztywne polarne cząsteczki, których C18 nie utrzyma.
• Detekcja metodą spektrometrii mas zamiast UV, co całkowicie omija problem braku chromoforu. Cząsteczka jonizuje się jako jon parzystoelektronowy, z dwiema grupami karbonylowymi dostępnymi do protonowania.
• Chromatografia gazowa z jonizacją elektronową, która jest możliwa dzięki istnieniu widma referencyjnego (sekcja 8) — z ważnym zastrzeżeniem dotyczącym jego piku podstawowego.
• Derywatyzacja jest niedostępna w tym przypadku, co warto powiedzieć wprost: bez N–H i bez innego reaktywnego miejsca zaczepienia zwykły zabieg przyłączenia chromoforu nie ma się do czego przyłączyć. Porównaj L-DOPA lub chlorowodorek prokainy, gdzie grupa aminowa daje dokładnie takie miejsce zaczepienia.
• Ilościowa protonowa spektroskopia NMR, która wyjątkowo dobrze się tu sprawdza: cztery równoważne grupy metylowe dają jeden ostry, dwunastoprotonowy singlet bez protonów wymiennych, które komplikowałyby całkowanie, a przy okazji rozstrzyga kwestię izomeru z sekcji 4.

7. Stereochemia oraz poprawka do typowego wyjaśnienia

Rekord rejestru określa stereochemię jednoznacznie [1]:

Cząsteczka jest achiralna, nie ma enancjomerów, rozdział chiralny jest bezcelowy, a każde twierdzenie o formie prawoskrętnej lub lewoskrętnej byłoby z założenia zmyślone. Niektóre synonimy od deponentów zawierają oznaczenia cis- i (3aS,6aS)-; opisują one jedyną możliwą formę diastereomeryczną i nie dowodzą istnienia izomerów optycznych.

8. Widma: co istnieje, czego nie ma

Pik podstawowy jest bezużyteczny

Zdeponowane widmo jonizacji elektronami ma pik bazowy przy m/z 42. Jon molekularny przy m/z 198 jest dopiero drugim co do intensywności sygnałem, a m/z 112 — trzecim. Fragment przy 42 ma niską masę i jest całkowicie niespecyficzny — pojawia się w widmach bardzo wielu związków zawierających azot i ginie w każdej matrycy. Dopasowanie biblioteczne ważone w stronę piku podstawowego opiera się zatem na najmniej informatywnym jonie widma.

Informatywną parą jest 198 → 112, czyli utrata 86 Da odpowiadająca symetrycznemu rozpadowi rdzenia bismocznikowego na dwie połowy. To przejście, a nie pik podstawowy, powinno być podstawą identyfikacji metodą chromatografii gazowej.

Widmo IR w fazie gazowej to niewłaściwa faza

Jedyne dane w podczerwieni to widmo zarejestrowane w fazie gazowej . Do kontroli tożsamości krystalicznego ciała stałego jest ono niemal bezużyteczne: położenia i intensywności pasm przesuwają się między fazą gazową a stałą, a właśnie międzycząsteczkowe wiązania wodorowe i efekty upakowania — to, o czym informuje widmo fazy stałej — widmo w fazie gazowej z definicji eliminuje. Nie zdeponowano widma w trybie osłabionego całkowitego odbicia ani widma z użyciem bromku potasu , co oznacza, że najbardziej rutynowa kontrola tożsamości w laboratorium kontroli jakości nie ma wzorca do porównania.

W połączeniu z brakiem dyfraktometrii proszkowej i NMR ciała stałego sytuacja wygląda następująco: nic w publicznych rejestrach nie opisuje mebikaru jako ciała stałego. Każdy zdeponowany pomiar opisuje go w roztworze, w fazie gazowej lub jako jon.

