Fenothiaziniumkleurstof, geleverd voor identiteitsbevestiging, methodeontwikkeling en gebruik als reagens in methoden die een getal opleveren. Uitsluitend laboratoriumreagens en analytisch referentiemateriaal — niet voor menselijke of dierlijke consumptie en geen geneesmiddel, ook al is dit molecuul de werkzame stof van een toegelaten geneesmiddel in Polen, de Europese Unie en de Verenigde Staten.
CXKWCBBOMKCUKX-UHFFFAOYSA-MAfgewogen 1000 mg, één partij, met documentatie die de geleverde vorm, de methode van gehaltebepaling en de omstandigheden van elke vermelde meting aangeeft. Volledige registergegevens, de hydraatberekening, de analyse van de kleurstofzuiverheid, gepubliceerde methodesjablonen en 36 geciteerde bronnen staan hieronder.
Verzendkosten worden eenmaal per bestelling berekend, niet per artikel — meer artikelen aan deze bestelling toevoegen verhoogt de verzendkosten niet.
Productindeling — lees dit voordat u bestelt. Dit artikel is een chemisch reagens en analytisch referentiemateriaal. Het is niet een geneesmiddel, voedingssupplement, levensmiddel, diervoeder, nieuw voedingsmiddel of cosmetisch product, en het is niet bestemd voor menselijke of dierlijke consumptie of voor welke toediening in vivo dan ook. Het wordt uitsluitend geleverd aan laboratoria, onderzoeksinstellingen en professionele gebruikers voor analytisch, chromatografisch en methodeontwikkelingswerk in vitro. Wetenschappelijke bevindingen die op deze pagina worden samengevat, beschrijven stoffen die zijn onderzocht in gepubliceerd laboratorium- en klinisch onderzoek; ze worden hier vermeld als bibliografische feiten over die literatuur en zijn niet bedoeld als productclaims, doseringsadvies of aanbeveling voor enig gebruik van dit reagens.
Een zuiverheidspercentage bij een thiazinekleurstof is op drie onafhankelijke assen tegelijk onderbepaald. Lees de secties 3, 4 en 6 voordat u bestelt. Ten eerste: procent van welke massa: het watervrije chloride is 319,85 g·mol−1 en het trihydraat 373,90, een verschil van 16,9 %, en elke vorm heeft een eigen CAS-nummer, een eigen registerrecord en een eigen toxicologische dataset [1][2][35][36]. Zonder waterbepaling laat een afgewogen 1000 mg zich niet omrekenen naar een molaire concentratie. Ten tweede, zuiverheid op welke manier gemeten: historische kleurstofbepalingen rapporteren kleurstofgehalte, wat geen chromatografische zuiverheid is, en de klassieke metingen van azuur B in commercial methyleenblauw werden juist uitgevoerd omdat commercieel materiaal niet homogeen was [14][15]. Azuur B is tegelijk een syntheseverwante verontreiniging en een metaboliet, en het is zelf farmacologisch actief [20]. Ten derde, de fotometrische controle is niet lineair: methyleenblauw bevindt zich in een concentratieafhankelijk monomeer–dimeer–aggregaatevenwicht [23][24][25], zodat één molaire absorptiecoëfficiënt het systeem buiten een smal concentratievenster niet beschrijft — en het register zelf vermeldt 668 en 688 nm for the same trihydrate, while the pharmacopoeial purity assay is read at 663 nm [1][10]. The intense chromophore makes the measurement easy. It does not make it decisive.
CXKWCBBOMKCUKX-UHFFFAOYSA-M watervrij zout; trihydraat XQAXGZLFSSPBMK-UHFFFAOYSA-M; cation RBTBFTRPCNLSDE-UHFFFAOYSA-NDeze pagina beschrijft methyleenblauw, geleverd als analytisch referentiemateriaal en laboratoriumreagens: een afgewogen hoeveelheid van één geïdentificeerde stof, bedoeld als vergelijkingspunt waartegen een ander monster wordt gemeten, of als reagens van gedefinieerde kwaliteit in een methode waarvan de uitkomst een getal is.
Die tweede rol maakt deze verbinding anders dan het grootste deel van de catalogus. Methyleenblauw is niet alleen een analyt; het is een instrument. Het is het kleurvormende reagens in de klassieke spectrofotometrische bepaling van sulfide in water [33] en in recent werk over sulfaanzwavel [32]; het is een redoxindicator, blauw in de geoxideerde toestand en kleurloos als de gereduceerde leucovorm; het is een fotoredoxkatalysator in de synthetische fotochemie [25]; en het is een bestanddeel van de Romanowsky-kleuringen waarop een eeuw hematologische diagnostiek rust [19]. In elk van die rollen hangt het getal dat aan het eind wordt verkregen af van de kwaliteit van de kleurstof aan het begin, en een reagens dat deels uit water en deels uit azuurkleurstoffen bestaat, faalt niet opvallend. Het levert een licht onjuiste helling op, voor onbepaalde tijd.
De verbinding is daarnaast, los daarvan, een toegelaten geneesmiddelstof — in Polen en in de hele Europese Unie als Proveblue en in de Verenigde Staten als ProvayBlue, geïndiceerd voor verworven methemoglobinemie [6]. Niets wat hier wordt aangeboden is dat geneesmiddel. Het materiaal op deze pagina is een laboratoriumchemicalie, geleverd onder de voorwaarden in sectie 16.
Drie dingen bepalen of een bepaalde fles methyleenblauw voor een van beide doelen kan dienen, en geen van de drie wordt beslist door een percentage op een etiket. Welk hydraat in de fles zit bepaalt wat een afgewogen massa betekent (sectie 3). Hoe de zuiverheid werd bepaald bepaalt of de nauw verwante azuurkleurstoffen als verontreiniging werden meegeteld of stilzwijgend in het resultaat werden opgenomen (sectie 4). Bij welke concentratie en golflengte de absorbantie werd gemeten bepaalt of een fotometrische controle überhaupt iets betekent (sectie 6). Dat zijn drie specifieke velden op een certificaat, en het zijn precies de drie die een leverancier van technische kleurstof geen reden heeft in te vullen.
De voorwaarden waaronder dit en elk ander referentiemateriaal hier wordt geleverd, zijn samengebracht in de categorie referentiestandaarden.
| INN | Methylthioninium chloride |
|---|---|
| Gangbare namen | Methyleenblauw; methylthioninii chloridum; tetramethylthioninechloride; Zwitsers blauw; solvent blue 8 |
| CAS-registernummer | 61-73-4, watervrij. Het trihydraat is 7220-79-3 en is een afzonderlijk registerobject |
| Vervangen CAS-nummers | Elf vervallen nummers staan in het record, waaronder 1341-90-8, 12262-49-6, 6476-03-5 en 97130-83-1 — het laatste als vervallen vermeld en tegelijk aanwezig als actuele identificator [1] |
| Verwante CAS-nummers | 150645-86-6 voor poly(methyleenblauw) en 39612-13-0 voor het dimeer — afzonderlijke stoffen, geen synoniemen |
| EC-nummer | 200-515-2, plus lijstnummer 686-172-3 [4] |
| ECHA-registervermelding | 100.000.469, recordnaam Methylthioninium chloride [4] |
| PubChem CID | 6099 [1] |
| UNII (FDA) | 8NAP7826UB |
| ChEBI | CHEBI:6872 |
| ChEMBL | CHEMBL405110 watervrij, en CHEMBL550495 |
| DrugBank | DB09241 |
| KEGG | C00220 |
| DSSTox | DTXSID0023296 watervrij. Het trihydraat heeft een eigen own identificator, DTXSID0025600 [36] |
| NCI Thesaurus | C644 en C175730 |
| Wikidata | Q422134 |
| Colour Index | C.I. 52015; C.I. Basic Blue 9 |
| Douanetarief | HTS 3204.13.45.00, synthetische organische kleurstoffen, basische kleurstoffen |
| Ontbreekt in het record | Geen HMDB-accessienummer, geen Nikkaji-nummer, geen MDL-nummer — vastgesteld door inventarisatie van alle 32 identificatorrubrieken, niet door tekstzoeken [1] |
| IUPAC, berekend | [7-(dimethylamino)fenothiazine-3-ylideen]-dimethylazaniumchloride |
|---|---|
| IUPAC, ECHA-record | 3,7-bis(dimethylamino)-5λ4-fenothiazine-5-yliumchloride |
| SMILES | CN(C)C1=CC2=C(C=C1)N=C3C=CC(=[N+](C)C)C=C3S2.[Cl-] |
| Isomere SMILES | Teken voor teken identiek aan het bovenstaande — een onafhankelijke bevestiging dat het record geen stereochemische laag heeft |
| InChI | InChI=1S/C16H18N3S.ClH/c1-18(2)11-5-7-13-15(9-11)20-16-10-12(19(3)4)6-8-14(16)17-13;/h5-10H,1-4H3;1H/q+1;/p-1 |
| InChIKey | CXKWCBBOMKCUKX-UHFFFAOYSA-M |
| Berekende descriptoren | TPSA 43,9 Å2 · donoren 0 · acceptoren 4 · draaibare bindingen 1 · zware atomen 21 · complexiteit 483 · formele lading 0 · aantal isotopenatomen 0 · covalent gebonden eenheden 2 |
Twee rijen wegen zwaarder dan ze lijken. Covalent gebonden eenheden: 2 is het register dat in zijn eigen vocabulaire stelt dat dit een salt is — een organisch kation en een chloride-ion, niet één covalent molecuul. Alles in sectie 3 volgt uit dat ene gehele getal. En de identiteit van SMILES en isomere SMILES is de machineleesbare manier om te zeggen dat er geen stereochemie vast te leggen is, wat in sectie 7 vervolgens wordt bevestigd aan de hand van de vier stereodescriptortellers.
