Chlorowodorek prokainy – wzorzec analityczny — CAS 51-05-8, C₁₃H₂₁ClN₂O₂, 272,77 g·mol⁻¹

1. Czym jest ten materiał

Ta strona opisuje prokainę w postaci chlorowodorku dostarczaną jako wzorzec analityczny: odważona ilość pojedynczej zidentyfikowanej substancji, przeznaczona do użycia jako punkt odniesienia, względem którego mierzy się inną próbkę. Gdy laboratorium podaje zawartość prokainy w preparacie, oznacza ilościowo związek w matrycy biologicznej albo wykazuje, że partia uległa lub nie uległa degradacji, wiarygodność tego wyniku nie przewyższa jakości materiału, względem którego skalibrowano przyrząd. Wszystko, co następuje dalej, dziedziczy tożsamość, postać i stabilność jednej fiolki.

Dwie cechy odróżniają ten związek od większości katalogu i działają w przeciwnych kierunkach.

Pierwsza polega na tym, że kwestia tożsamości jest wyjątkowo dobrze rozstrzygnięta. Nazwa produktu zawiera przeciwjon, więc problem arytmetyczny, który po cichu psuje wyniki dla wielu materiałów odniesienia — przez którą z dwóch mas dzielić — jest rozstrzygnięty przed otwarciem fiolki. Cząsteczka jest achiralna, więc nie ma konfiguracji do przypisania, rozdziału chiralnego do opracowania ani nadmiaru enancjomerycznego do certyfikowania. Żadna uwodniona forma soli nie ma w ogóle rekordu w rejestrze. Sekcje 4 i 5 pokazują, ile typowej pracy to eliminuje; sekcja 3 przedstawia pułapki, których to nie eliminuje.

Druga polega na tym, że kwestia analityczna jest wyjątkowo słabo rozwiązana, i to z przyczyny wynikającej z samej chemii, a nie z jakiejkolwiek luki w dokumentacji. Prokaina jest estrem. Estry ulegają hydrolizie. Hydroliza tego konkretnego estru jest badana nieprzerwanie co najmniej od 1949 r. [20][21][22][23], jej produktem jest kwas 4-aminobenzoesowy, a produkt ten wykrywano i oznaczano ilościowo w rzeczywistych preparatach wprowadzonych do obrotu [25][26]. Niewygodny aspekt ujawnia się, gdy do problemu przyłoży się oczywistą współczesną technikę: w tandemowej spektrometrii mas z elektrorozpylaniem substancja i produkt jej rozkładu zbiegają się na ten sam jon diagnostyczny. To jest przedmiotem sekcji 6 i dlatego ta karta jest dość obszerna.

Literatura nie jest skąpa. Wyszukiwanie w polu tytułu w indeksie biomedycznym zwraca 2,788 rekordów dla hasła prokaina, wobec 10 871 dla lidokainy, 466 dla benzokainy i 19 dla hasła bromantan, przy czym celowo bezsensowny ciąg kontrolny zwraca zero — zatem przyrząd zarówno reaguje, jak i milczy wtedy, gdy powinien. Rozkład jest jednak bardzo nierównomierny i właśnie ta nierównomierność jest ustaleniem: z tych 2 788 około 29 dotyczy krystalografii lub polimorfizmu, około 46 chromatografii lub spektrometrii mas, a około 95 stabilności lub hydrolizy. Przytłaczająca reszta to farmakologia i medycyna kliniczna z połowy XX wieku. Związek może mieć bogatą literaturę, a mimo to być słabo scharakteryzowany dokładnie w tych aspektach, dla których kupuje się materiał odniesienia. Taka jest sytuacja tutaj i jest ona lustrzanym odbiciem problemu opisanego na karcie chlodantane , gdzie cała światowa literatura to dwie prace.

Warunki dostawy tego i wszystkich pozostałych materiałów odniesienia zebrano w kategorii wzorców analitycznych.

2. Tożsamość i identyfikatory rejestrowe

Każdy identyfikator poniżej jest cytowany z publicznego rejestru, z podaniem nazwy rejestru i — co ważniejsze dla tej substancji — ze wskazaniem na formę , której dotyczy. Prokaina ma dwa pełne zestawy identyfikatorów, jeden dla chlorowodorku i jeden dla wolnej zasady, a bardzo wiele dokumentów je miesza.

Przeczytaj ostatnie sześć wierszy

Sześć pozycji w prawej kolumnie nie ma odpowiedników po lewej stronie. Identyfikatory związane z lekiem — wpis w bazie danych terapeutycznych, wpis w bazie danych metabolitów, artykuł encyklopedyczny, międzynarodowa nazwa niezastrzeżona oraz każdy z kodów anatomiczno-terapeutyczno-chemicznych — należą do wolnej zasady i po prostu nie występują w rekordzie chlorowodorku. Nie jest to błąd w rejestrze; rejestr jest prawidłowy. Nazwa niezastrzeżona określa substancję, a tą substancją jest prokaina. Kod klasyfikacji terapeutycznej klasyfikuje aktywny składnik, a tym składnikiem jest prokaina.

Konsekwencja jest prosta do stwierdzenia i równie łatwa do przeoczenia: dokument opisujący ten produkt za pomocą kodu terapeutycznego lub samej nazwy niezastrzeżonej przestał opisywać materiał na półce i zaczął opisywać zasadę. Dla materiału odniesienia nie jest to drobiazgowa różnica, ponieważ zasada i sól różnią się o 36,46 g·mol⁻¹ i o 15,43% wyniku oznaczenia zawartości. Obliczenia znajdują się w sekcji 4.

Deskryptory do odczytu maszynowego

Cztery wiersze różnią się, a osiem nie, i ta asymetria decyduje, które pola mogą oddzielić sól od zasady w automatycznym potoku przetwarzania, a które nie. Topologiczna powierzchnia polarna, złożoność i liczba wiązań rotacyjnych są identyczne dla obu form. Procedura dopasowywania rekordów oparta na którymkolwiek z nich scala sól i zasadę bez ostrzeżenia. Pola, które je rozróżniają, to liczba jednostek kowalencyjnych, liczba atomów ciężkich, liczba donorów wiązań wodorowych oraz obecność lub brak obliczonego współczynnika podziału — i spośród tych czterech tylko liczba jednostek kowalencyjnych jest jednoznaczna: dwie jednostki związane kowalencyjnie przy zerowym ładunku formalnym oznaczają sól; jedna oznacza cząsteczkę obojętną.

Brak współczynnika podziału zasługuje na osobną uwagę. Rejestr nie oblicza wartości XLogP dla chlorowodorku; pole nie jest puste, lecz w ogóle nie występuje. Każda wartość logP pojawiająca się w dokumencie dotyczącym chlorowodorku prokainy została zatem uzyskana dla zasady, niezależnie od tego, co podaje dokument. Trzy wartości eksperymentalne będące w obiegu zebrano w sekcji 8 i różnią się one między sobą więcej niż dwukrotnie.

3. Pułapki związane z tą nazwą

Ponieważ kwestia soli jest rozstrzygnięta, źródła błędów dla tej substancji przenoszą się gdzie indziej. Warto wymienić je osobno, bo każde ma inny objaw rozpoznawczy i inny sposób naprawy.

Jedno słowo, dwa rekordy

Wyszukiwanie nazwy w rejestrze nie daje jednoznacznego wyniku dla substancji. Zapytanie chlorowodorek prokainy, procaine hcl lub Procaini hydrochloridum zwraca rekord soli; zapytanie prokaina zwraca zasadę, a zapytanie o historyczną nazwę handlową novocain zwraca oba rekordy jednocześnie. Ten ostatni wynik nie jest błędem wyszukiwania — nazwa handlowa rzeczywiście obejmowała preparat soli i zawartą w nim substancję — oznacza jednak, że najstarsza i najszerzej rozpoznawana nazwa tego związku najsłabiej go rozróżnia. Dokumenty napisane przed ustaleniem współczesnych konwencji nazewnictwa używają jej bardzo często.

Brak hydratu soli, ale istnieje dihydrat zasady

Bezpośrednie zapytanie z hasłem procaine hydrochloride monohydrate zwraca z rejestru odpowiedź „nie znaleziono”: żadna uwodniona forma chlorowodorku nie ma rekordu. Ten wynik negatywny jest cenny, ponieważ hydratacja jest drugim najczęstszym powodem dzielenia masy materiału odniesienia przez niewłaściwą liczbę, a tutaj nie ma ona zastosowania.

Istnieje natomiast dihydrat wolnej zasady, topniejący w 51 °C i opisywany jako igły z wodnego alkoholu, wobec 61 °C dla bezwodnej zasady [2]. Jest to inny materiał niż ten na tej stronie pod dwoma względami jednocześnie — inny stan jonizacji i inna hydratacja — a jego temperatura topnienia leży o sto stopni niżej niż temperatura topnienia chlorowodorku. Pomiar temperatury topnienia dający wynik bliski 51 lub 61 zamiast 153 nie jest nieudanym testem tego materiału, lecz poprawnym testem czegoś innego.

Inne sole prokainy również mają swoje rekordy

Trzeci wiersz jest tym, który pojawia się w praktyce. Benzylopenicylina prokainowa to inna substancja czynna, w której prokaina występuje jako przeciwjon, a nie jako analit, a jej rekord ma trzy połączone kowalencyjnie jednostki i trzy określone centra stereogeniczne — w całości pochodzące z penicyliny, ponieważ prokaina ich nie posiada. Jest to powód, dla którego wyszukiwanie bazy danych za pomocą ciągu procain w rejestrze leków zwraca dziesiątki wyników, które nie mają nic wspólnego z oznaczeniem zawartości środka miejscowo znieczulającego. Sekcja 12 pokazuje dokładnie, ile.