9. Zdeuterowany wzorzec już istnieje

W rejestrze figuruje mebikar znakowany deuterem: mebicar-d₁₂ [2], z czterema grupami trideuterometylowymi, o masie cząsteczkowej 210,30 wobec 198,22, czyli o dwanaście jednostek masy więcej, oraz z InChIKey różniącym się od związku nieznakowanego wyłącznie drugim blokiem.

Istnienie tego rekordu samo w sobie jest wymowne. Wzorca wewnętrznego z dwunastoma atomami deuteru nie wytwarza się z ciekawości; wytwarza się go, ponieważ ktoś zamierzał oznaczać ilościowo mebicar metodą spektrometrii mas z rozcieńczeniem izotopowym, co jest właściwym podejściem dla związku bez chromoforu. Znakowana połowa tej metody jest dostępna w katalogach. Nieznakowany, scharakteryzowany materiał odniesienia to brakująca połowa — i to ta połowa decyduje, czy kalibracja jest zakotwiczona we właściwej cząsteczce, ponieważ wzorzec wewnętrzny koryguje odzysk i supresję jonizacji, ale nic nie mówi o tym, który izomer z sekcji 4 rzeczywiście znajduje się w fiolce.

10. Co tak naprawdę mówi literatura

Literatura dotycząca mebikaru dzieli się na trzy nierówne części, a podział ten warto zobaczyć wyraźnie.

Chemia strukturalna. Geometrię cząsteczki wyznaczono metodą dyfrakcji elektronów w fazie gazowej [11]. Macierzysty glikoluryl ma rozwiązaną strukturę krystaliczną [14], podobnie jak izomer konstytucyjny omówiony w sekcji 4 [12], którego pochodne acetylowe i piwaloilowe badano jako skręcone amidy [13].

Termodynamika roztworów. Tu skupiła się większość wysiłku z zakresu chemii fizycznej: cząstkowe objętości molowe i właściwości oddziaływań [15][19], zachowanie glicyny w wodnym roztworze mebikaru w funkcji temperatury [16], entalpie oddziaływań z aminokwasami [17] oraz z cukrami [18], a także wcześniejsze prace dotyczące oddziaływań międzycząsteczkowych w roztworze wodnym [20]. Łącznie jest to dorobek opisujący, jak mebikar zaburza strukturę wody i oddziałuje z biologicznymi substancjami rozpuszczonymi.

Farmakologia i zastosowanie kliniczne. Przegląd profilu psychotropowego u zwierząt pochodzi z 1980 roku [25], hasło monograficzne ukazało się w 1985 roku [23], w tym samym roku opublikowano farmakokinetykę kliniczną z indywidualizowanymi schematami dawkowania [22], a badanie łączące mebikar z ginsenozydem pod kątem punktów końcowych neurobehawioralnych i immunologicznych ukazało się w 2018 roku [26]. Najnowsza pozycja to badanie kliniczne z 2025 roku dotyczące wprowadzonej do obrotu tabletki 500 mg u pacjentów z lękiem i objawami somatycznymi [24] — to ono dowodzi, że cząsteczka ta jest gdzieś obecnie stosowanym lekiem.

Chemia analityczna jest na tej liście niemal nieobecna. Jedno miareczkowanie z 1979 roku [21] i nic współczesnego.

11. Status regulacyjny

12. Klasyfikacja zagrożeń i jak wątłe są jej podstawy

Sto procent zgodności w drugim wierszu oznacza jedną firmę na jedną, czyli najsłabszą podstawę, jaką dopuszcza inwentarz. Nie jest to konsensus; jest to pojedyncza opinia wyrażona w procentach. Podczas gdy inne substancje w tym katalogu mają klasyfikacje zagregowane z dziesiątek zgłoszeń, ta opiera się na jednym zgłoszeniu, a czytelnik, który widzi tylko H302, 100% mógłby rozsądnie wywnioskować coś znacznie mocniejszego niż to, co faktycznie tam jest.