Eén naamgevingskwestie verdient een eigen alinea, omdat het de kortste weg naar de verkeerde stof is. C.I. 52015 is een Colour Index-nummer. Het identificeert een kleurstof in de index van kleurstoffen die worden gebruikt door de textiel-, inkt- en kleuringsbranche. Het is geen toelating als levensmiddelenadditief, het is geen E-nummer en het zegt niets over farmacopeekwaliteit. Methyleenblauw heeft geen E-nummer; getallen die erop lijken, circuleren in commerciële vermeldingen en lijken verminkte weergaven van het Colour Index-nummer te zijn. De blauwe levensmiddelenkleurstoffen in het Europese systeem zijn E131 Patentblauw V, E132 indigotine en E133 Briljantblauw FCF, en deze stof is geen van de drie. De nomenclatuur van de familie van methyleenblauw, azuur en violet is al meer dan een eeuw verward en is als zodanig besproken in een overzicht [18] — wat de praktische reden is om identiteit te verankeren op CAS-nummer en InChIKey in plaats van op een handelsnaam of een kleurnaam.
Vraag een register naar methyleenblauw en u krijgt antwoord van drie verschillende objecten, elk met een eigen molecuulformule, een eigen massa en een eigen hashsleutel. Het zijn geen drie beschrijvingen van één ding. Het zijn drie dingen, en een op een balans afgewogen hoeveelheid behoort tot precies één ervan.
| Form | Formula | Molecuulmassa | Mono-isotopische massa | InChIKey |
|---|---|---|---|---|
| Watervrij chloride, CID 6099, CAS 61-73-4 | C16H18ClN3S | 319,9 (319,85 herberekend) | 319.0909965 Da | CXKWCBBOMKCUKX-UHFFFAOYSA-M |
| Trihydraat, CID 104827, CAS 7220-79-3 | C16H24ClN3O3S | 373,90 | 373.1226905 Da | XQAXGZLFSSPBMK-UHFFFAOYSA-M |
| Alleen het kation, CID 4139 | C16H18N3S+ | 284,40 | 284.12214376 Da | RBTBFTRPCNLSDE-UHFFFAOYSA-N |
De berekening die volgt is het hele probleem. Het trihydraat is zwaarder dan het watervrije zout met een factor 373,90 / 319,85 = 1,1690, dat is 16,9 %. Duizend milligram van het trihydraat bevat 855.4 mg watervrij-equivalent zout, en 760,6 mg van het kation dat feitelijk de kleur en de redoxchemie draagt. Een kalibratiecurve die wordt opgesteld door trihydraat af te wegen en met de watervrije massa te rekenen, zit er bijna een vijfde naast, in een richting die er in de grafiek volkomen aannemelijk uitziet.
De hydratatie is geen administratieve eigenaardigheid; het is een structureel feit met drie onafhankelijke sporen in registers. Het trihydraat heeft een eigen CAS-nummer, 7220-79-3 [2][35]. Het heeft een eigen DSSTox-identificator, DTXSID0025600, en een eigen dataset van het toxicologieprogramma, los van het watervrije record [36]. En van een pentahydrate is in 1973 een opgeloste eenkristalstructuur gepubliceerd [12] — dus ten minste drie hydratatietoestanden van dit zout zijn openbaar vastgelegd. Het ECHA-stofrecord voor EG 200-515-2 maakt stilzwijgend hetzelfde punt vanuit een andere richting: onder de IUPAC-namen die het voor één vermelding draagt, staat bleu de methylene pentahydrate, naast de watervrije namen [4]. Meerdere hydratatietoestanden, één regelgevende identiteit.
Onduidelijkheid over zout en solvaat is niet uniek voor deze verbinding, maar methyleenblauw maakt ongewoon slecht duidelijk welke vorm het is. Waar een product procaïnehydrochlorideheet, staat het tegenion in de naam en rekent geen enkele gebruiker per ongeluk met de vrije base. Waar een verbinding normaal als een specifiek zout wordt verhandeld, zoals bij sildenafil en het citraat ervan, is het massaverschil groot genoeg dat de conventie vastligt en zichtbaar is. Hier wordt hetzelfde woord, methyleenblauw, zonder onderscheid gebruikt voor het watervrije chloride, voor het trihydraat, voor materiaal met onvermeld watergehalte en, in oudere commerciële praktijk, voor het dubbelzout met zinkchloride — een vorm die wordt genoemd in de productiebeschrijving in het registerrecord zelf [1] en centraal staat in een hele reeks metingen aan commerciële monsters [14]. Het register vermeldt zelfs zonder omhaal dat de stof dubbelzouten vormt.
Watergehalte is daarom een specificatieveld, geen voetnoot. De vergelijking die binnen deze catalogus de moeite waard is, is alpha-GPC, waar hygroscopiciteit het eerste is wat iedereen leert die met het materiaal werkt en waar een massa zonder watergetal als voorlopig geldt. Methyleenblauw is hetzelfde probleem met een zelfverzekerder etiket: de kleurstof ziet er stabiel, droog en eenduidig uit, en toch is het verschil tussen de hydraten groter dan de meeste specificaties voor verontreinigingen.
Wat u op een certificaat moet eisen, in één regel. De geleverde vorm (watervrij, trihydraat of vermeld watergehalte), de methode waarmee het water werd bepaald (Karl Fischer-titratie of thermogravimetrie) en de basis waarop het gehaltepercentage wordt uitgedrukt (als watervrij zout, als hydraat zoals afgewogen, of als kleurstofgehalte). Drie velden. Zonder die velden is een molaire concentratie afgeleid van een afgewogen massa een schatting met een spreiding van 17 %.
Kleurstoffen hebben een eigen meettraditie, en die sluit niet aan op de traditie die voor referentiestandaarden wordt gebruikt. Het traditionele getal is kleurstofgehalte: de fractie van het poeder die kleurstof is, bepaald door titratie of door absorbantie tegen een referentie. Het kleurstofgehalte zegt niets over welke kleurstof. Een monster kan 98 % kleurstof zijn en toch meerdere kleurstoffen bevatten.
Bij deze specifieke kleurstof wordt dat gat ingenomen door een concrete, benoemde familie. Opeenvolgende demethylering van methyleenblauw levert azure B (trimethyl), azure A (dimethyl), azure C (monomethyl) en ten slotte thionineop; het verwante methyleenviolet behoort tot hetzelfde chemische en nomenclatorische cluster [18]. Deze verbindingen ontstaan tijdens de synthese, ze ontstaan bij opslag en ze ontstaan in vivo als metabolieten. Ze zijn bovendien, weinig behulpzaam voor wie de zaken gescheiden wil houden, de beoogde bestanddelen van de Romanowsky-kleuringen, waarin de verhouding van methyleenblauw tot azuur B de parameter is die de kleuring laat werken [19].