Kolizje podciągów w przeszukiwaniach rejestrów

Łaciński rdzeń Procaini jest podciągiem Chloroprocaini i, co mniej oczywiste, zawiera się również w Oxybuprocaini. Zapytanie dotyczące nazwy substancji w polskim rejestrze leków dla Procaini hydrochloridum zwraca sześć rekordów, z których dwa to trafienia podciągów, które należy odrzucić: jeden produkt, którego substancją czynną jest chlorowodorek chloroprokainy, i jeden, którego substancją czynną jest chlorowodorek oksybuprokainy. Oba są autentycznymi, dopuszczonymi do obrotu lekami dla ludzi — i żaden z nich nie zawiera prokainy. Liczenie bez tego filtra zawyża wynik o jedną trzecią i, co gorsza, zamienia obraz wyłącznie weterynaryjny w mieszany. Sekcja 12 podaje przefiltrowaną liczbę i kontrole, które czynią ją wiarygodną.

Prokainamid: jeden atom różnicy, zupełnie inny związek

Najbliższym sąsiadem strukturalnym nie jest inny ester, lecz amid. Wystarczy zastąpić tlen estrowy grupą N–H, a prokaina staje się prokainamidem.

Dwa z najczęściej używanych deskryptorów do wstępnego dopasowywania rekordów — liczba atomów ciężkich i wskaźnik złożoności — są liczbowo identyczne dla tych dwóch substancji. Co istotniejsze, są one także na tyle zbliżone masą, że interferują w spektrometrze mas o niewystarczającej rozdzielczości. Sekcja 6 przedstawia te obliczenia i podaje zdolność rozdzielczą wymaganą do ich rozdzielenia.

Benzokaina i rodzina estrów

Benzokaina jest estrem etylowym tego samego kwasu: C₉H₁₁NO₂, masa cząsteczkowa 165,19, masa monoizotopowa 165,078978594, pojedyncza jednostka związana kowalencyjnie, a zatem wolna zasada bez żadnego przeciwjonu [4]. Chloroprokaina ma dodatkowy atom chloru w pierścieniu; tetrakaina zastępuje aromatyczną grupę aminową grupą butyloaminową. Wszystkie mają wspólny motyw 4-aminobenzoesanu, a sekcja 6 pokazuje, jak ten wspólny motyw wpływa na identyfikację opartą na fragmentach.

4. Przez którą masę dzielić

Dla większości materiałów odniesienia w tym katalogu ta sekcja byłaby ostrzeżeniem. Tutaj jest raczej stwierdzeniem tego, co już zostało rozstrzygnięte, a kontrast jest na tyle pouczający, że warto go wyraźnie przedstawić.

Arytmetyka

Dwie wartości błędu nie są tą samą liczbą o przeciwnych znakach i ta asymetria często bywa myląca. Zawyżenie o 15,43% i zaniżenie o 13,37% są wzajemnie odwrotnościami, a nie liczbami przeciwnymi. Każda z tych wartości jest o ponad rząd wielkości większa niż tolerancja wynikająca ze specyfikacji czystości na poziomie około 99%, i żadna nie pozostawia śladu na chromatogramie: seria spełnia wymagania przydatności systemu, kształt piku jest prawidłowy, kalibracja jest liniowa, a wynik jest błędny o stały czynnik.

Dlaczego nazwa rozstrzyga sprawę i co musi zawierać, aby ją rozstrzygnąć

Powód, dla którego nie staje się to tutaj problemem, jest czysto leksykalny. Produkt nosi nazwę chlorowodorku; rejestr podaje to zestawienie w osobnym polu, dosłownie jako 51-05-8(HYDROCHLORIDE) i 59-46-1(FREE BASE) [2]; i rekord w rejestrze dla produktu zawiera liczbę jednostek kowalencyjnych równą dwóm. Trzy niezależne stwierdzenia tego samego faktu, z których jedno jest mechaniczne.

To nie jest norma. Krótki przegląd tego katalogu przedstawia sprawę lepiej niż argument:

Przeczytaj środkowe trzy wiersze obok pierwszego. Dla syldenafilu nazwa sildenafil jest zgodna z trzema różnymi masami rozpiętymi w zakresie 210 g·mol⁻¹; dla błękitu metylenowego sama nazwa zwyczajowa oznacza już sól, więc pytanie dotyczy raczej hydratacji niż jonizacji; dla estru difosforanu cytydyny rozbieżność jest na tyle mała, że może się ukryć w granicach tolerancji oznaczenia, co czyni ten przypadek najniebezpieczniejszym z trzech. Chlorowodorek prokainy jest przypadkiem, w którym całą pracę wykonuje etykieta, a w materiale odniesienia warto za to zapłacić, choć na świadectwie wygląda to na nic.

5. Struktura i stereochemia

Prokaina jest estrem 2-(dietyloamino)etylowym kwasu 4-aminobenzoesowego: aromatyczna grupa aminowa na jednym końcu, wiązanie estrowe pośrodku i trzeciorzędowa amina alifatyczna na drugim końcu. W chlorowodorku proton znajduje się na alifatycznym atomie azotu — zdecydowanie bardziej zasadowym z dwóch — a jon chlorkowy równoważy jego ładunek.

Rejestr określa stereochemię bez niejednoznaczności i identycznie dla obu form [1][2]:

Cztery zera, dwukrotnie. Cząsteczka jest achiralna. W strukturze nie ma węgla z czterema różnymi podstawnikami ani wiązania podwójnego zdolnego do izomerii geometrycznej; pierścień aromatyczny jest para-podstawiony, a zatem symetryczny względem swojej długiej osi, a dwie grupy etylowe przy alifatycznym atomie azotu są sobie równoważne. Centralny blok obu kluczy InChIKey, UHFFFAOYSA, jest markerem, którego rejestr używa, gdy struktura nie ma ani warstwy stereochemicznej, ani izotopowej — to ten sam blok, który pojawia się w rekordach takich jak apigenina oraz chlodantan, i z tego samego powodu.

Co achiralność usuwa ze specyfikacji

Cztery elementy, które rutynowo pojawiają się w dokumentacji materiałów odniesienia, nie mają tu zastosowania z racji właściwości cząsteczki, a nie z powodu luki w danych:

1. Rozdział chiralny. Nie ma czego rozdzielać. Zastosowanie kolumny chiralnej do tego związku to wydatek, który nie może przynieść żadnego wyniku.
2. Nadmiar enancjomeryczny. To pole nie powinno pojawiać się w specyfikacji tej substancji. Jeśli się pojawia, przy dowolnej wartości, w tym 100%, dokument opisuje coś, co nie może istnieć.
3. Skręcalność właściwa. Achiralny związek w achiralnym rozpuszczalniku nie skręca płaszczyzny spolaryzowanego światła, a odczyt polarymetru na tym materiale mierzy instrument, a nie substancję.
4. Stabilność konfiguracyjna. Nie ma konfiguracji do utraty, więc nie występuje szlak epimeryzacji ani związane z nim kwestie trwałości. Porównaj przypadek tadalafilu, gdzie substancja może przekształcić się we własne określone zanieczyszczenie podczas przechowywania bez żadnej zmiany masy.

Achiralność nie usuwa natomiast niczego z tego, co opisano w sekcji 6. Cząsteczka może być doskonale zdefiniowana w trzech wymiarach, a mimo to nieodróżnialna od własnego produktu rozkładu za pomocą techniki, której najprawdopodobniej się do niej użyje.

6. Główny problem: wzorzec i jego produkt rozkładu mają wspólny jon

To jest fakt analityczny, który determinuje wszystko, co laboratorium robi z tym materiałem, i warto go stwierdzić w najbardziej bezpośredni możliwy sposób.

Reakcja

Prokaina jest estrem, a wiązanie estrowe jest jej słabym punktem. W wodzie ulega hydrolizie do kwasu 4-aminobenzoesowego i 2-(dietyloamino)etanolu. Bilans masy zamyka się dokładnie:

Reakcja ta nie jest laboratoryjną ciekawostką wygrzebaną po to, by wydłużyć stronę. Ma nieprzerwaną literaturę obejmującą trzy czwarte wieku. Hydrolizę w buforach wodnych scharakteryzowano w funkcji pH w 1949 r. [20]; kinetykę chemiczną — w odróżnieniu od enzymatycznej — prokainy i chloroprokainy porównano w 1951 r. [21]; reakcję prowadzono w tlenku deuteru w 1964 r., a zaobserwowany tam rozpuszczalnikowy efekt izotopowy jest mechanistycznym dowodem na to, że cząsteczka wody atakuje bezpośrednio karbonyl estru, a nie że substrat rozpada się samoistnie [22]; kinetykę ponownie zbadano w środowisku wodnym i micelarnym w 2013 r. [23]. Równolegle pojawianie się kwasu 4-aminobenzoesowego wykorzystywano jako marker rozkładu: prosty barwny test sprzęgania azowego z tymolem opublikowano w 1988 r. jako dowód tożsamości tego kwasu jako produktu rozkładu [24], a metodę spektrofotometrii pochodnej pierwszego rzędu w UV z techniką przejścia przez zero opracowano w celu swoistego oznaczania go jako produktu rozkładu chlorowodorku prokainy w 2002 r. [25], a w 2000 r. oznaczono go chromatograficznie w rzeczywistym roztworze wprowadzonym do obrotu [26].

Istnieją również dwie niezależne drogi enzymatyczne, istotne dla każdego, kto pracuje z matrycą biologiczną: prokaina jest substratem hydrolizy estrowej katalizowanej przez preparaty skóry i wątroby różnych gatunków [35], a osocze i płyn maziowy koni wykazują aktywność esterazy prokainowej na tyle silną, że scharakteryzowano ją jako odrębne zjawisko [36]. W próbce biologicznej reakcja trwa zatem także po jej pobraniu.