Dwie kolejne kwestie. Po pierwsze, klasyfikacja jest niezharmonizowana, więc nie jest prawnie wiążąca nigdzie w Unii Europejskiej, a inny dostawca może zgodnie z prawem sklasyfikować substancję inaczej. Po drugie, wartości toksyczności ostrej stojące za klasyfikacją zagrożenia przy połknięciu dotyczą w rekordzie podania dootrzewnowego (sekcja 5), czyli innej drogi; jeśli dane dla drogi pokarmowej istnieją, nie ma ich tam, dokąd odsyła klasyfikacja.

13. Postępowanie i przechowywanie

14. Co certyfikujemy i czego nie certyfikujemy

15. Warunki dostawy

Ten materiał jest dostarczany jako odczynnik laboratoryjny i analityczny materiał odniesienia, do laboratoryjnego użytku in vitro przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonej placówce. Nie jest to produkt leczniczy, suplement diety, żywność, pasza ani składnik kosmetyczny i nie jest dostarczany w celu podawania ludziom ani zwierzętom w jakiejkolwiek postaci ani jakąkolwiek drogą.

Składając zamówienie, kupujący potwierdza, że jest użytkownikiem profesjonalnym nabywającym materiał do celów laboratoryjnych; że będzie się z nim obchodzić zgodnie z sekcją 13 i własną oceną ryzyka swojej instytucji; że nie poda go ludziom ani zwierzętom ani nie przekaże osobie, która zamierza to zrobić; oraz że odpowiada za przestrzeganie wszystkich przepisów obowiązujących w miejscu przeznaczenia. Ten ostatni punkt ma szczególną wagę w przypadku tej substancji, ponieważ w niektórych jurysdykcjach jest ona dopuszczonym do obrotu lekiem, a w innych niezarejestrowaną substancją chemiczną.

Nic na tej stronie nie stanowi porady medycznej ani oferty produktu leczniczego. Stwierdzenia w sekcjach 10 i 11 opisują leki dopuszczone w innych krajach oraz literaturę naukową; nie opisują one tego produktu ani żadnego sposobu jego użycia.

16. Pytania i odpowiedzi

Jaki jest prawidłowy wzór sumaryczny?

C₈H₁₄N₄O₂, masa cząsteczkowa 198,22, masa monoizotopowa 198,11168 Da. Dla tej substancji krążą jeszcze dwa inne wzory: jeden zawierający literę G, która nie jest pierwiastkiem chemicznym, i drugi, będący wzorem paracetamolu. Żaden z nich nie jest poprawny.

Czy mebikar to to samo co temgikoluril i Adaptol?

Tak. Mebicar to nazwa zwyczajowa, temgicoluril to międzynarodowa niezastrzeżona nazwa (INN), a Adaptol to znak towarowy, pod którym substancja jest sprzedawana jako lek na Łotwie i w Rosji. Materiał opisany na tej stronie to odczynnik laboratoryjny i nie jest żadnym z tych leków.

Dlaczego nie widzę go w mojej standardowej metodzie chromatografii cieczowej w odwróconym układzie faz?

Ponieważ ta metoda nie ma się czego uchwycić. Obliczony logP wynosi −0,9, więc związek nie jest zatrzymywany na C18; nie ma grupy jonizowalnej, więc pH nie daje żadnej możliwości sterowania; nie ma też użytecznego chromoforu, więc detektor UV nie ma czego wykryć. Rozsądnym kierunkiem jest chromatografia oddziaływań hydrofilowych lub porowaty węgiel grafitowy z detekcją metodą spektrometrii mas.

Jaki jest problem z izomerami?

3,4,7,8-Tetrametyloglikoluryl ma ten sam wzór i tę samą masę dokładną, a różni się jedynie tym, czy cztery grupy metylowe znajdują się przy atomach azotu, czy przy atomach węgla w miejscu połączenia pierścieni. Żaden pomiar masy ich nie rozróżnia. Protonowa spektroskopia NMR rozróżnia je jednoznacznie: mebikar nie ma żadnego wymiennego protonu, ma jeden singlet metylowy i dwa równoważne protony metinowe; izomer ma dwa wolne N–H, nie ma protonów metinowych i ma dwa środowiska metylowe.