Het sterkste afzonderlijke bewijs dat commercieel methyleenblauw geen homogeen materiaal is, is een directe meting, en die is bijna vijftig jaar oud. Lillie en Donaldson maten het azuur B-gehalte van commerciële monsters van zinkchloride-methyleenblauw en publiceerden het als zodanig [14]. In een begeleidend artikel beschreef dezelfde groep de bereiding van materiaal met weinig azuur B uit commercieel medicinaal methyleenblauw door oxidatie met heet zuur dichromaat [15] — een procedure die alleen bestaat omdat materiaal dat al werd verkocht als medicinal kwaliteit genoeg azuur B bevatte om verwijdering nodig te maken. Anderhalf decennium eerder hadden Nerenberg en Fischer preparatieve scheidingen van thionine, azuur A, azuur B en methyleenblauw van elkaar gepubliceerd [16], wat dezelfde vaststelling is vanaf de andere kant: deze stoffen reizen samen en moeten doelbewust uit elkaar worden gehaald.
De azuren zijn geen inerte ballast. Azuur B remt acetylcholinesterase en butyrylcholinesterase zelf, en het is tegelijk een metaboliet van methyleenblauw [20]. Die combinatie is het moeilijkst denkbare geval voor een verontreinigingsspecificatie: dezelfde species die in de flacon moet worden beperkt, is ook de species die stroomafwaarts in elk biologisch experiment wordt verwacht, zodat de aanwezigheid ervan niet als irrelevant kan worden afgedaan en niet eenduidig aan één oorsprong kan worden toegeschreven.
Er bestaat een gevestigde regeling voor precies dit probleem, en het is goed die te kennen voordat u leveranciers vergelijkt. De Biological Stain Commission voert een certificeringsprogramma uit waarin ingediende kleurstofpartijen worden geanalyseerd en op prestaties getest, en gecertificeerde partijen dragen het merk van de Commission met een partijnummer; de gebruikte analytische procedures zijn in de open literatuur gepubliceerd [17]. Een door de Commission gecertificeerde partij beantwoordt een vraag over kleurprestaties en kleurstofsamenstelling. Dat is niet dezelfde vraag als chromatografische zuiverheid voor een referentiestandaard, en evenmin dezelfde vraag als overeenstemming met een farmacopeemonografie, die identiteitstests, een gehaltebepaling en gespecificeerde limieten vastlegt. Drie verschillende certificaten, drie verschillende betekenissen, die allemaal rechtmatig “methyleenblauw” beschrijven.
| Kwaliteit of claim | Wat wordt gemeten | Wat het niet beslist |
|---|---|---|
| Technische of industriële kleurstof | Kleursterkte tegen een werkreferentie; vaak niets anders | Identiteit van de kleurstof, watergehalte, anorganisch residu, zware metalen |
| Biologische kleurstof, gecertificeerd door de Commission | Kleurstofgehalte en kleurprestaties volgens gepubliceerde procedures [17] | Chromatografische zuiverheid uitgedrukt als oppervlakteprocent; het exacte watergehalte van de partij |
| Farmacopeekwaliteit | Identiteit, gehaltebepaling en gespecificeerde verontreinigingslimieten volgens een monografie [10] | Niets over een partij die buiten die monografie wordt verkocht — de claim is slechts zo goed als de genoemde monografie en het partijnummer |
| Kaal percentage in een vermelding | Ongedefinieerd zonder vermelde methode | Alles hierboven |
Daarom is een zuiverheidsgetal overal in deze catalogus slechts een halve specificatie. Bij modafinil doet de toevoeging met HPLC echt werk, omdat ze een meting in oppervlakteprocent met een scheiding erachter benoemt. Bij een kleurstof kan hetzelfde kale getal kleurstofgehalte betekenen, en kleurstofgehalte is verenigbaar met meerdere kleurstoffen tegelijk. En waar voor een stof een veelgebruikte farmacopeemonografie bestaat — paracetamol is het voor de hand liggende voorbeeld — bepaalt de monografie, niet de leverancier, wat de gehaltebepaling betekent. Voor methyleenblauw bestaan monografieën [10] en het register zelf legt de farmacopeeprocedures voor identiteit en zuiverheid vast: infraroodabsorptie tegen een referentie voor de identiteit, en spectrofotometrie in het zichtbare gebied bij 663 nm tegen standaarden voor de chemische zuiverheid, naast een oudere titrimetrische gehaltebepaling van de stof in geneesmiddelmatrices [1].
De meeste verbindingen in deze catalogus zijn moeilijk te detecteren. Deze is het tegendeel: een sterk gekleurd kation met een absorptiemaximum in het rood, met het oog zichtbaar bij micromolaire concentraties en kwantificeerbaar op elke fotometer voor het zichtbare gebied. De verleiding die daaruit volgt, is kleur als identiteit te behandelen. Dat is het niet.
Elk lid van de fenothiaziniumfamilie absorbeert in hetzelfde gebied en ziet er in oplossing blauw uit: azuur A, azuur B, azuur C, thionine, toluïdineblauw O, methyleenviolet. Ze verschillen in de mate van N-methylering op dezelfde tricyclische kern, en elke opeenvolgende demethylering verschuift het maximum met tientallen nanometers, niet met honderden. Een zichtbaar spectrum beperkt dus de familie en selecteert niet het lid — en dit is precies de familie die om de in sectie 4 genoemde redenen samen met methyleenblauw in echte monsters voorkomt.
| Observation | Wat het bewijst | Wat het open laat |
|---|---|---|
| Diepblauwe oplossing | Er is een thiazine- of verwante polymethinechromofoor aanwezig | Welke, en in welke verhouding |
| Absorptiemaximum rond 660–670 nm | Consistent met het tetramethyllid | Azuur B overlapt aanzienlijk; mengsels verschuiven het schijnbare maximum |
| Absorbantieverhouding bij twee golflengten | Gevoelig voor de samenstelling — bruikbaar als screening | Verstoord door de dimeerband (sectie 6), dus op zichzelf niet diagnostisch |
| Chromatografische scheiding met massadetectie | Scheidt methyleenblauw van azuur A, B en C en identificeert elk aan de hand van de massa [21] | Vereist een referentie voor elke te kwantificeren species |
| Infraroodabsorptie tegen een referentie | Identiteitstest van de farmacopee [1] | Vereist een authentiek referentiespectrum van dezelfde vaste vorm |
De catalogus biedt hier twee nuttige contrasten. Bij bromantane beslist één halogeenisotopenpatroon de identiteit uit een massaspectrum zonder enige chromatografie — het molecuul kondigt zichzelf aan. Bij mebicar geldt het andere uiterste: geen bruikbare chromofoor, geen ioniseerbare groep, niets wat een conventionele detector kan zien. Methyleenblauw is het derde geval, en het minst intuïtieve. Het is triviaal te detectable en hardnekkig moeilijk te confirm, omdat alles waarmee het waarschijnlijk wordt verward even zichtbaar en even blauw is.
De tweede valkuil volgt rechtstreeks uit de eerste. Wie besloten heeft een sterk absorberende kleurstof via absorbantie te kwantificeren, grijpt naar een molaire absorptiecoëfficiënt en de wet van Beer. Voor methyleenblauw geldt dat verband slechts in een smal venster, en het faalt op een manier die vloeiende, geloofwaardige, onjuiste getallen oplevert.
Methyleenblauw associeert in oplossing met zichzelf. De monomeerband rond 664 nm gaat gepaard met een dimeerband rond 610–615 nm, en de verhouding tussen beide verandert met de concentratie. De kinetiek van het monomeer–dimeerevenwicht in water werd in 1979 met flitsmethoden gekarakteriseerd [23]; hetzelfde evenwicht is sindsdien aangetoond in alcoholen, met dimeren en hogere aggregaten en een kritische aggregatieconcentratie die afzonderlijk werd bepaald voor methanol, ethanol, propanol en butanol [24]; en er is aangetoond dat de aggregatietoestand het gedrag van de verbinding als fotoredoxkatalysator verandert, wat een functioneel gevolg is en geen spectroscopische curiositeit [25]. Ionsterkte, temperatuur en de aanwezigheid van surfactanten of polyanionen verschuiven het evenwicht verder.