Pułapka

Zdeponowane widmo jonów produktowych czyni tę pokusę konkretną. Fragmentacja protonowanej cząsteczki przy m/z 237,16 na aparacie kwadrupolowym z analizatorem czasu przelotu daje [1]:

Trzy jony fragmentacyjne zgadzają się ze zdeponowanym pomiarem z dokładnością do 0,0004 Da, a jon prekursorowy z dokładnością do 0,0009 Da, co potwierdza, że powyższe obliczenia dotyczą tego związku, a nie czegoś innego. Widmo ma identyfikator w postaci skrótu kryptograficznego, splash10-01w0-1950000000-1f4de90a31c5658a10d3, dzięki czemu można je dopasować dokładnie, a nie na oko.

Należy przeczytać ostatnią kolumnę. Trzeci najbardziej intensywny fragment to ten, którego nie należy używać, a jest na tyle intensywny — 60% piku bazowego — że twórca metody przeszukujący widmo w poszukiwaniu silnego jonu ilościowego o małej masie i niskim tle trafi na niego w pierwszej kolejności. Jego mała masa jest właśnie tym, co czyni go atrakcyjnym, i właśnie tym, co pozbawia go selektywności: mały fragment niesie mniej informacji strukturalnej, a ten niesie tylko acylową połowę cząsteczki, czyli tę, która jest wspólna dla obu związków.

Przejścia, które przetrwały

Dwa fragmenty wymagają nienaruszonego wiązania estrowego, a każdy z nich zawodzi z innego powodu, jeśli tak nie jest:

• 237,16 → 164,07. Prekursorem jest protonowany ester; produkt zachowuje pierścień aromatyczny, grupę karbonylową i tlen estrowy wraz z mostkiem etylenowym, po utracie dietyloaminy. Kwas 4-aminobenzoesowy nie może go utworzyć, ponieważ nie ma mostka, który mógłby zachować.
• 237,16 → 100,11. Produktem jest aminowa połowa cząsteczki. Kwas 4-aminobenzoesowy również nie może go utworzyć, ponieważ nie ma części aminowej.

Metodę wskazującą na stabilność dla tego związku buduje się zatem na tych dwóch przejściach, z m/z 120 zarezerwowanym do jedynego zadania, w którym naprawdę się sprawdza — wykrywania klasy 4-aminobenzoesanów jako całości, co jest przydatne przy przesiewowym wykrywaniu obecności dowolnego członka tej rodziny i bezużyteczne przy oznaczaniu ilościowym jednego z nich. Literatura mechanistyczna wyjaśniająca, dlaczego te konkretne wiązania pękają w taki, a nie inny sposób, to badanie dróg rozpadu estrów aminobenzoesowych w fazie gazowej [27], stanowiące teoretyczną podstawę traktowania jonu acyliowego jako markera klasy, a nie tożsamości.

Drugie nakładanie się, tym razem czysto instrumentalne

Problem acylium jest chemiczny: dwie substancje rzeczywiście produkują jeden jon. Następny problem jest innego rodzaju — dwa jony są naprawdę różne, a instrument o niskiej rozdzielczości i tak je łączy.

Prokainamid różni się od prokainy podstawieniem grupy N–H w miejsce tlenu estrowego, co obniża masę monoizotopową o 0,98402 Da [2][5]. Prześledźmy konsekwencje dla form protonowanych:

Kwadrupol o rozdzielczości jednostkowej, a w takim trybie pracuje pierwszy stopień selekcji masy w większości rutynowych potrójnych kwadrupoli, nie jest w stanie tego zrobić. Przepuści pik izotopowy prokainamidu do tego samego okna prekursora co prokainę. Czy ma to znaczenie, zależy od ilości obecnego prokainamidu i od tego, czy dalszy filtr jonów produktowych go odrzuci — a odrzuci, bo oba związki fragmentują inaczej — ale interferencja na etapie prekursora jest rzeczywista i niewidoczna w chromatogramie całkowitego prądu jonowego. Analizator czasu przelotu lub orbitalna pułapka jonowa rozdziela tę parę z zapasem; powyższe obliczenia dają liczbę, którą należy porównać ze specyfikacją przyrządu, a nie przyjmować na wiarę.

Te dwa przypadki nakładania się warto wyraźnie rozróżniać, ponieważ wymagają przeciwnych działań. Nakładania się jonu acyliowego w ogóle nie rozwiązuje lepsza aparatura — jon jest tym samym jonem i żadna istniejąca zdolność rozdzielcza nie oddzieli czegoś od niego samego. Nakładanie się z prokainamidem rozwiązuje lepsza aparatura i nic innego. Mylenie ich prowadzi do zakupu niewłaściwego rozwiązania dla niewłaściwego problemu.

7. Metody, które rozwiązują ten problem, i metody, które tego nie potrafią

Każda z poniższych metod ma opublikowaną podstawę. Każda wymaga tego samego warunku wstępnego: materiału odniesienia o znanej tożsamości i znanej postaci. Żadna z nich nie kalibruje się sama.

Chromatografia cieczowa sprzężona z tandemową spektrometrią mas

Podstawowe narzędzie pracy, do którego należy na piśmie dołączyć zastrzeżenie z sekcji 6. Jako przejście ilościowe stosuj 237,16 → 164,07, a jako przejście potwierdzające 237,16 → 100,11; do żadnego z tych celów nie używaj 120,04. Jeśli jest to badanie stabilności, oznaczaj kwas 4-aminobenzoesowy jako osobny analit z własnymi przejściami, zamiast wnioskować o jego stężeniu ze spadku stężenia związku macierzystego, ponieważ bilans masy obliczony, a nie zmierzony, nie może wykryć drugiej drogi rozkładu.

Chromatografia gazowa ze spektrometrią mas i dlaczego obie techniki dają rozbieżne wyniki

Tutaj rekord zawiera niespodziankę strukturalną, która ma fizyczne wyjaśnienie.

Pikiem bazowym we wszystkich pięciu widmach z jonizacją elektronami jest m/z 86, obliczonym jako 86,0964 dla jonu iminiowego CH₂=N⁺Et₂, a za nim 99, a następnie 120. Porównaj to z serią widm z elektrorozpylania w sekcji 6, gdzie pikiem bazowym jest nienaruszona protonowana cząsteczka, a 86 w ogóle nie występuje. Obie techniki postrzegają tę cząsteczkę poprzez zupełnie różne fragmenty. Laboratorium przenoszące metodę z chromatografii gazowej na cieczową lub porównujące starą identyfikację z nową porównuje dwa zestawy fragmentów, które łączy jedynie m/z 120 — a sekcja 6 już zdyskwalifikowała ten jon jako kryterium tożsamości.

Zachowanie retencyjne po stronie chromatografii gazowej jest dokumentowane jako wartości indeksu retencji zamiast czasów retencji, co stanowi przenośną formę: 34 wartości na niepolarnych fazach standardowych w zakresie od 1978 do 2049, mediana 2006, zakres dla półstandardowych faz niepolarnych od 1988,8 do 2058 oraz pojedyncza wartość dla standardowej fazy polarnej 3250. Rozrzut 71 jednostek indeksu na nominalnie równoważnych kolumnach sam w sobie jest argumentem za kotwiczeniem retencji względem wzorca, a nie wartości z literatury.

Spektrofotometria UV i spektrofotometria pochodna

Związek ma silny chromofor i klasyczne metody oznaczania go wykorzystują. Konkretny problem pomiaru produktu rozkładu w obecności związku macierzystego — dwóch nakładających się absorpcji w UV — rozwiązano za pomocą spektrometrii pochodnej pierwszego rzędu z przejściem przez zero [25], techniki wykorzystującej to, że przy długości fali, przy której pochodna jednego składnika przechodzi przez zero, odczyt zależy wyłącznie od drugiego. Jest elegancka i tania, ale do zlokalizowania punktu przejścia przez zero wymaga posiadania obu związków.

Chromatografia z detekcją konwencjonalną

Wczesną metodę oznaczania prokainy w postaciach farmaceutycznych za pomocą szybkiej chromatografii cieczowej opublikowano w 1976 roku [28] i pozostaje ona użytecznym historycznym punktem odniesienia przy porównywaniu nowej metody z monografią. W odniesieniu do samego produktu rozkładu bardziej pouczającym precedensem jest oznaczenie kwasu 4-aminobenzoesowego powstałego w wyniku hydrolizy w roztworze dostępnym w obrocie [26], ponieważ wykonano je na rzeczywistym preparacie, a nie na laboratoryjnej próbce z dodatkiem wzorca.

Elektrochemia i udokumentowany powód, by mieć ten wzorzec, nawet jeśli nigdy nie oznaczasz prokainy

Woltamperometria środków znieczulających miejscowo została szczegółowo omówiona w literaturze przeglądowej [31], a współczesne oznaczenia wciąż powstają: w 2024 roku opublikowano metodę oznaczania prokainy w próbkach farmaceutycznych z użyciem elektrody jonoselektywnej [30], a w 2026 roku multipleksowy elektrochemiczny czujnik aptamerowy na nanoporowatej elektrodzie uwzględnił prokainę wśród swoich analitów docelowych [34]. Wszystkie te metody wymagają wzorca kalibracyjnego.

Tani test przesiewowy, który nadal działa

Dla laboratoriów bez chromatografii: reakcja sprzęgania azowego uwolnionej aminy aromatycznej z tymolem daje barwny produkt i została opublikowana właśnie jako dowód, że kwas 4-aminobenzoesowy jest produktem rozkładu prokainy [24]. To test jakościowy, chemia sprzed stulecia, i nie kosztuje prawie nic. Jako przesiewowy test selekcji partii — czy ten materiał zaczął w ogóle ulegać hydrolizie — odpowiada na pytanie, które ma znaczenie przed włączeniem jakiegokolwiek urządzenia.