Czy mogę go zidentyfikować za pomocą dopasowania do biblioteki GC-MS?

Ostrożnie. Istnieje referencyjne widmo jonizacji elektronami, ale jego pik podstawowy znajduje się przy m/z 42 — to niespecyficzny fragment o niskiej masie. Jon molekularny przy 198 jest dopiero drugim co do intensywności sygnałem. Identyfikację należy oprzeć na przejściu 198 → 112, czyli utracie 86 Da w wyniku symetrycznego rozpadu rdzenia bismocznikowego, a nie na piku podstawowym.

Jaka jest temperatura topnienia?

Nieznana. Żaden dostępny nam rejestr jej nie podaje, podobnie jak temperatury wrzenia, gęstości czy liczbowej rozpuszczalności w wodzie. Wartości wszystkich czterech parametrów krążą w ofertach handlowych; żadna nie ma weryfikowalnego źródła. Jeśli zmierzysz temperaturę topnienia tego materiału, uzyskasz daną, która obecnie nie jest publicznie dostępna.

Czyli nikt nie badał właściwości fizycznych tego związku?

Badano je, i to obszernie — tylko nie w formie, jakiej szuka laboratorium kontroli jakości. Istnieje długa seria prac o cząstkowych objętościach molowych, parametrach oddziaływań i entalpiach oddziaływań z aminokwasami i cukrami w roztworze wodnym, a także wyznaczenie geometrii cząsteczki metodą dyfrakcji elektronów w fazie gazowej. Nic z tego nie zostało przeniesione do rejestrów, dlatego rekord wygląda na pusty.

Czy jest chiralny?

Nie. Zero określonych i zero nieokreślonych stereocentrów obu rodzajów. Warto jednak wiedzieć, że typowe wyjaśnienia tych zer — że jest to meso związek lub że połączenie pierścieni jest wymuszone cis — oba są błędne, ponieważ rejestry liczą stereocentra w obu tych sytuacjach. Prawdziwy powód jest taki, że przy każdym atomie węgla w miejscu połączenia pierścieni dwie gałęzie azotowe są konstytucyjnie identyczne, więc atom ten w ogóle nie jest stereocentrum. Niemetylowany glikoluryl wykazuje te same cztery zera.

Na czym tak naprawdę opiera się klasyfikacja GHS?

Jedno zgłoszenie od jednej firmy. Wartość 100% przypisana do H302 oznacza jedną na jedną, a nie konsensus. Nie ma klasyfikacji zharmonizowanej, więc nic w niej nie jest prawnie wiążące w Unii Europejskiej, a inny dostawca może sklasyfikować substancję inaczej.

Czy to substancja kontrolowana?

Nie w Polsce ani w Stanach Zjednoczonych, a z nazwy nie figuruje też na liście antydopingowej na 2026 rok. Każdy z tych punktów sprawdzono z kontrolą, która trafiła na substancje na pewno obecne w tym samym dokumencie. Niezależnie od tego jest to dopuszczony do obrotu lek na Łotwie i w Rosji — co jest inną kwestią niż status substancji kontrolowanej.

Który numer CAS powinien znaleźć się w mojej dokumentacji?

10095-06-4. Istnieją dwa zastąpione numery, które zachowują się inaczej: 106780-29-4 nadal odsyła do prawidłowego rekordu i może zasadnie pojawiać się w dokumentacji dostawcy, podczas gdy 65407-24-1 nie prowadzi do niczego. Czwarty numer, 101809-59-0, pojawia się w jednym odniesieniu dotyczącym właściwości niebezpiecznych pod nagłówkami Mebicar i Mebicar-A; nie należy do tej substancji.

Dlaczego istnieje wewnętrzny wzorzec, skoro nie ma metody?