De praktische consequentie. Een verdunningsreeks van methyleenblauw geeft over een breed bereik geen rechte lijn door de oorsprong, omdat de fractie kleurstof die als monomeer aanwezig is verandert naarmate u verdunt. Een absorptiecoëfficiënt die bij één concentratie is bepaald, is niet overdraagbaar naar een andere, en een verhouding bij twee golflengten die als zuiverheidsindicator wordt gebruikt, verschuift met de verdunning, zelfs bij volkomen zuiver materiaal. Elk absorbantiegetal dat voor deze verbinding wordt vermeld, is betekenisloos zonder de concentratie, het oplosmiddel, de ionsterkte, de temperatuur, de weglengte en de golflengte waarbij het werd gemeten.
Er is ook geen enkele gezaghebbende golflengte om op te ankeren. Het registerrecord vermeldt “Absorptiemaximum: 668, 609 nm” in de ene vermelding en “UV-absorptiemaxima 688 en 609 nm” in een andere, beide toegeschreven aan het same trihydraat [1]. De farmacopeeprocedure voor zuiverheid meet bij 663 nm [1][10]. Dat zijn drie verschillende getallen voor de positie van één band, binnen bronnen die een laboratorium redelijkerwijs als gezaghebbend zou beschouwen. Wij rapporteren de onenigheid in plaats van een waarde te kiezen, omdat het kiezen van één waarde precies verbergt wat een koper moet weten.
Om dezelfde reden vermelden wij op deze pagina geen molaire absorptiecoëfficiënt. Eén getal zonder de bijbehorende omstandigheden zou een getal zijn dat stilzwijgend faalt, en wij konden geen primaire waarde onder vermelde omstandigheden verifiëren volgens de norm waaraan de rest van deze pagina wordt gehouden. De vergelijking binnen de catalogus is leerzaam: bij apigenin, een flavon met een goed gedragend ultravioletspectrum, is een absorptiecoëfficiënt redelijk overdraagbaar tussen laboratoria, omdat het molecuul bij werkconcentraties niet noemenswaardig stapelt. Bij een kationische kleurstof die dimeriseert, is dat niet zo.
Het molecuul is een vlak tricyclisch fenothiaziniumkation: een centrale thiazinering geflankeerd door twee benzeenringen, met een dimethylaminogroep op positie 3 en een andere op positie 7, en de positieve lading gedelokaliseerd over het geconjugeerde systeem. Het chloride-ion compenseert de lading. Die vlakheid is de structurele reden voor de in sectie 6 beschreven stapeling, en moderne kristallografie van een zinkchloridecomplex van de kleurstof maakt de π–π-interactie expliciet [13].
De stereochemie wordt door het register zonder enige dubbelzinnigheid vermeld. Letterlijk geciteerd, voor alle drie records [1][2][3]:
| Aantal gedefinieerde atoomstereocentra | 0 |
|---|---|
| Aantal ongedefinieerde atoomstereocentra | 0 |
| Aantal gedefinieerde bindingsstereocentra | 0 |
| Aantal ongedefinieerde bindingsstereocentra | 0 |
| Aantal isotoopatomen | 0 |
| Covalent gebonden eenheden | 2 — kation en chloride |
De verbinding is achiraal. Er zijn geen enantiomeren, er is geen optische rotatie te specificeren, chirale chromatografie heeft niets te scheiden, en elke bewering over rechtsdraaiend of linksdraaiend methyleenblauw is per definitie onjuist. Naast de tellers staan twee onafhankelijke bevestigingen: de isomere SMILES is identiek aan de canonieke SMILES, en het middelste blok van de InChIKey is UHFFFAOYSA in alle drie records, wat de standaardhash is voor een structuur zonder stereochemische laag.
Dit is het waard om duidelijk te zeggen, omdat het een hele klasse specificaties wegneemt die andere producten in deze catalogus werkelijk nodig hebben. Tadalafil heeft twee gedefinieerde stereocentra en dus vier stereo-isomeren met identieke exacte massa, en voor die verbinding moet het certificaat zeggen welke in de flacon zit. Hier heeft het certificaat over dit onderwerp niets te zeggen, en een leverancier die uit zichzelf een enantiomere zuiverheid voor methyleenblauw opgeeft, beschrijft iets wat niet bestaat. De specificatielast voor deze stof ligt in plaats daarvan volledig bij vorm, water en kleurstofsamenstelling.
De descriptoren wijzen de methode aan voordat enig experiment dat doet. Dit is een permanent kation met een formele positieve lading gedelokaliseerd over het ringsysteem, geen waterstofbrugdonoren, vier acceptoren, één draaibare binding en een berekende verdelingscoëfficiënt van 2,2 voor het vrije kation [3]. Het is geen neutraal molecuul waarvan de retentie met de pH van de mobiele fase kan worden afgestemd, en het is geen zwakke base die tussen vormen kan worden omgeschakeld. Het is bij elke pH geladen, en het blijft overal aan plakken.
| Techniek | Verdict | Reason |
|---|---|---|
| Omgekeerde-fase-HPLC met detectie in het zichtbare gebied | Werkt, met zorg | De chromofoor maakt detectie triviaal; de moeilijkheid is de scheiding van azuur A, B en C, en het tailen van pieken door interactie met resterende silanolen op de stationaire fase |
| HPLC gekoppeld aan tandem-massaspectrometrie | De referentiebenadering | Een gepubliceerde methode scheidt en kwantificeert methyleenblauw samen met azuur A, B en C op een C18-kolom van 150 × 2,1 mm met deeltjes van 5 µm, gevalideerd volgens de criteria van Beschikking 2002/657/EG van de Commissie [8], lineair over 1–500 µg·L−1 [21]. Een tweede gepubliceerde methode rapporteert een kwantificeringsgrens van 0,5 µg·kg−1 en terugvindingen van 73,0–108,3 % in een levensmiddelenmatrix [22] |
| Ionenpaar- of ionenwisselingschromatografie | Haalbaar alternatief | Een permanent kation past hier vanzelf; nuttig wanneer silanolinteractie de piekvorm op gewone omgekeerde fase bederft |
| Retentie bijstellen met de pH van de mobiele fase | Fails | De lading is structureel, niet het gevolg van protonering van een basisch centrum; pH schakelt haar niet uit |
| Gaschromatografie | Slecht geschikt | Een ionisch zout dat bij 100–110 °C ontleedt, komt niet in aanmerking voor verdamping, hoewel er in de gedeponeerde gegevens wel een GC-MS-referentiespectrum bestaat (sectie 10) [1] |
| Spectrofotometrie in het zichtbare gebied voor zuiverheid | Werkt alleen onder vermelde omstandigheden | De farmacopeeprocedure legt de golflengte vast op 663 nm tegen referentiestandaarden [1][10]; zonder vaste concentratie en omstandigheden laat het aggregatie-evenwicht van sectie 6 de meting verlopen |
| Infraroodabsorptie tegen een referentie | Standaard identiteitstest | Vastgelegd als identiteitsprocedure van de farmacopee [1]; vereist een authentiek referentiespectrum van dezelfde vaste vorm |
| Titrimetry | Klassiek, nog steeds voorgeschreven | Een titrimetrische gehaltebepaling van de stof in geneesmiddelmatrices staat vermeld onder de analytische methoden in het registerrecord [1] |
| Dunnelaagchromatografie van de azuren | Nuttig en goedkoop | De historische scheidingen van thionine en de azuren waren preparatief en chromatografisch [16]; een plaat toont een meercomponentenkleurstof onmiddellijk, nog voordat er een instrument wordt gereserveerd |
| Karl Fischer-titratie of thermogravimetrie | Niet optioneel | De enige manier om een afgewogen massa om te rekenen naar een molaire hoeveelheid, gezien sectie 3 |
Twee praktische waarschuwingen die niet in een tabel passen. Ten eerste, deze kleurstof adsorbeert aan oppervlakken — glas, kunststof, filtermembranen, slangen en kolomfrits — en bij sporenconcentraties is het verlies niet verwaarloosbaar; standaarden die in een glazen maatkolf worden bereid en via een spuitfilter worden overgebracht, kunnen zichtbaar zwakker dan bedoeld bij de detector aankomen. Ten tweede, het is een redoxindicator en neemt dus deel aan de chemie van zijn eigen monster: milde reductiemiddelen zetten het om in de kleurloze leucovorm, en de kleur keert terug bij blootstelling aan lucht. Alles wat het reduceert — ascorbaat, thiolen, dithioniet, sommige biologische matrices — verandert ongemerkt een absorbantiemeting. Dat is het omgekeerde van de situatie bij L-DOPA, waar de analyt zichtbaar oxideert en de analist leert hem te beschermen; hier verloopt de kleurverandering in de andere richting en kan ze worden aangezien voor een verdunningsfout.