Podczerwień i przypisanie, którego rekord nie zawiera

Chlorowodorek ma zdeponowane widma w podczerwieni i Ramana (sekcja 9), ale bez przypisania pasm. Przypisanie opublikowano osobno, w porównawczym badaniu obliczeniowym protonowanych struktur prokainy, w którym zinterpretowano właśnie widma chlorowodorku [29]. To drobna kwestia o dużych konsekwencjach praktycznych: posiadanie widma i wiedza, które pasmo jest które, to dwa różne stany, a w przypadku tej soli drugi z nich wymaga wyjścia poza rekord w rejestrze.

8. Dane fizykochemiczne i rozbieżności między źródłami

Ta sekcja rozpoczyna się od faktu strukturalnego dotyczącego samego rekordu, ponieważ wyjaśnia kształt wszystkiego, co następuje.

Trzy wartości pK_a oraz dlaczego rozrzut nie jest kwestią zaokrągleń

Rekord zawiera 8,7 z adnotacją dotyczącą chlorowodorku, 8,05 w temperaturze 15 °C opisany jako wartość kwasu sprzężonego oraz 9,04 opisany jako zasadowe pK_a. Wartości skrajne różnią się niemal o całą jednostkę. Dla związku, którego zachowanie w roztworze wodnym zależy całkowicie od stanu protonacji jednego alifatycznego atomu azotu, ta jednostka decyduje o udziale formy zjonizowanej przy roboczym pH: przy pH 7,4 trzy wartości oznaczają odpowiednio około 95, 82 i 98% protonacji. Kto dobiera pH fazy ruchomej, oblicza współczynnik dystrybucji lub przewiduje retencję, powinien świadomie wybrać jedną z trzech wartości i odnotować którą, zamiast przyjmować tę, którą zwróci pierwsze wyszukiwanie. Podajemy wszystkie trzy wraz ze źródłami i nie rozstrzygamy między nimi, ponieważ źródła opisują je w różnych warunkach, a warunki nie są w pełni podane.

Trzy współczynniki podziału, takie samo postępowanie

Wartości eksperymentalne 2,14; 1,92 i 1,8 odpowiadają około 2,2-krotnemu rozrzutowi samego stosunku podziału. Obliczona wartość 1,9 leży pośrodku, co dobrze świadczy o obliczeniach, ale nic nie mówi o tym, który pomiar jest prawidłowy. Wszystkie cztery opisują zasady; żaden nie opisuje chlorowodorku, dla którego w ogóle nie oblicza się takiej wartości.

Czego brakuje w obu rekordach, stwierdzone jako ustalenie, a nie luka

Żaden z rekordów nie zawiera następujących danych: gęstość, a temperatura wrzenia, a temperatura zapłonu, a prężność pary, a Stała Henry'ego, a lepkość, temperatura samozapłonu lub dyfraktogram proszkowy. Brak temperatury wrzenia nie jest przeoczeniem: sól amoniowa tego typu rozkłada się przed osiągnięciem wrzenia, co jest zgodne z podaną wyżej adnotacją o rozkładzie termicznym. Brak gęstości to zwykłe zaniedbanie — nikt jej nie zmierzył albo nikt jej nie zdeponował. Źródło krystalograficzne deklaruje dla tego związku pola grupy przestrzennej, komórki elementarnej, gęstości i jądrowego rezonansu kwadrupolowego, ale udostępnia za płatną barierą jedynie nagłówki pól bez wartości; wiadomo więc, że liczby gdzieś istnieją, ale nie są tu dostępne. Wartości tych właściwości pojawiające się w ofertach handlowych nie są wartościami z rejestru, a jeśli nie wskazują źródła, należy je traktować jako wartości bez źródła do czasu jego wskazania.

Jeszcze jeden brak zasługuje na wyodrębnienie, ponieważ jest to przypadek, w którym celowo nie przyjęliśmy zera. Adnotacja dotycząca higroskopijności występuje w rekordzie bez przyrostka formy. Może opisywać zasadę, sól lub obie. Nie przypisaliśmy jej chlorowodorkowi, a zalecenia dotyczące postępowania w sekcji 13 traktują wilgoć jako czynnik do kontrolowania z powodu wynikającego z sekcji 6, a nie z tej adnotacji.

9. Widma: co zdeponowano, czego brakuje

Pokrycie spektroskopowe chlorowodorku jest rzeczywiste, ale węższe, niż sugerowałyby wiek i znaczenie związku, a rozkład luk nie jest przypadkowy.

Poniżej cztery spostrzeżenia, każde niewygodne w inny sposób.

Po pierwsze, jedyne widmo węglowe z rzeczywistą listą przesunięć opisuje niewłaściwą formę. W pełni stabelaryzowane widmo ¹³C istnieje — dziewięć sygnałów przy 166,69, 150,98, 131,64, 119,91, 113,79, 62,87, 51,36, 47,89 i 12,16 ppm, zarejestrowanych przy 22,53 MHz — i zostało zarejestrowane w deuterochloroformie. Chlorowodorek prokainy jest praktycznie nierozpuszczalny w chloroformie. To widmo opisuje zatem wolną zasadę i odpowiednio jest przypisane do rekordu zasady. Dziewięć sygnałów dla trzynastu węgli to dokładnie tyle, ile powinno być dla tej struktury: pierścień para-podstawiony daje cztery środowiska aromatyczne zamiast sześciu, a dwie grupy etylowe przy azocie są równoważne, co sprowadza cztery węgle do dwóch. Sygnał przy 166,69 ppm to karbonyl estrowy i warto wiedzieć, gdzie się znajduje, ponieważ karbonyl amidowy w odpowiedniej pozycji pojawia się gdzie indziej — co czyni tę jedną linię sprawdzianem kwestii ester czy amid poruszonej w sekcji 3.

Nie istnieje widmo węglowe soli w rozpuszczalniku, w którym sól się rozpuszcza. Oznaczałoby to deuterowany dimetylosulfotlenek lub wodę deuterowaną, a takie widmo nie jest zdeponowane. Dla laboratorium, które chce potwierdzić stan protonacji spektroskopowo — przesunięcia chemiczne alifatycznych atomów węgla zmieniają się przy protonacji — dane referencyjne nie istnieją w publicznym rekordzie i trzeba je wygenerować.

Po drugie, wpis UV nie zawiera żadnych liczb. Rekord soli zawiera wpis UV-Vis składający się z informacji o prawach autorskich i miniatury obrazu. Liczbowe wartości maksimów krążące dla tego związku — 221 nm przy log ε 3,90 i 290 nm przy log ε 4,23 — pochodzą z adnotacji w rekordzie zasady bez przyrostka formy (sekcja 8). Zważywszy, że znaczna część opublikowanych prac ilościowych dotyczących tego związku wykorzystuje detekcję UV, a metoda pochodna dla jego produktu rozkładu [25] zależy od dokładnego kształtu pasma absorpcji, jest to luka o praktycznym znaczeniu. Kalibracja budowana na tym materiale musi brać długość fali i absorpcyjność z artykułu metodycznego, a nie z rekordu referencyjnego.

Po trzecie, dwa widma oscylacyjne nie są dwoma niezależnymi potwierdzeniami. Widmo w podczerwieni techniką osłabionego całkowitego odbicia oraz widmo Ramana z transformacją Fouriera zarejestrowano na jednej próbki, od jednego dostawcy, z jednej partii — katalog 01713, partia 236, oba pola zdeponowane jawnie. Dwie techniki zastosowane do jednego materiału mówią dwie rzeczy o tym materiale; nie mówią, że druga partia wyglądałaby tak samo. Zważywszy, że widma oscylacyjne są technikami najbardziej wrażliwymi na postać stałą, a sekcja 10 stwierdza, że nie wiemy, czy ta sól ma więcej niż jedną postać stałą, pochodzenie z jednej partii jest rzeczywistym ograniczeniem. Widmo w podczerwieni z pastylki bromku potasu pochodzi z próbki innego dostawcy, co pomaga, ale samo prasowanie z bromkiem potasu może przekształcić jedną postać stałą w inną, więc również nie jest to czysta, niezależna powtórka.

Po czwarte, i najistotniejsze dla świadectwa: nie ma ilościowego widma NMR ani widma powiązanego z certyfikowaną partią. Ilościowy NMR to technika, która ustala czystość bezwzględną bez wzorca czystości tego samego związku, a właśnie z takiego błędnego koła materiał odniesienia musi się wyrwać. Dla tej substancji nic takiego nie zdeponowano. Dostawca, który wygeneruje takie dane dla dostarczanej partii, w rozpuszczalniku, w którym sól się rozpuszcza, wytworzy dane, które obecnie nie istnieją nigdzie w publicznym rejestrze.

10. Postać stała i to, czego o niej nie wiadomo

Jak na związek stosowany nieprzerwanie od pierwszej dekady XX wieku, dokumentacja stanu stałego jest zaskakująco skąpa, a uczciwy jej opis wymaga rozróżnienia trzech różnych stanów: tego, co zmierzono, tego, co znajduje się za płatną barierą, oraz tego, czego najwyraźniej nikt nie badał.

Dwa braki, których celowo nie orzekliśmy

Wiersz brzmiący nie został ustalony w odniesieniu do współczesnego zdeponowania struktury jest tak sformułowany celowo. W dostępnych nam źródłach nie znaleźliśmy współczesnego oznaczenia struktury monokryształu tej soli, a specjalistycznej bazy danych krystalograficznych nie możemy przeszukiwać. Poprawne stwierdzenie brzmi: nie znaleźliśmy takiego oznaczenia, a nie: żadne nie istnieje, a to są różne twierdzenia. Ich utożsamienie to droga, którą notatka badawcza staje się fałszywym twierdzeniem.