Bo ktoś zamierzał ją opracować. Mebicar-d₁₂ jest zarejestrowany, z czterema grupami trideuterometylowymi i masą wyższą o dwanaście jednostek. Znakowany wzorzec wytwarza się do oznaczania metodą rozcieńczenia izotopowego, co jest właściwym podejściem dla związku bez chromoforu. Brakuje scharakteryzowanego materiału nieznakowanego, który by go zakotwiczył — a wzorzec wewnętrzny nie może go zastąpić, ponieważ dzieli z analitem niezdolność do odróżnienia izomeru z sekcji 4.

Czy ten sam problem dotyczy innych produktów tutaj?

Konkretny problem z izomerem dotyczy tylko tego związku, ale ogólna lekcja już nie. Noopept, koluracetamu i apigenina mają każdy własny problem z tożsamością, opisany na ich stronach. Łączy je to, że pojedyncza technika potwierdzająca rzadko wystarcza.

Jaka czystość jest gwarantowana?

Sekcja 14 określa, co jest, a co nie jest certyfikowane. Do zamówień w skali kilogramowej dołączane jest świadectwo analizy partii z podaną metodą badania. Nie podajemy w katalogu wartości czystości, ponieważ liczba określająca czystość bez wskazanej metody nie jest specyfikacją.

Bibliografia

Rejestry i źródła regulacyjne

1. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 122282, Mebicar." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/122282.
2. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 172990390, Mebicar-d12." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/172990390.
3. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 62347, Glycoluril." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/62347.
4. National Institute of Standards and Technology. 2026. "Mebicar, NIST Chemistry WebBook, SRD 69, ID C10095064." https://webbook.nist.gov/cgi/cbook.cgi?ID=C10095064.
5. European Chemicals Agency. 2026. "Substance information — EC 682-123-5, registry entry 100.207.264." ECHA. https://chem.echa.europa.eu/100.207.264.
6. World Health Organization Collaborating Centre for Drug Statistics Methodology. 2026. "ATC/DDD Index — N06BX21 temgicoluril." https://atcddd.fhi.no/atc_ddd_index/.
7. World Anti-Doping Agency. 2026. "World Anti-Doping Code International Standard: Prohibited List 2026." https://www.wada-ama.org/en/prohibited-list.
8. Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. 2026. "Rejestr Produktów Leczniczych." https://rejestry.ezdrowie.gov.pl/rpl/search/public.
9. Minister Zdrowia. 2024. "Obwieszczenie w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych." Dziennik Ustaw. https://isap.sejm.gov.pl/.
10. United States Drug Enforcement Administration, Diversion Control Division. 2026. "Controlled Substances — Alphabetical Order." https://www.deadiversion.usdoj.gov/schedules/orangebook/c_cs_alpha.pdf.

Struktura i izomer konstytucyjny

11. Atavin, E. G., A. V. Golubinskii, A. N. Kravchenko, O. V. Lebedev, and L. V. Vilkov. 2005. "Electron Diffraction Study of Molecular Structure of Mebicar." Journal of Structural Chemistry 46 (3): 417–421. https://doi.org/10.1007/s10947-006-0119-9.
12. Sun, S., J. F. Britten, C. N. Cow, C. F. Matta, and P. H. M. Harrison. 1998. "The Crystal Structure of 3,4,7,8-Tetramethylglycoluril." Canadian Journal of Chemistry 76 (3): 301–306. https://doi.org/10.1139/cjc-76-3-301.
13. Matta, C. F., C. C. Cow, S. Sun, J. F. Britten, and P. H. M. Harrison. 2000. "Twisted Amides: Crystal and Optimized Structures, and Molecular Geometry Analysis of 1-Acetyl- and 1,6-Dipivaloyl-3,4,7,8-tetramethylglycoluril." Journal of Molecular Structure 523 (1–3): 241–255. https://doi.org/10.1016/s0022-2860(99)00397-x.
14. Xu, S., P. K. Gantzel, and L. B. Clark. 1994. "Glycoluril." Acta Crystallographica Section C 50 (12): 1988–1989. https://doi.org/10.1107/s0108270194006955.