Methyleenblauw wordt sinds de jaren 1870 onafgebroken industrieel en klinisch gebruikt, dus de voor de hand liggende verwachting is een volledige en vaststaande set constanten. Het register levert die niet. Sommige grootheden zijn meermaals met verschillende waarden vastgelegd; andere hebben helemaal geen vermelding. Hieronder staat wat er bestaat, per waarde toegeschreven, met de tegenstrijdigheden op hun plaats gelaten.
| Eigenschap | Waarde zoals vastgelegd | Qualification |
|---|---|---|
| Fysische beschrijving | Donkergroene kristallen of poeder met een bronsachtige glans; oplossingen in water of alcohol zijn diepblauw | De de vaste stof is groen, niet blauw. Een blauw poeder is een signaal om te vragen wat er verder in zit, of hoe fijn het gemalen is |
| Kleur en vorm | “Donkergroene kristallen of poeder uit chloroform-ethylether”, en afzonderlijk “oplossingen hebben een diepblauwe kleur” voor de zinkvrije kleurstof. Een verdere vermelding elders in het record beschrijft een kristallijn poeder met een bronsachtige glans voor het zinkzout | Twee takken van het record, niet één: de tak kleur en vorm noemt het oplosmiddelpaar voor herkristallisatie, terwijl de beschrijving van het zinkzout tussen de overige experimentele eigenschappen staat. Het dubbelzout met zinkchloride is een afzonderlijke handelsvorm (sectie 4) |
| Odour | Drie verschillende weergaven binnen hetzelfde registerrecord: de tak over de geur zegt “lichte geur”; bij de overige experimentele eigenschappen zegt de ene vermelding “geurloos” en een andere “geurloos of met een lichte geur” | Een kleine tegenstrijdigheid binnen één record, gerapporteerd in plaats van opgelost. Beide laatstgenoemde vermeldingen zijn gekoppeld aan het trihydrate |
| Smeltpunt, record van de watervrije vorm | 100 tot 110 °C onder ontleding — twee afzonderlijke vermeldingen die overeenstemmen | Het ontleedt in plaats van zuiver te smelten; dit is geen bruikbaar identiteitscriterium |
| Smeltpunt, record van het trihydraat | 374 °F, dat wil zeggen 190.0 °C, onder ontleding, toegeschreven aan een nationale toxicologische compilatie uit 1992 [2] | Tachtig graden verschil met het record van de watervrije vorm, voor twee vormen van dezelfde stof in dezelfde database |
| Oplosbaarheid in water | 43 600 mg·L−1 bij 25 °C | Het enige kwantitatieve oplosbaarheidsgegeven in het record |
| Overige oplosbaarheden | Eén vermelding: oplosbaar in ethanol en chloroform, slecht oplosbaar in pyridine, niet oplosbaar in diethylether. Een tweede vermelding luidt letterlijk: “Oplosbaar in ijsazijn en glycerol; niet oplosbaar in xyleen en oliezuur, in ethanol 2%, en in aceton 0,5%” | Kwalitatieve uitspraken uit verschillende compilaties, en de tweede is dubbelzinnig zoals geformuleerd: de percentages staan binnen een onoplosbaar in -bijzin, zodat uit het record niet valt op te maken of 2 % en 0,5 % oplosbaarheden zijn of grenzen van onoplosbaarheid. Ze wordt hier geciteerd in plaats van geparafraseerd, en ze is in strijd met de eerste vermelding, die de stof oplosbaar in ethanol noemt |
| Dampspanning | 1.3 × 10−7 mmHg in the properties section; 7.0 × 10−7 mmHg at 25 °C in the environmental-fate narrative | Het tweede getal is uitdrukkelijk een schatting volgens een fragmentconstantenmethode, geen meting. Beide liggen ver onder elke praktische relevantie voor een niet-vluchtig zout |
| Stability | De stabiliteitstak luidt “stabiel onder de aanbevolen opslagomstandigheden”; “stabiel aan de lucht” verschijnt afzonderlijk, in vermeldingen die aan het trihydraat zijn gekoppeld | Stabiliteit van de solid; oplossingen zijn een aparte kwestie (sectie 14) |
| Decomposition | Bij verhitting tot ontleding komen giftige dampen van stikstofoxiden, zwaveloxiden en chloriden vrij | Direct relevant voor verwijdering en voor elke thermische analyse |
| Density | Geen vermelding. De eigenschapstak bestaat niet in het record | Vastgesteld door inventarisatie van elke kop met experimentele eigenschappen, niet door tekstzoeken. Het enige voorkomen van het woord in het record is current density in een elektrochemische passage. Waarden rond 1,7 g·cm−3 circuleren in commerciële vermeldingen; het zijn geen registerwaarden |
| Boiling point | Geen vermelding — en die is ook niet te verwachten voor een zout dat bij verhitting ontleedt | Elk opgegeven kookpunt voor deze verbinding moet als bronloos worden beschouwd |
| Brekingsindex, experimentele logP | Geen vermelding in beide gevallen | De berekende verdelingscoëfficiënt bestaat alleen voor het vrije kation, met 2,2 [3] |
De sectie dissociatieconstanten van het record lijkt op het eerste gezicht leeg: ze bevat twee verwijzingen naar een externe compilatie in plaats van getallen in de tekst. Wie ze volgt, vindt in die compilatie drie experimentele waarden, elk met een temperatuur, een methode en een primaire bronvermelding:
| Value | Omstandigheden en methode | Primaire bron |
|---|---|---|
| pKaH1 = 3,8 | 25 °C, gemeten als het hydrochloride, metingen met de waterstofelektrode | Ray en Jung 1951 [27] |
| pKaH1 = −0,15 | 35,4 °C, ionsterkte 0,2 in zoutzuur, Hammett-zuurgraadfunctie | Ghosh 1970, geciteerd in dezelfde compilatie |
| pKaH2 = 7,5 | Aangeslagen triplettoestand, bepaald met flitsspectroscopie | Faure, Bonneau en Joussot-Dubien 1967 [26] |
Hieruit volgen twee opmerkingen. Ten eerste beschrijven deze constanten protonering van de reeds kationische kleurstof, niet de deprotonering van een neutraal zuur: het deeltje dat in gewone waterige oplossing voorkomt is het kation, en geen van deze evenwichten biedt een aangrijpingspunt om de chromatografische retentie bij de werk-pH te sturen. Ten tweede hoort de derde waarde bij een aangeslagen toestand, die een ander fysisch object is dan de grondtoestand en daarmee niet uitwisselbaar is. Een afzonderlijk getal, ongeveer 3,14, verschijnt in de beschrijving van het milieugedrag in hetzelfde record; dat getal is uitdrukkelijk aangeduid als een estimate en mag nooit als meting worden geciteerd.
Vergeleken met de leegste hoeken van deze catalogus — chlodantane is het extreme geval, waarin het register vrijwel geen meetgegevens bevat — is methyleenblauw rijk aan gegevens. De moeilijkheid is hier de omgekeerde: er zijn genoeg gegevens om twee bronnen het oneens te laten zijn, en genoeg geschiedenis om schattingen zo vaak te herhalen dat ze op metingen gaan lijken.