Wiersz dotyczący polimorfizmu jest napisany w ten sam sposób i z silniejszego powodu. Nie znaleźliśmy publikacji dokumentującej polimorficzne formy chlorowodorku prokainy ani publikacji ustalającej, że istnieje tylko jedna forma. To nie jest stwierdzenie monomorfizmu, lecz brak pomiaru. Nic na tej stronie nie powinno być odczytywane jako stwierdzenie, że ta sól ma tylko jedną postać stałą, ponieważ nic, co zmierzyliśmy, tego nie potwierdza. W przypadku związku, którego dwa oscylacyjne widma referencyjne pochodzą z jednej partii (sekcja 9), ta niepewność ma bezpośrednie konsekwencje praktyczne: materiał w nieudokumentowanej drugiej postaci dałby w pełni uprawnione, inne widmo w podczerwieni, będąc tą samą substancją, a porównanie ze zdeponowanymi widmami oznaczyłoby to jako rozbieżność.

Co literatura dotycząca przeciwjonów faktycznie ustala

Gdzie kwestia formy soli ma za sobą badania dla tej rodziny związków, odpowiedź brzmi, że wybór przeciwjonu nie jest formalnością. W porównawczym badaniu zestawu pochodnych prokainy i prokainamidu analizowano łącznie właściwości w roztworze i w stanie stałym oraz pokazano, jak zmieniają się one wraz z przeciwjonem [17]. W nowszych pracach prokainę wykorzystano jako kation w cieczach jonowych z farmaceutycznie czynnymi anionami, przy czym oddziaływania zaprojektowano i przeanalizowano w sposób jawny [18] — prace te mają sens tylko wtedy, gdy dobór pary istotnie zmienia zachowanie fizyczne. Badano też krystalizację mieszanin środków miejscowo znieczulających, z dodatkiem adiuwantów i bez nich, metodą ilościowej mikroskopii świetlnej [19], co stanowi praktyczną stronę tego samego pytania: co i kiedy wytrąca się z roztworu.

Łącznie prace te wskazują, że postać stała soli aminoestrowego środka znieczulającego jest zmienną, którą warto kontrolować. Nie mówią jednak, jakie postaci przyjmuje ta konkretna sól, ponieważ żadna z nich nie stawiała sobie tego pytania.

11. Klasyfikacja zagrożeń

Rejestr zawiera zagregowaną klasyfikację zagrożeń dla obu form, a najbardziej pouczające w tym jest to, że są to różne klasyfikacje dla tej samej cząsteczki.

Hasło ostrzegawcze: Niebezpieczeństwo. Kody zwrotów określających środki ostrożności przypisane do tej agregacji to: P203, P260, P261, P264, P264+P265, P270, P272, P280, P301+P316, P302+P352, P305+P351+P338, P308+P316, P318, P321, P330, P333+P317, P337+P317, P362+P364, P405 i P501.

Piktogramy są udostępniane przez rejestr jako obrazy, a nie tekst, i ich nie odczytaliśmy. Piszemy o tym wprost zamiast zgadywać, ponieważ zestaw piktogramów wywnioskowany z kodów zagrożeń jest wnioskiem, a na stronie wygląda identycznie jak cytat.

Jak wąska jest podstawa — w dokładnym cytacie

Ta sama cząsteczka, sklasyfikowana dwukrotnie, niespójnie

Sól jest sklasyfikowana w kategorii ostrej toksyczności o jeden stopień wyżej niż zasada i posiada trzy klasy zagrożenia, których nie ma zasada. 15-procentowa różnica w masie cząsteczkowej między tymi dwiema formami nie powoduje zmiany kategorii ostrej toksyczności, a nic w rekordzie nie sugeruje, że powinno tak być. Różnica między tymi dwiema klasyfikacjami polega na różnicy w podmiocie zgłaszającym, a nie na różnicy w działaniu substancji. Jedenastu zgłaszających oceniało sól; jeden oceniał zasadę. To wszystko.

Dla laboratorium praktyczna interpretacja jest prosta: ten materiał jest dostarczany jako sól, więc klasyfikacja soli ma zastosowanie, a jest ona ostrzejsza z dwóch. Łagodniejszy wpis dotyczący zasady traktuj jako to, czym jest — opinię pojedynczego zgłaszającego — a nie jako dowód, że cząsteczka jest łagodna.

Wpis dotyczący szkodliwego działania na rozrodczość, potraktowany precyzyjnie

Czy istnieje zharmonizowana europejska klasyfikacja

Na to pytanie moglibyśmy częściowo odpowiedzieć, a częściowa odpowiedź jest podana jako częściowa.

Co zmierzyliśmy: prokaina i jej chlorowodorek nie znajdują się na autorytatywnej liście substancji z klasyfikacją z Załącznika VI w zakresie rakotwórczości, mutagenności lub szkodliwego działania na rozrodczość, w postaci, w jakiej lista ta jest odtworzona w rekordach rejestru. Przyrząd działa, gdy powinien — to samo zapytanie dla formaldehydu i akryloamidu zwraca ich wpisy CMR z Załącznika VI, i to na poziomie kategorii. Dla substancji ze zgłoszonym wpisem Repr. 1A na poziomie 22,8 procent brak na zharmonizowanej liście CMR jest znaczącym wynikiem negatywnym: klasyfikacja szkodliwego działania na rozrodczość w powyższej tabeli jest opinią dostawców i nie stanowi zharmonizowanego prawa.

Czego nie ustaliliśmy: czy istnieje zharmonizowany wpis w Załączniku VI dla tej substancji na jakiejś podstawie innej niż CMR. Europejski portal chemikaliów udostępnia obecnie strony substancji jako powłokę aplikacji, której treść ładuje się później, więc zwykłe pobranie zwraca znaczniki bez danych; z kolei skonsolidowanego tekstu rozporządzenia w sprawie klasyfikacji nie udało się pobrać w formie, którą dałoby się przeszukać z działającą kontrolą pozytywną. Tam, gdzie nie możemy zbudować kontroli, nie raportujemy zera. Możliwe do obrony jest jedynie powyższe wąskie stwierdzenie, a kto potrzebuje pełnego stanowiska zharmonizowanego, powinien sięgnąć bezpośrednio do oficjalnego wykazu.

12. Status regulacyjny

Każde stwierdzenie w tej sekcji to pomiar względem określonego dokumentu, a każde negatywne stwierdzenie zostało sformułowane z użyciem pozytywnej kontroli na tym samym dokumencie, co pozwala odróżnić zero od uszkodzonego wyszukiwania.

Antydoping

Prokaina nie figuruje na Liście substancji i metod zabronionych Światowego Kodeksu Antydopingowego na rok 2026 [12]. Wyszukiwanie listy zwraca zero wystąpień dla prokaina, prokain, novocain, benzokaina i dla obu numerów CAS. Te zera mają znaczenie, ponieważ to samo wyszukiwanie tego samego dokumentu zwraca bromantan dwukrotnie, modafinil cztery razy, meldonium dwukrotnie, erythropoietin cztery razy i cocaine cztery razy — przyrząd reaguje, gdy powinien. Jedyne wystąpienie wyrażenia local anaesthetic agents w całym dokumencie znajduje się w uwadze dopuszczającej adrenalinę w podaniu miejscowym, co jest stwierdzeniem dotyczącym adrenaliny.

Substancje kontrolowane

Prokaina nie jest substancją kontrolowaną w Polsce. Przeszukiwanie skonsolidowanych polskich wykazów środków odurzających i substancji psychotropowych zwraca zero wystąpień dla prokain, procain, nowokain, novocain, benzokain, lidokain oraz dla obu numerów CAS, w porównaniu z kontrolami pozytywnymi w tym samym dokumencie, które zwracają 27 trafień dla rdzenia amfetaminy, 57 dla morfiny, 38 dla fentanylu, 3 dla ketaminy, 2 dla kokainy i 1 dla lizergidu [13].

Prokaina nie jest substancją kontrolowaną w rozumieniu amerykańskiej ustawy o substancjach kontrolowanych. Alfabetyczny wykaz substancji kontrolowanych, pobrany bezpośrednio, zwraca zero dla prokaina, novocain, chloroprocaine, lidokaina i benzokaina, podczas gdy kontrole pozytywne w tym samym dokumencie zwracają 25 dla amfetaminy, 11 dla testosteronu, 2 dla kokainy i 2 dla ketaminy [14].

Status produktu leczniczego w Polsce

To najbardziej znaczące ustalenie regulacyjne na stronie, a nie jest to coś, czego spodziewałby się czytelnik.

Cztery pozwolenia, wszystkie cztery dotyczące zastosowań weterynaryjnych, wszystkie cztery w stałej kombinacji z adrenaliną i żadne nie jest przeznaczone do użytku przez ludzi. Wyszukiwanie w rejestrze pod kątem chlorowodorku prokainy jako substancji czynnej daje sześć surowych wyników, z których dwa to opisane w sekcji 3 kolizje podciągów — jeden produkt zawierający chloroprokainę i jeden zawierający oksybuprokainę, oba są prawdziwymi lekami dla ludzi niezawierającymi prokainy. Po ich odfiltrowaniu pozostają cztery powyższe.