Termodynamika roztworów — istniejąca literatura fizykochemiczna

15. Ivanov, E. V., and E. Yu. Lebedeva. 2025. "Volume-Related Interaction Properties of the Pharmaceutical Mebicar (N-Tetramethylglycoluril) in Aqueous Solution." Journal of Molecular Liquids 425: 127189. https://doi.org/10.1016/j.molliq.2025.127189.
16. Ivanov, E. V., and E. Yu. Lebedeva. 2017. "Effect of Temperature on Volumetric Behavior of Glycine in Aqueous Mebicar (N-Tetramethylglycoluril) Solution." Journal of Molecular Liquids 242: 235–243. https://doi.org/10.1016/j.molliq.2017.07.015.
17. Ivanov, E. V., and D. V. Batov. 2019. "Enthalpy-Related Parameters of Interaction of Simplest α-Amino Acids with the Pharmaceutical Mebicar in Water." The Journal of Chemical Thermodynamics 128: 159–163. https://doi.org/10.1016/j.jct.2018.08.022.
18. Ivanov, E. V., and D. V. Batov. 2022. "Enthalpy-Related Parameters of Interaction of Sucrose, Lactose and Their Monosaccharide Constituents with Mebicar in Water." Journal of Molecular Liquids 367: 120375. https://doi.org/10.1016/j.molliq.2022.120375.
19. Ivanov, E. V., and E. Yu. Lebedeva. 2021. "Interaction-Related Volumetric and Some Other Properties of Urea Solutions in Aqueous N-Tetramethylglycoluril." Journal of Molecular Liquids 331: 115812. https://doi.org/10.1016/j.molliq.2021.115812.
20. Khurgin, Yu. I., O. V. Lebedev, E. Yu. Maksareva, and V. A. Zavizion. 1995. "Intermolecular Interactions in Aqueous Solutions of Mebicar." Russian Chemical Bulletin 44 (6): 1138–1139. https://doi.org/10.1007/bf00707074.

Analiza, farmakologia i zastosowanie kliniczne

21. Pavlova, V. M., A. S. Berliand, and A. Z. Knizhnik. 1979. "Quantitative Ceriometric Determination of Mebicar" (in Russian). Farmatsiia 28: 31–34. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35380/.
22. Treskov, V. G., A. S. Berliand, N. V. Serov, and A. A. Sidorov. 1985. "Clinical Pharmacokinetics of Mebikar. Computation of Individual Dosage Regimens" (in Russian). Farmakologiia i Toksikologiia 48: 46–48. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/3979535/.
23. "Mebicar." 1985. Drugs of the Future 10 (6): 464. https://doi.org/10.1358/dof.1985.010.06.74625.
24. Taube, M., G. Dansone, Y. Troshina, et al. 2025. "Efficacy of Adaptol 500 mg Tablets in Patients with Anxiety and Somatic Symptoms of Anxiety." Journal of Clinical Medicine 14 (22): 7972. https://doi.org/10.3390/jcm14227972.
25. Val'dman, A. V., I. V. Zaikonnikova, M. M. Kozlovskaya, and I. E. Zimakova. 1980. "A Study of the Spectrum of Psychotropic Action of Mebicar." Bulletin of Experimental Biology and Medicine 89 (5): 621–624. https://doi.org/10.1007/bf00835799.
26. Kim, C. Y., Y. G. Kim, S. J. Sin, H. Koo, K. Cheon, and D. Kim. 2018. "Preventive Effect of Mebicar and Ginsenoside Rg1 on Neurobehavioral and Immunological Disturbances." Neuroimmunomodulation 25 (1): 49–58. https://doi.org/10.1159/000489634.