Gedeponeerde spectrale gegevens voor deze verbinding zijn ongewoon goed toegeschreven — instrument, techniek en in één geval het catalogus- en lotnummer van het gemeten monster. Ze zijn ook ongelijk verdeeld over de records van de watervrije vorm en het trihydraat, wat u moet weten voordat u naar een referentiespectrum zoekt en concludeert dat er geen bestaat.
| Techniek | Present | Vastgelegde toeschrijving |
|---|---|---|
| GC-MS | Yes | Commerciële spectrumbibliotheek, bron van spectrum JA-7-737-0. Het record noemt de tak en de bibliotheekvermelding; het vermeldt niet de ionisatiemodus |
| Ultraviolet–visible | Yes | Vermelding “UV: 6-680” in een gepubliceerde compilatie van elektronische spectrale gegevens van organische verbindingen |
| FTIR | Yes | Collectie van de Coblentz Society, vermelding IR: 1372; instrument Bruker IFS 85; techniek KBr-pil; monster van een met name genoemde Duitse fabrikant |
| ATR-IR | Yes | Bio-Rad FTS-instrument; techniek ATR-film gegoten uit chloroform; catalogusnummer van het monster A18174, lot 10138715 |
| 1H NMR | No in dit record — zie het record van het trihydraat hieronder | — |
| 13C-NMR | No — en ook afwezig in het record van het trihydraat | — |
| 2D-NMR | No | — |
| MS/MS en LC-MS | No — het enige gedeponeerde massaspectrum is het GC-MS-spectrum | — |
| Raman | No | — |
Het record van het trihydraat bevat eigen spectra, en dat zijn andere. A 1H-NMR-spectrum, opgenomen op een Varian CFT-20, is gedeponeerd bij het record van het trihydraat, CID 104827 — niet bij het record van de watervrije vorm [2]. Het trihydraat heeft ook een eigen FTIR, gemeten als KBr-pil op een monster van een andere herkomst, en een eigen ATR-IR van een lot van een andere leverancier. Wie stopt bij het record van de watervrije vorm, concludeert dat er geen protonspectrum van methyleenblauw bestaat. Dat bestaat wel; het staat onder de andere vorm. Dit is dezelfde les als in sectie 3, maar via een andere deur: de twee hydraten zijn afzonderlijke objecten in elke database die ze bevat, en informatie die bij het ene is opgeslagen, komt niet boven bij een zoekopdracht naar het andere.
Wat na het doorzoeken van beide records werkelijk ontbreekt, is de moeite waard om precies te benoemen, omdat het bepaalt wat een goed gekarakteriseerd lot kan toevoegen. Er is geen 13C-NMR-spectrum in een van beide records, geen tweedimensionale NMR, geen tandem-massaspectrometriegegevens en geen Ramanspectrum — vastgesteld door elke tak van de spectrale secties op te sommen in plaats van op trefwoord te zoeken, dus dit is een afwezigheid in het record, geen falen van de zoekopdracht. Voor een verbinding met zo veel literatuur is het gat in het vrij toegankelijke openbare record reëel, en een lot met een toegekend proton- en koolstofspectrum, een productionenspectrum en een vastestof-infraroodspectrum van het declared hydraat bevat informatie die niet zomaar kan worden opgezocht.
Nog een waarschuwing over identiteit via infrarood. De farmacopee-identiteitstest is infraroodabsorptie vergeleken met een referentie [1], en de gedeponeerde infraroodgegevens zijn gemeten op een KBr-pil en op een ATR-film gegoten uit chloroform. Dat zijn twee verschillende monstervoorbereidingen, en geen van beide komt gegarandeerd overeen met een spectrum dat op een ander hydraat van hetzelfde zout is opgenomen. Een ATR-spectrum van uw trihydraat vergelijken met een KBr-referentie van watervrij materiaal en de verschillen instrumentvariatie noemen, is een fout waartoe deze stof uitnodigt.
| Signaalwoord | Danger |
|---|---|
| Gevarenaanduidingen | H302 schadelijk bij inslikken, in 91,6 % van de bedrijfsmeldingen; H318 veroorzaakt ernstig oogletsel, 25,6 %; H412 schadelijk voor in het water levende organismen, met langdurige gevolgen, 10,3 %. Het record markeert H302 op Waarschuwing -niveau en H318 op Danger level |
| Veiligheidsaanbevelingen | P264, P264+P265, P270, P273, P280, P301+P317, P305+P354+P338, P317, P330, P501 |
| Basis van het aggregaat | 273 meldingen van bedrijven, voortkomend uit 18 kennisgevingen. Gevarencodes werden verstrekt door 16 kennisgevingen, die 251 van de 273 meldingen omvatten |
| Afwijkende standpunten binnen het aggregaat | 22 van de 273 meldingen, ofwel 8,1 %, stellen dat de stof helemaal niet aan de GHS-gevarencriteria voldoet |
| Tweede, smaller ECHA-blok | Een afzonderlijke aggregatie uit 1 kennisgeving en 2 meldingen vermeldt H302 en H318, elk op 100 % — wat hier twee meldingen van de twee betekent |
| Nationale indeling, afzonderlijke bron | Een Japanse nationale beoordelingsinstantie vermeldt H302, H361 verdacht van het schaden van de vruchtbaarheid of het ongeboren kind, H370 en H372. Dit is een nationale wettelijke indeling die naast het ECHA-aggregaat wordt vermeld; ze heeft geen bijbehorende ECHA-kennisgevingsteller en mag niet worden gelezen als de mening van één bedrijf |
| Geharmoniseerde EU-indeling | None. Het ECHA-stofrecord voor EC 200-515-2 bevat geen indexnummer van bijlage VI [4] |
Lees die rijen samen, want ze zeggen iets interessanters dan één pictogram. Dit is een broad indelingsbasis naar de maatstaven van een onderzoekschemicalie — honderden bedrijfsmeldingen in plaats van de ene registratie die achter veel catalogusstoffen staat. Breedte is echter geen eensgezindheid. De percentages zijn fracties van de 273 bedrijfsmeldingen, niet van de 18 kennisgevingen — 91,6 % van 18 zou geen geheel getal zijn, terwijl 91,6 % van 273 precies de 251 meldingen is die het record zelf noemt. Zo gelezen lopen ze sterk uiteen: amper een kwart van de meldingen bevat het gevaar van ernstig oogletsel, dat juist het gevaar is dat is ingedeeld op Danger -niveau, één op de tien bevat het gevaar voor het aquatisch milieu, en ongeveer één op de twaalf stelt dat de stof volgens GHS helemaal niet gevaarlijk is. Een veiligheidsinformatieblad dat op een van die standpunten is gebaseerd, is verdedigbaar, en twee leveranciers kunnen u daardoor wezenlijk verschillende documenten voor dezelfde stof geven zonder dat een van beide het mis heeft.
Het ontbreken van een geharmoniseerde indeling is gemeten, niet aangenomen. Het ECHA-stofrecord voor methylthioniniumchloride bevat een leeg indexnummerveld; dezelfde zoekopdracht voor formaldehyde, een stof met een bekende vermelding in bijlage VI, geeft indexnummer 605-001-00-5 [4]. Het instrument slaat aan, dus het lege veld is een werkelijke afwezigheid. In de praktijk betekent dit dat er in de Europese Unie geen wettelijk bindende indeling geldt, dat de aangemelde indeling is wat leveranciers hebben besloten te verklaren, en dat de nationale vermelding met de uitspraak over reproductietoxiciteit in uw eigen risicobeoordeling moet worden meegenomen in plaats van genegeerd omdat ze buiten het ECHA-aggregaat valt.