Zero dla produktów przeznaczonych do stosowania u ludzi jest rzeczywistym zerem, a nie ograniczeniem wyszukiwania, co potwierdzają kontrole. Wyszukiwanie tego samego rejestru według nazwy produktu daje 43 wyniki dla paracetamolu i 48 dla ibuprofenu; wyszukiwanie według substancji czynnej zwraca 82 rekordy dla chlorowodorku lidokainy, z czego 80 jest oznaczonych jako produkty dla ludzi, i 10 dla chlorowodorku artykainy. Celowo bezsensowne ciągi zapytań zwracają zero. Przyrząd, który znajduje 80 produktów leczniczych stosowanych u ludzi dla pokrewnego środka znieczulającego miejscowo i żadnego dla tego związku, rozróżnia, a nie jest ślepy. Jeśli rejestr w ogóle zawiera produkty lecznicze stosowane u ludzi zawierające prokainę, to figurują one jako benzylopenicylina prokainowa — inna substancja czynna, w której prokaina jest przeciwjonem — i są dokładnie dwa takie wpisy dotyczące ludzi wobec około dwudziestu kilku wpisów weterynaryjnych.

Przepisy dotyczące pozostałości w Unii Europejskiej

Prokaina występuje w unijnej tabeli substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynarii, we wpisie dopuszczającym jej stosowanie u wszystkich gatunków zwierząt służących do produkcji żywności, bez wymogu ustalenia maksymalnego limitu pozostałości i bez innych przepisów [15]. Wiersz jest identyczny w wersjach skonsolidowanych z 2024 i 2026 roku, a kontrole reagują w tym samym dokumencie — benzylopenicylina trzy razy, lidokaina dwa razy, iwermektyna raz.

To jest przepis dotyczący pozostałości skierowany do producentów leków weterynaryjnych oraz krajowych programów monitorowania pozostałości. Nie przyznaje on niczego produktowi opisanemu na tej stronie i nic o nim nie mówi. Przytaczamy go, ponieważ stanowi część sytuacji regulacyjnej związku oraz ponieważ jego istnienie wyjaśnia drugi rynek analityczny dla wzorca prokainy: laboratoria monitorujące pozostałości potrzebują kalibranta nawet dla substancji, których pozostałości nie są limitowane, aby wykazać, że metoda by je wykryła.

Regulacje dotyczące chemikaliów, farmakopee i inne jurysdykcje

13. Postępowanie, przechowywanie i dokumentacja

Poniższe wytyczne wynikają z klasyfikacji w sekcji 11 oraz chemii degradacji w sekcji 6. Dotyczą one postępowania z odczynnikiem laboratoryjnym przez przeszkolony personel i niczego więcej.

14. Co certyfikujemy i czego nie certyfikujemy

Ta sekcja istnieje, ponieważ różnica między deklaracją dostawcy a wartością certyfikowaną jest dokładnie tym, za co płaci się, kupując materiał odniesienia. Wolimy jasno wskazać granicę, niż pozwolić, by strona sugerowała więcej, niż uzasadniają dane.

15. Warunki dostawy

Ten materiał jest dostarczany jako odczynnik laboratoryjny i analityczny materiał odniesienia, do laboratoryjnego użytku in vitro przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonej placówce. Nie jest to produkt leczniczy, suplement diety, żywność, pasza ani składnik kosmetyczny i nie jest dostarczany w celu podawania ludziom ani zwierzętom w jakiejkolwiek postaci ani jakąkolwiek drogą.

Składając zamówienie, kupujący potwierdza, że jest profesjonalnym użytkownikiem nabywającym materiał do celów laboratoryjnych; że będzie postępować z nim zgodnie z sekcją 13 oraz własną instytucjonalną oceną ryzyka; że nie poda go ludziom ani zwierzętom ani nie dostarczy go osobie, która zamierza to zrobić; oraz że odpowiada za przestrzeganie wszystkich przepisów obowiązujących w miejscu przeznaczenia, co w przypadku substancji będącej w jurysdykcji docelowej substancją czynną produktów leczniczych może obejmować wymagania niemające zastosowania do zwykłych odczynników.

Nic na tej stronie nie stanowi porady medycznej ani weterynaryjnej, oferty produktu leczniczego ani instrukcji użycia jakiegokolwiek leku. Stwierdzenia dotyczące dopuszczonych do obrotu produktów weterynaryjnych w sekcji 12 opisują te produkty i ich zezwolenia; nie opisują one tego produktu ani żadnego sposobu jego użycia. Opublikowane badania podsumowane w sekcjach 6, 7 i 10 są przedstawione jako fakty bibliograficzne dotyczące tej literatury i nie stanowią twierdzeń o tym materiale.

16. Pytania i odpowiedzi

Czy to sól, czy wolna zasada?

Sól. Produkt to chlorowodorek prokainy, CAS 51-05-8, wzór C₁₃H₂₁ClN₂O₂, masa molowa 272,77 g·mol⁻¹. Rekord tej substancji w rejestrze pokazuje dwie jednostki związane kowalencyjnie przy zerowym ładunku formalnym, co mechanicznie odpowiada soli, a rejestr jawnie podaje zestawienie jako 51-05-8(HYDROCHLORIDE) wbrew 59-46-1(FREE BASE). Wolna zasada jest odrębną pozycją z innym numerem CAS, innym rekordem w rejestrze i masą 36,46 g·mol⁻¹ niższą.

Ile prokainy w postaci zasady zawiera jeden gram tego materiału?

866,3 mg. Udział zasady w soli wynosi 0,866343 i jest obliczony z dwóch wzorów podanych w rejestrze, ze sprawdzeniem bilansu M(zasada) + M(HCl) = M(sól) pokazanym w sekcji 4. W drugą stronę: 1000 mg zasady odpowiada 1154,3 mg soli. Wzięcie jednego za drugie to błąd 15,43% w jedną stronę i 13,37% w drugą, a żaden z nich nie pozostawia śladu na chromatogramie.

Czy możecie Państwo potwierdzić czystość optyczną lub nadmiar enancjomeryczny?

Nie, a powodem nie jest to, że jej nie zmierzyliśmy. Cząsteczka jest achiralna: zdefiniowane centra stereogeniczne atomów 0, niezdefiniowane centra stereogeniczne atomów 0, zdefiniowane centra stereogeniczne wiązań 0, niezdefiniowane centra stereogeniczne wiązań 0, cytowane dosłownie i identyczne w obu rekordach rejestru, z centralnym blokiem InChIKey UHFFFAOYSA w każdym. Nie ma konfiguracji do certyfikacji, nie trzeba przeprowadzać separacji chiralnej ani mierzyć skręcalności optycznej. Każdy dokument podający nadmiar enancjomeryczny, skręcalność optyczną lub R/S oznaczenie dla prokainy opisuje coś, co nie istnieje, i pokazuje to jedno sprawdzenie w rejestrze.

Czy mogę potwierdzić tożsamość za pomocą LC-MS/MS?

Tak, pod warunkiem że przejścia są wybrane celowo. Protonowana cząsteczka przy m/z 237,16 fragmentuje do 164,07, 120,04 i 100,11 w zdeponowanym widmie. Użyj 237,16 → 164,07 i 237,16 → 100,11; oba wymagają nienaruszonego wiązania estrowego. W sekcji 6 wyjaśniono, dlaczego trzeciego nie wolno stosować.

Dlaczego metoda wskazująca na stabilność nie może używać m/z 120?

Ponieważ dają go zarówno substancja, jak i produkt jej hydrolizy. Jest to jon acyliowy 4-aminobenzoilu, C₇H₆NO⁺, obliczony przy 120,0444 i zaobserwowany przy 120,044754. Prokaina daje go przez rozerwanie wiązania estrowego; kwas 4-aminobenzoesowy, produkt hydrolizy, daje go przez utratę wody z protonowanej cząsteczki przy 138,0550. Nie są to dwa jony, które przypadkiem mają zbliżoną masę — to ten sam jon. Sygnał, który rośnie zarówno wtedy, gdy związek macierzysty jest obecny, jak i wtedy, gdy zanika, nie może zmierzyć, ile związku macierzystego pozostało.

Do czego zatem m/z 120,0444 naprawdę się nadaje?

Wykrywanie klasy 4-aminobenzoesanów jako całości. Każdy ester kwasu 4-aminobenzoesowego, który zachowuje część acylową, będzie go dawał, w tym benzokaina, której protonowana cząsteczka przy 166,0863 traci etanol, dając ten sam jon 120,0444. Czyni go to przydatnym markerem przesiewowym dla klasy, ale bezużytecznym kryterium tożsamości, i to rozróżnienie warto jawnie poczynić przed walidacją metody, a nie po niej.

Czy prokainamid może zakłócać pomiar stężenia prokainy?

Na etapie selekcji prekursora w przyrządzie o rozdzielczości jednostkowej — tak. Prokainamid to prokaina z grupą N–H zamiast tlenu estrowego, lżejsza o 0,98402 Da. Jego protonowana cząsteczka leży przy 236,1757, a pierwszy izotopolog węgla-13 przy 237,1791, co oznacza odstęp 0,0193 Da od protonowanej prokainy przy 237,1598. Oddzielenie ich wymaga zdolności rozdzielczej bliskiej 12,300 — łatwej do osiągnięcia dla analizatora czasu przelotu lub orbitalnej pułapki jonowej, niemożliwej dla kwadrupola pracującego z rozdzielczością jednostkową. Dalszy filtr jonów produktowych go odrzuci, ponieważ oba związki fragmentują inaczej, ale interferencja na pierwszym etapie jest rzeczywista i nie widać jej w chromatogramie całkowitego prądu jonowego.

Czy występuje hydrat?

Nie w przypadku soli. Bezpośrednie zapytanie do bazy danych o monohydrat chlorowodorku prokainy zwraca odpowiedź „nie znaleziono”: żadna uwodniona forma tej soli nie posiada rekordu. Istnieje dihydrat wolnej zasady, temperatura topnienia 51 °C wobec 61 °C dla bezwodnej zasady — inny materiał pod dwoma względami, a jego temperatura topnienia leży około stu stopni poniżej 153–156 °C chlorowodorku.

Dlaczego rekord w rejestrze chlorowodorku nie zawiera temperatury topnienia?