| Polen — geneesmiddel | Authorised. Het nationale register geeft precies één record: Methylthioninium chloride Proveblue, werkzame stof methylthioninii chloridum, 5 mg·mL−1 oplossing voor injectie, houder van de handelsvergunning Provepharm SAS, ATC V03AB17, geregistreerd via de centrale Europese procedure [6]. Controle met dezelfde zoekopdracht: een gangbaar analgeticum geeft 43 records |
|---|---|
| Europese Unie | Toegelaten geneesmiddel, in overeenstemming met de hierboven vastgelegde centrale procedure; voor het product bestaat een Europees openbaar beoordelingsrapport, en de verbinding is in het registerrecord geïndexeerd als goedgekeurd geneesmiddel voor menselijk gebruik [1][6][11] |
| Verenigde Staten | Werkzaam bestanddeel van een goedgekeurd geneesmiddel; de intraveneuze vorm is goedgekeurd voor de behandeling van verworven methemoglobinemie bij pediatrische en volwassen patiënten, in de handel als ProvayBlue [1]. Er bestaan farmacopeemonografieën, waaronder één voor veterinaire injectie [10] |
| Verenigde Staten, zonder recept | De toezichthouder heeft verklaard dat voor een lijst van zonder recept aangeboden ingrediënten, waaronder dit, er onvoldoende gegevens zijn om algemene erkenning van veiligheid en werkzaamheid vast te stellen [1] |
| Status als kleurstofadditief | Vermeld als Ext. D&C Blue No. 1 onder de voorschriften voor kleurstofadditieven in 21 CFR 81.30, met als huidig gebruik vastgelegd “None” en als vroeger gebruik uitwendige geneesmiddelen en uitwendige cosmetische producten [1]. Een kleurstofadditief waarvan het toegestane gebruik geen is, is in geen enkele lezing een levensmiddelenkleurstof |
| Status als levensmiddelenadditief | Er bestaat geen E-nummer. De levensmiddelgerelateerde vermeldingen in het record betreffen levensmiddel-contact stoffen onder 21 CFR 178.1010, dat wil zeggen ontsmettingsoplossingen voor oppervlakken die met levensmiddelen in contact komen, en een vrijstelling van tolerantie als bestanddeel van een antimicrobiële pesticideformulering [1]. Dat is het tegendeel van een levensmiddelenadditief |
| Polen — gereguleerde stoffen | Niet opgenomen in geen enkele lijst van verdovende middelen, psychotrope stoffen of nieuwe psychoactieve stoffen [7]. Gemeten: één ruwe teksttreffer, die bij inspectie de zinsnede blijkt te zijn methylene group binnen een generieke structuurdefinitie van een niet-verwante klasse, dus een fout-positief. Controles in hetzelfde document: de amfetaminestam geeft 27 treffers, cocaïne 2 |
| Antidoping, 2026 | Not listed by name [9]. Gemeten: zes ruwe treffers voor het patroon methylene, en bij inspectie zijn alle zes methylenedioxy- verbindingen. Controles in hetzelfde document slaan aan op bromantan, 2 treffers, en modafinil, 4 treffers. Een ruwe teller zonder contextinspectie zou deze stof als verboden stof hebben gemarkeerd |
| Residuen in de aquacultuur | Methyleenblauw en zijn azuurmetabolieten zijn onderwerp van residubepaling in aquatische producten, met methoden die zijn gevalideerd volgens de criteria van Beschikking 2002/657/EG van de Commissie [8][21][22]. Wij rapporteren de analytische literatuur; de primaire wetgeving inzake diergeneesmiddelen hebben wij niet zelf gelezen |
| Douaneclassificatie | HTS 3204.13.45.00 — synthetische organische kleurstoffen, basische kleurstoffen [1] |
Het regelgevingsprofiel van deze stof is werkelijk tweeledig, en beide helften doen ertoe. Het is een toegelaten geneeskrachtige stof onder een centrale Europese vergunning, en tegelijk een industriële kleurstof met een douanetariefpost en een Colour-Index-nummer. Geen van beide statussen gaat over op een laboratoriumchemicalie: materiaal dat als reagens wordt geleverd is geen geneesmiddel, valt onder niemands handelsvergunning en biedt geen van de farmacopeegaranties die aan een vergund product verbonden zijn. Evenmin maakt het bestaan van een vergunde injectie enige kwaliteit van de kleurstof geschikt voor iets anders dan laboratoriumgebruik. De twee statussen staan naast elkaar, en de enige juiste lezing ervan is dat het artikel dat u van ons ontvangt het derde is: een reagens.
De literatuur over methyleenblauw is enorm, en die omvang is een valkuil voor wie publicatieaantallen gebruikt als maat voor hoe goed een specifieke vraag is onderzocht. Een bibliografische zoekopdracht op de naam levert aantallen in de honderdduizenden op, gedomineerd door werk waarin de kleurstof een modelverontreiniging is voor adsorptie- en fotokatalysestudies — artikelen over actieve kool en titaandioxide, niet over methyleenblauw zelf. Gefilterd op de vragen waar deze pagina om draait, keert het beeld scherp om: de kernliteratuur over de samenstelling van commerciële preparaten is dun en oud, geconcentreerd rond een reeks artikelen die tussen 1963 en 1979 zijn verschenen [14][15][16]. Die combinatie — een enorme literatuur die de praktische vraag niet behandelt, en een kleine oude literatuur die dat wel doet — is precies waarom een modern, goed gedocumenteerd lot iets waard is.
De onderstaande lijnen worden beschreven als feiten over gepubliceerd werk. Het zijn geen beweringen over dit artikel en geen beschrijving van enig gebruik ervan.
De kristalstructuur van het pentahydraat werd in 1973 opgehelderd [12]; een complex van de kleurstof met zink(II)chloride werd in 2026 kristallografisch gekarakteriseerd, waarbij de π–π-stapelingsinteracties expliciet werden beschreven [13]. Het zelfassociatiegedrag waarop sectie 6 berust, loopt van kinetisch werk aan het monomeer–dimeer-evenwicht in water [23] via aggregatie in alcoholen [24] tot het effect van de aggregatietoestand op fotoredoxkatalyse [25]. Het zuur–basegedrag in de aangeslagen toestand werd in 1967 met flitsspectroscopie onderzocht [26], en protonering in de grondtoestand al in 1951 [27].
Preparatieve scheiding van thionine, azuur A, azuur B en methyleenblauw werd in 1963 gepubliceerd [16]. Het azuur B-gehalte van commerciële monsters werd in 1979 gemeten [14], en materiaal met een laag azuur B-gehalte werd in 1978 bereid uit commerciële kleurstof van medicinale kwaliteit [15]. De certificeringsprocedures voor biologische kleurstoffen zijn volledig gepubliceerd [17]. De nomenclatuur van de familie is als zelfstandig onderwerp besproken [18], en de chemie van de Romanowsky-kleuring is recent vanuit chemisch in plaats van histologisch perspectief besproken [19].
De direct bruikbaarste artikelen zijn twee residumethoden: een tandem-massaspectrometriemethode die methyleenblauw samen met azuur A, B en C bepaalt [21], en een eerdere methode die kwantificeringsgrenzen en terugvindingen in dezelfde matrixklasse rapporteert [22]. Buiten residuen komt de verbinding in de hele analytische chemie voor als reagent: de klassieke spectrofotometrische bepaling van waterstofsulfide in natuurlijk water is de methyleenblauwmethode [33], en de techniek hoort nog steeds tot het huidige instrumentarium voor sulfaanzwavel [32].
Deze lijn wordt hier strikt als bibliografie vermeld, en zij is de reden dat deze pagina uitsluitend op laboratoriumgebruik is gericht en op niets anders. Gepubliceerd werk stelt vast dat de verbinding een krachtige monoamineoxidaseremmer is [28]; een klinische casusbeschrijving meldt serotoninesyndroom na toediening tijdens hartchirurgie [29]; een hematologische notitie waarschuwt voor hemolyse bij glucose-6-fosfaatdehydrogenasedeficiëntie [30]. Azuur B, de belangrijkste verwante kleurstof en metaboliet, remt acetylcholinesterase en butyrylcholinesterase [20]. Een review uit 2022 onderzoekt de verbinding als diagnostisch middel en geneesmiddel en concludeert dat de toxicologische basiskarakterisering ervan nog steeds onvolledig vastgesteld is ondanks ruim een eeuw gebruik [31], en een review van de geschiedenis en farmacologie plaatst die lange levensduur in context [34]. Onderzoek in een ontwikkelingsfase onder een ontwikkelingsnaam bestudeerde het effect van de verbinding op de aggregatie van tau-eiwit, en daarom staat die naam tussen de synoniemen in het register [1].
Voor een laboratorium volgen hieruit twee dingen. Ten eerste is dit geen onschuldige kleurstof die achteloos mag worden behandeld omdat ze oud en vertrouwd is. Ten tweede horen de interactie- en deficiëntiekwesties in die literatuur bij de klinische praktijk met een toegelaten geneesmiddel, en worden ze hier geciteerd om uit te leggen waarom het artikel op deze pagina strikt als reagens wordt geleverd en niet voor enig ander doel.
| Persoonlijke bescherming | Nitrilhandschoenen, veiligheidsbril of ruimzichtbril, laboratoriumjas. Weeg af in een zuurkast of onder plaatselijke afzuiging. De belangrijkste aangemelde gevaren zijn schadelijk bij inslikken en ernstig oogletsel [1][4], dus de bepalende risico's zijn overdracht van hand naar mond en in de lucht zwevende fijne deeltjes die het oog bereiken |
|---|---|
| Risicobeoordeling | Leg vast dat er geen geharmoniseerde Europese indeling bestaat, dat de overeenstemming tussen kennisgevers gedeeltelijk is, en dat een nationale wettelijke indeling uitspraken over reproductietoxiciteit en orgaantoxiciteit toevoegt (sectie 11). Baseer de beoordeling op de vereniging daarvan, niet op het handigste leveranciersblad |
| Kleuring — het praktische gevaar | Dit is een sterk kleurende kationische kleurstof. Ze kleurt huid, kleding, werkbladen, weegschalen en kunststoffen, en is moeilijk te verwijderen uit poreuze materialen. Weeg af boven een wegwerponderlegger, gebruik een vaste spatel en reken erop dat alles wat ermee in aanraking komt blauw blijft |
| Temperature | Omgevingstemperatuur, goed gesloten verpakking. De vaste stof is vastgelegd als stabiel aan de lucht en stabiel onder de aanbevolen opslagomstandigheden [1]. Let op: de vaste stof ontleedt vanaf ongeveer 100 °C in plaats van zuiver te smelten, dus drogen bij verhoogde temperatuur is geen veilige manier om water te verwijderen |
| Moisture | Droog en gesloten bewaren. Het watergehalte is voor deze stof een specificatieparameter, geen hinderlijke variabele (sectie 3): materiaal dat water opneemt of verliest, verandert de betekenis van elke massa die ervan wordt afgewogen |
| Light | Beschermen tegen licht. De verbinding is fotochemisch actief — ze wordt bewust als fotoredoxkatalysator gebruikt [25] — en langdurige belichting van oplossingen in aanwezigheid van reducerende deeltjes is geen neutrale omstandigheid |
| Solutions | Bereid waar mogelijk vers en leg concentratie, oplosmiddel, ionsterkte en opslagomstandigheden vast. Aggregatie is concentratieafhankelijk (sectie 6), dus een stamoplossing en een werkverdunning zijn niet eenvoudig geschaalde versies van elkaar. Reductiemiddelen in de matrix zetten de kleurstof om in de kleurloze leucovorm [1], wat zich voordoet als een concentratieverlies |
| Adsorptieverliezen | Houd op sporenniveau rekening met adsorptie aan glas, kunststoffen, filtermembranen en slangen. Spoel filters vooraf en overweeg of een spuitfilter überhaupt in het kalibratietraject thuishoort |
| Thermisch werk | Bij ontleding komen uit de stof stikstofoxiden, zwaveloxiden en chloriden vrij [1]. Thermogravimetrie voor de bepaling van het watergehalte moet worden uitgevoerd met voldoende afzuiging en een temperatuurprogramma dat dehydratatie scheidt van ontleding |
| Waste | Halogeenhoudend organisch chemisch afval, overeenkomstig de plaatselijke voorschriften. Niet in de riolering lozen: één aangemeld gevaar betreft aquatische toxiciteit met langdurige gevolgen, en de verbinding is bij hoge verdunning nog sterk zichtbaar |
| Records | Archiveer alles wat u aan uw eigen lot meet — watergehalte, een koolstofspectrum, een productionenspectrum, een vastestof-infraroodspectrum van het opgegeven hydraat. Sectie 10 laat zien dat verscheidene daarvan in het vrij toegankelijke openbare record voor geen van beide vormen bestaan |
| Claim | Status |
|---|---|
| Chemische identiteit: CAS-nummers, formule, massa's, InChI, InChIKey, stereodescriptoren, registercodes | Geciteerd uit met name genoemde registers [1][2][3][4], elke identificator herleidbaar tot het record waaruit hij afkomstig is |
| Het onderscheid tussen de drie vormen en het massaverschil van 16,9 % | Rekenwerk op basis van registermassa's, bevestigd door drie onafhankelijke registersporen [2][35][36] en een opgehelderde kristalstructuur van een hydraat [12] |
| Fysisch-chemische waarden in sectie 9 | Per waarde toegeschreven, met interne tegenstrijdigheden getoond in plaats van opgelost. Waar een getal een schatting is, wordt het als zodanig aangeduid |
| Dichtheid, kookpunt, brekingsindex, experimentele verdelingscoëfficiënt | Niet gecertificeerd — er bestaat geen experimentele waarde in het registerrecord. Dichtheidswaarden die in commerciële vermeldingen circuleren, zijn geen registerwaarden |
| Molaire absorptiecoëfficiënt bij het absorptiemaximum | Niet beweerd. Voor een kleurstof met dit aggregatiegedrag is geen enkele waarde geldig over alle concentraties (sectie 6), en wij hebben geen primaire waarde onder vermelde omstandigheden geverifieerd |
| Regelgevende uitspraken in sectie 12 | Getoetst aan met name genoemde documenten [6][7][8][9][11], elk negatief resultaat gecontroleerd met een positieve controle die in hetzelfde document aansloeg |
| Ontbreken van een geharmoniseerde EU-indeling | Gemeten in het ECHA-stofrecord, met een positieve controle op een stof waarvan bekend is dat ze een indexnummer van bijlage VI heeft [4] |
| Literatuur in sectie 13 | Elke bewering heeft een bronvermelding met een oplosbare identificator; alle geciteerde werken zijn gecontroleerd op intrekking, en geen ervan is ingetrokken |
| Kleurstofsamenstelling, azuurgehalte, kwaliteitsonderscheid in sectie 4 | Gepubliceerde metingen aan commercial materiaal uit die periode [14][15][16] plus gepubliceerde certificeringsprocedures [17]. Deze beschrijven de stofklasse en de handel, niet het aan u geleverde lot |
| Methodevoorstellen in sectie 8 | Uitgangspunten en gepubliceerde sjablonen, geen gevalideerde procedures voor uw matrix. Validatie is de verantwoordelijkheid van de gebruiker |
| Watergehalte, hydraatvorm en zuiverheid van het geleverde lot | Vermeld op de lotdocumentatie, met de gebruikte methode — niet beweerd in catalogusteksten, omdat een getal zonder genoemde methode geen specificatie is |
| Certificering door een certificeringsinstantie voor biologische kleurstoffen | Niet geclaimd. Dat is een afzonderlijk systeem met een eigen keurmerk en lotnummering [17]; als u een gecertificeerd kleurstoflot nodig hebt, eis dan het keurmerk zelf |
| Conformiteit met de farmacopee | Niet geclaimd. Er bestaan monografieën [10], en conformiteit is een uitspraak over een specifiek lot dat tegen een specifieke monografie is getest, wat een cataloguspagina niet kan beweren |
| Status als gereguleerde stof in de Verenigde Staten | Niet door ons gemeten. Wij rapporteren alleen de positie als geneesmiddel [1]; wij hebben de lijsten voor Polen [7] en de antidopinglijst 2026 [9] gemeten |
| Farmacologische claims | Er worden er geen gedaan. Sectie 13 beschrijft gepubliceerd onderzoek; dat is een beschrijving van literatuur, geen eigenschap van dit artikel |
Dit materiaal wordt geleverd als laboratoriumreagens en analytisch referentiemateriaal, voor in-vitrolaboratoriumgebruik door gekwalificeerd personeel in een daartoe passend uitgeruste faciliteit. Het is geen geneesmiddel, geen voedingssupplement, geen ingrediënt voor levensmiddelen, diervoeders of cosmetica, geen levensmiddelenkleurstof, en het wordt niet geleverd voor toediening aan mensen of dieren in welke vorm of via welke toedieningsweg dan ook.
Door te bestellen bevestigt de koper dat hij een professionele gebruiker is die het materiaal voor laboratoriumdoeleinden aanschaft; dat hij het zal hanteren in overeenstemming met sectie 14 en de eigen risicobeoordeling van zijn instelling; dat hij het niet aan mensen of dieren zal toedienen, noch zal leveren aan iemand die dat van plan is; en dat hij verantwoordelijk is voor de naleving van alle wetten die op de plaats van bestemming gelden. Dat laatste punt verdient voor deze stof in het bijzonder nadruk, omdat hetzelfde molecuul een toegelaten geneesmiddel is dat onder de geneesmiddelenwetgeving valt in dezelfde rechtsgebieden waar het ook een gewone industriële kleurstof is. Het hier geleverde artikel is noch het geneesmiddel noch de industriële kleurstof: het is een reagens, en de bijbehorende documentatie beschrijft het lot als zodanig.
Niets op deze pagina is medisch advies, noch een aanbod van een geneesmiddel. Uitspraken in de secties 12 en 13 beschrijven elders toegelaten geneesmiddelen en de gepubliceerde onderzoeksliteratuur; ze beschrijven noch dit artikel noch enig gebruik ervan. De volledige voorwaarden die gelden voor elk referentiemateriaal in deze catalogus staan in de categorie referentiestandaarden.