Ponieważ w ogóle nie ma sekcji właściwości eksperymentalnych. Ustalono to, przechodząc drzewo sekcji rekordu, a nie przeszukując tekst, a to samo przejście znajduje tę sekcję w rekordzie wolnej zasady. Każda stała fizyczna chlorowodorku występuje jako adnotacja wewnątrz rekordu zasady, oznaczona /HYDROCHLORIDE/. Potok danych, który mechanicznie odpytuje identyfikator soli, otrzymuje zatem rekord bez temperatury topnienia, rozpuszczalności i pK_a — co warto wiedzieć, zanim założy się, że milczenie dostawcy na temat tych właściwości odzwierciedla jego niedbalstwo.

Której wartości pK_a powinienem użyć?

Tej, którą potrafisz wskazać, i zapisz, której. W obiegu są trzy wartości: 8,7 z adnotacją dotyczącą chlorowodorku, 8,05 w temperaturze 15 °C opisana jako wartość kwasu sprzężonego oraz 9,04 opisany jako zasadowe pK_a. Wartości skrajne różnią się niemal o całą jednostkę, co przy pH 7,4 oznacza różnicę między około 82 a około 98% protonacji. Podajemy wszystkie trzy ze wskazaniem źródeł i żadnej nie rozstrzygamy, ponieważ źródła podają różne warunki i nie określają ich w pełni.

Dlaczego widma gazowo-chromatograficzne i cieczowo-chromatograficzne wyglądają zupełnie inaczej?

Ponieważ są to widma różnych indywiduów chemicznych. W gorącym dozowniku chromatografu gazowego chlorowodorek aminy oddaje chlorowodór, a przez kolumnę przechodzi wolna zasada, dlatego rekord soli w rejestrze w ogóle nie zawiera widma z jonizacji elektronami, podczas gdy rekord zasady zawiera ich pięć. Tych pięć widm ma pik bazowy przy m/z 86, jon dietyloiminiowy, obliczony przy 86,0964 — jon, który nie występuje w serii widm z elektrorozpylania, gdzie pikiem bazowym jest nienaruszona protonowana cząsteczka. Jedynym fragmentem wspólnym dla obu technik jest m/z 120, a sekcja 6 już zdyskwalifikowała go jako kryterium tożsamości.

Czy dostępny jest dyfraktogram proszkowy lub współczesna struktura krystaliczna?

W żadnym z rekordów rejestru nie zdeponowano dyfraktogramu. W zakresie krystalografii istnieje publikacja z 1958 roku poświęcona właściwościom krystalograficznym tej soli oraz baza danych materiałowych, która deklaruje pola grupy przestrzennej, komórki elementarnej, gęstości i jądrowego rezonansu kwadrupolowego, udostępniając jednocześnie nagłówki bez wartości za płatną barierą. Nie znaleźliśmy współczesnego zdeponowania struktury i mówimy, że go nie znaleźliśmy, a nie, że nie istnieje, ponieważ specjalistycznej bazy danych krystalograficznych nie możemy przeszukiwać.

Czy ta sól występuje w postaci polimorfów?

Nieznane w obu kierunkach. Nie znaleźliśmy publikacji dokumentującej formy polimorficzne ani żadnej, która ustalałaby, że istnieje tylko jedna forma. Jest to brak pomiaru, a nie stwierdzenie istnienia jednej formy, i nic na tej stronie nie powinno być tak odczytywane. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ dwa referencyjne widma oscylacyjne w publicznym rekordzie zarejestrowano dla jednej partii od jednego dostawcy, a materiał w nieudokumentowanej drugiej formie dałby uzasadnione, odmienne widmo w podczerwieni, będąc tą samą substancją.

Czy prokaina jest zabroniona w sporcie?

Nie figuruje na Liście substancji i metod zabronionych 2026 obowiązującej w sporcie ludzi. Wyszukiwanie zwraca zero dla prokainy, nowokainy i benzokainy, podczas gdy to samo wyszukiwanie w tym samym dokumencie zwraca bromantan dwukrotnie, modafinil czterokrotnie, meldonium dwukrotnie i kokainę czterokrotnie — zatem zero odzwierciedla treść listy, a nie nieudane wyszukiwanie. Sport konny jest odrębnym systemem w którym prokaina od dawna jest substancją kontrolowaną, dlatego istnieje specjalna metoda chromatograficzna dla osocza i moczu koni. Ustalenie dotyczące jednego reżimu nie jest dowodem w odniesieniu do drugiego.

Czy jest to substancja kontrolowana w Polsce lub Stanach Zjednoczonych?

Ani jedno, ani drugie. Zwraca zero wystąpień w skonsolidowanych polskich wykazach środków odurzających i substancji psychotropowych, przy kontrolach w tym samym dokumencie zwracających 27 dla rdzenia amfetaminy, 57 dla rdzenia morfiny i 38 dla fentanylu; oraz zero w amerykańskim alfabetycznym wykazie substancji kontrolowanych, przy kontrolach zwracających 25 dla amfetaminy i 11 dla testosteronu. Oba zera pochodzą z narzędzi, które dają trafienia.

Czy prokaina jest dopuszczona jako lek dla ludzi w Polsce?

Jako pojedyncza substancja czynna, nie. Rejestr zawiera cztery zezwolenia dla chlorowodorku prokainy, wszystkie cztery obejmujące go jako substancję weterynaryjną i wszystkie cztery w stałym połączeniu z adrenaliną. Zero dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi jest prawdziwym zerem: ten sam rejestr, przeszukiwany w ten sam sposób, zwraca 82 rekordy dla chlorowodorku lidokainy, z czego 80 oznaczonych jako przeznaczone dla ludzi, oraz 43 produkty dla paracetamolu. Jeśli rejestr zawiera produkt leczniczy stosowany u ludzi zawierający prokainę, to figuruje on jako benzylopenicylina prokainowa — inna substancja czynna, w której prokaina jest przeciwjonem. Nic z tego nie zmienia statusu materiału na tej stronie, który jest odczynnikiem, a nie lekiem w jakiejkolwiek kategorii dostępności.

Czy istnieje zharmonizowana europejska klasyfikacja zagrożeń?

Odpowiedź częściowa, wskazujemy która część. Prokaina nie znajduje się na zharmonizowanej liście substancji sklasyfikowanych pod kątem rakotwórczości, mutagenności lub toksycznego wpływu na rozrodczość, a ten pomiar ma działające kontrole — to samo zapytanie zwraca wpisy dla formaldehydu i akryloamidu. Skoro 22,8% zgłaszających samodzielnie klasyfikuje tę sól jako Repr. 1A, to brak jest znaczący: wpis dotyczący toksycznego wpływu na rozrodczość stanowi opinię dostawcy, a nie zharmonizowane prawo. Czy istnieje jakikolwiek zharmonizowany wpis na innej, nienależącej do grupy CMR podstawie — tego nie ustaliliśmy, ponieważ nie mogliśmy zbudować działającej kontroli dla tego pytania, a tam, gdzie nie możemy zbudować kontroli, nie podajemy zera.

Dlaczego sól jest klasyfikowana surowiej niż zasada?

Ponieważ więcej firm ją zgłosiło. Sól ma przypisane Niebezpieczeństwo, kategorię 3 ostrej toksyczności doustnej i trzy dodatkowe klasy zagrożenia, na podstawie 158 raportów z 11 zgłoszeń. Zasada ma przypisane Uwaga i kategorię 4 ostrej toksyczności doustnej, od jednej firmy, która złożyła jedno zgłoszenie. Różnica 15% w masie cząsteczkowej nie zmienia kategorii toksyczności ostrej i nic w rekordzie nie wskazuje, że powinna. Różnica dotyczy tego, kto zgłaszał, a nie tego, jak działa substancja. Ten materiał jest solą, więc obowiązuje klasyfikacja soli, ostrzejsza z dwóch.

Czy istnieje jedno skonsolidowane źródło, które mogę przeczytać zamiast tej strony?

Jeśli chodzi o chemię — tak, i jest to najlepszy pojedynczy dokument na temat tego związku: 64-stronicowy profil monograficzny chlorowodorku prokainy opublikowany w 1999 roku, obejmujący tożsamość, pełny zestaw widm, metody oznaczania, trwałość i syntezę [6]. Powstał przed literaturą dotyczącą elektrorozpylania z sekcji 6 i pracami elektroanalitycznymi z sekcji 7, a dostęp do niego jest płatny, ale jako skonsolidowana charakterystyka samej soli nic innego w literaturze nawet się do niego nie zbliża.

Czy dostarczają Państwo dokumentację partii?

Zamówienia w skali kilogramowej są dostarczane ze świadectwem analizy partii. Zakres tego, co świadectwo obejmuje, a czego nie, określono w sekcji 14, łącznie z pozycjami, których nie certyfikujemy: postacią stałą, zawartością wody oraz — najważniejszą dla tego związku — zawartością kwasu 4-aminobenzoesowego. Wolimy nazwać tę lukę, niż pozwolić, by świadectwo sugerowało zakres, którego nie ma.

Bibliografia

Rekordy w rejestrze

1. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 5795, Procaine Hydrochloride." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/5795.
2. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 4914, Procaine." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/4914.
3. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 978, 4-Aminobenzoic Acid." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/978.
4. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 2337, Benzocaine." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/2337.
5. National Center for Biotechnology Information. 2026. "PubChem Compound Summary for CID 4913, Procainamide." PubChem. https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/4913.

Źródła monograficzne i farmakopealne

6. Florey, Klaus, ed. 1999. "Procaine Hydrochloride." In Analytical Profiles of Drug Substances and Excipients, 395-458. Academic Press. https://doi.org/10.1016/s0099-5428(08)60628-0.
7. United States Pharmacopeial Convention. b.d. "Procaine Hydrochloride." USP-NF, monografia m69390. https://doi.org/10.31003/uspnf_m69390_04_01.
8. United States Pharmacopeial Convention. b.d. "Procaine Hydrochloride Injection." USP-NF, monografia m69400. https://doi.org/10.31003/uspnf_m69400_04_01.
9. United States Pharmacopeial Convention. b.d. "Procaine Hydrochloride and Epinephrine Injection." USP-NF, monografia m69440. https://doi.org/10.31003/uspnf_m69440_04_01.

Dokumenty regulacyjne i wykazy

10. European Chemicals Agency. 2026. "Procaine hydrochloride — substance information, EC 200-077-2; registration dossier 18943." ECHA. https://echa.europa.eu/registration-dossier/-/registered-dossier/18943.
11. Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. 2026. "Rejestr Produktów Leczniczych — substancja czynna Procaini hydrochloridum." https://rejestry.ezdrowie.gov.pl/rpl/search/public.
12. World Anti-Doping Agency. 2026. "World Anti-Doping Code International Standard: Prohibited List 2026." WADA. https://www.wada-ama.org/en/prohibited-list.
13. Minister Zdrowia. 2024–2026. "Wykaz substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych" — consolidated text and the two subsequent amending regulations. Internetowy System Aktów Prawnych. https://isap.sejm.gov.pl/.
14. United States Drug Enforcement Administration, Diversion Control Division. 2026. "Controlled Substances — Alphabetical Order." https://www.deadiversion.usdoj.gov/schedules/orangebook/c_cs_alpha.pdf.
15. European Union. 2026. "Commission Regulation (EU) No 37/2010 on pharmacologically active substances and their classification regarding maximum residue limits in foodstuffs of animal origin," consolidated text of 1 January 2026. EUR-Lex. https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2010/37(1)/2026-01-01.

Postać soli, stan stały i krystalografia

16. Rose, H. A. 1958. "Crystallographic Properties of Procaine Hydrochloride." Acta Crystallographica 11 (4): 300-301. https://doi.org/10.1107/s0365110x58000736.
17. Olivera, María Eugenia, María Veronica Ramírez Rigo, Ana Karina Chattah, Patricia Rebeca Levstein, Miria Baschini, and Ruben Hilario Manzo. 2003. "Solution and Solid State Properties of a Set of Procaine and Procainamide Derivatives." European Journal of Pharmaceutical Sciences 18 (5): 337-348. https://doi.org/10.1016/s0928-0987(03)00036-8.
18. Panić, Jovana, Aleksandar Tot, Patrik Drid, Slobodan Gadžurić, and Milan Vraneš. 2021. "Design and Analysis of Interactions in Ionic Liquids Based on Procaine and Pharmaceutically Active Anions." European Journal of Pharmaceutical Sciences 166: 105966. https://doi.org/10.1016/j.ejps.2021.105966.
19. Hoerner, Elisabeth, Ottokar Stundner, Anna Seisl, Heidi Fiegl, and Lukas Gasteiger. 2025. "Crystallization of Mixtures of Local Anesthetics with and without Select Adjuvants: A Semiquantitative Light Microscopy Analysis." Regional Anesthesia & Pain Medicine 50 (1): 59-64. Rok wydania: 2025; dokumentacja rejestracyjna zawiera datę wydania z 2024 roku, a rozbieżność została zgłoszona, ale nie rozwiązana. https://doi.org/10.1136/rapm-2023-105229.

Hydroliza: kinetyka, mechanizm i produkt rozkładu

20. Terp, P. 1949. "Hydrolysis of Procaine in Aqueous Buffer Solutions." Acta Pharmacologica et Toxicologica 5 (4): 353-362. https://doi.org/10.1111/j.1600-0773.1949.tb03399.x.
21. Aven, Manuel, and Francis F. Foldes. 1951. "The Chemical Kinetics of Procaine and Chloroprocaine Hydrolysis." Science 114 (2956): 206-208. https://doi.org/10.1126/science.114.2956.206-b.
22. Siegel, F. P., F. D. Hiter, S. V. Susina, and M. I. Blake. 1964. "Stability of Procaine in Deuterium Oxide." Journal of Pharmaceutical Sciences 53 (8): 978-979. https://doi.org/10.1002/jps.2600530838.
23. Al-Blewi, Fawzia Faleh, Hamad A. Al-Lohedan, M. Z. A. Rafiquee, and Zuheir A. Issa. 2013. "Kinetics of Hydrolysis of Procaine in Aqueous and Micellar Media." International Journal of Chemical Kinetics 45 (1): 1-9. Rok wydania: 2013; dokumentacja rejestracyjna zawiera datę wydania z 2012 roku, a rozbieżność została zgłoszona, ale nie rozwiązana. https://doi.org/10.1002/kin.20735.
24. Büsing, Gerhard, and Hartmut Grigat. 1988. "The Azo Dye from 4-Aminobenzoic Acid and Thymol — Proof of 4-Aminobenzoic Acid as a Decomposition Product of Procaine." Archiv der Pharmazie 321 (7): 433. https://doi.org/10.1002/ardp.19883210716.
25. Badea, Irinel, Dana Moja, and Luminita Vladescu. 2002. "Determination of para-Aminobenzoic Acid, a Degradation Product of Procaine Hydrochloride, by Zero-Crossing First-Derivative Spectrometry." Analytical and Bioanalytical Chemistry 374 (1): 51-53. https://doi.org/10.1007/s00216-002-1446-0.
26. Galais, Ph., C. Dauphin, D. Pradeau, and A. Chevallier. 2000. "Assay of paraKwas -aminobenzoesowy powstały w wyniku hydrolizy prokainy w roztworze CP1B. Chromatographia 52 (1-2): 115-119. https://doi.org/10.1007/bf02490804.

Fragmentacja, chromatografia i elektroanaliza

27. Xia, Hanxue, Yong Zhang, Julius Pavlov, Freneil B. Jariwala, and Athula B. Attygalle. 2016. "Competitive Homolytic and Heterolytic Decomposition Pathways of Gas-Phase Negative Ions Generated from Aminobenzoate Esters." Journal of Mass Spectrometry 51 (3): 245-253. https://doi.org/10.1002/jms.3740.
28. Khalil, S. K. Wahba, and W. H. Shelver. 1976. "High-Speed Liquid Chromatographic Determination of Procaine in Pharmaceuticals." Journal of Pharmaceutical Sciences 65 (4): 606-608. https://doi.org/10.1002/jps.2600650434.
29. Palafox, M. Alcolea. 1992. "A Comparative Study of the Procaine–H⁺ Structures. Interpretation of the Procaine Hydrochloride Spectra by AM1." Journal of Molecular Structure: THEOCHEM 262: 7-20. https://doi.org/10.1016/0166-1280(92)85094-2.
30. Özbek, Oguz, and Onur Cem Altunoluk. 2024. "Potentiometric Determination of the Local Anesthetic Procaine in Pharmaceutical Samples." Analytical Biochemistry 695: 115657. https://doi.org/10.1016/j.ab.2024.115657.
31. Pysarevska, Solomiya, Serhiy Plotycya, and Liliya Dubenska. 2021. "Voltammetry of Local Anesthetics: Theoretical and Practical Aspects." Critical Reviews in Analytical Chemistry 51 (4): 339–352. Rok wydania 2021; rekord rejestracyjny podaje datę wydania 2020. https://doi.org/10.1080/10408347.2020.1729691.
32. de Jong, Mats, Nick Sleegers, Anca Florea, Joren Van Loon, Alexander L. N. van Nuijs, Nele Samyn, and Karolien De Wael. 2019. "Unraveling the Mechanisms behind the Complete Suppression of Cocaine Electrochemical Signals by Chlorpromazine, Promethazine, Procaine, and Dextromethorphan." Analytical Chemistry 91 (24): 15453–15460. https://doi.org/10.1021/acs.analchem.9b03128.
33. Vannoy, Kathryn J., Lynn E. Krushinski, Edgar F. Kong, and Jeffrey E. Dick. 2022. "Reagentless Voltammetric Identification of Cocaine from Complex Powders." Analytical Chemistry 94 (37): 12638–12644. https://doi.org/10.1021/acs.analchem.2c01630.
34. Xie, Yu, Jinhao Lai, Xi Yan, and Kalle Salminen. 2026. "Multiplexed Electrochemical Aptasensor on a Nanoporous Electrode: Towards Sensitive and Anti-Fouling Detection of Procaine, ATP and Adenosine in Biofluids." Talanta 308: 129876. https://doi.org/10.1016/j.talanta.2026.129876.

Hydroliza enzymatyczna i kontekst koński

35. Jewell, Christopher, Chrisita Ackermann, N. Ann Payne, Gwendolyn Fate, Richard Voorman, and Faith M. Williams. 2007. "Specificity of Procaine and Ester Hydrolysis by Human, Minipig, and Rat Skin and Liver." Drug Metabolism and Disposition 35 (11): 2015-2022. https://doi.org/10.1124/dmd.107.015727.
36. Tobin, T., J. W. Blake, C. Y. Tai, L. Sturma, and S. Arnett. 1976. "Pharmacology of Procaine in the Horse: Procaine Esterase Properties of Equine Plasma and Synovial Fluid." American Journal of Veterinary Research 37 (10): 1165-1170. https://doi.org/10.2460/ajvr.1976.37.10.1165.
37. Stevenson, A. J., M. P. Weber, F. Todi, M. Mendonca, J. D. Fenwick, L. Young, et al. 1992. "Determination of Procaine in Equine Plasma and Urine by High-Performance Liquid Chromatography." Journal of Analytical Toxicology 16 (2): 93-96. Dwunastu autorów; pierwszych sześciu jest wymienionych. https://doi.org/10.1093/jat/16.2.93.